இறைவன் எதையும் பொறுத்துக்கொள்வார்; ஆனால் கோபத்தையும் அகந்தையையும் அவர் ஒருபோதும் விரும்பமாட்டார். அவற்றை அவர் ஒருபோதும் பாராட்டுவதில்லை.
அப்படியானால், இந்த அகந்தை என்றால் என்ன? எதற்காக நாம் அகந்தை கொள்கிறோம்? உடலின் அழகுக்காகவா? புலன்களின் வலிமைக்காகவா? அறிவாற்றலுக்காகவா? செல்வத்திற்காகவா? இவற்றில் எதுவுமே நிரந்தரமானவை அல்ல.
அகந்தை பல தீய குணங்களுக்கு வழிவகுக்கிறது. ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் இறைவன் புனிதமானதும் உயர்ந்ததுமான பல நற்குணங்களை இயற்கையாகவே அருளியுள்ளார். அவை:
- சத்யம் (Satya) – சத்தியம் / உண்மை
- தர்மம் (Dharma) – அறம் / நீதிநெறி
- சாந்தி (Shanti) – அமைதி
- பிரேமை (Prema) – அன்பு
- அஹிம்சை (Ahimsa) – வன்முறையின்மை
இந்த உயர்ந்த குணங்களை வளர்த்துக்கொள்ளுங்கள்.
கோபம், பொறாமை, வெறுப்பு போன்றவை விலங்குகளுக்குரிய தீய குணங்கள். இத்தகைய மிருகத்தனமான குணங்களைக் கொண்ட ஒருவரை எவ்வாறு உண்மையான மனிதன் என்று அழைக்க முடியும்?
நற்குணங்களைக் கொண்டவரே உண்மையான மனிதர்.
துரதிர்ஷ்டவசமாக, இன்றைய மனிதர்கள் தங்களுக்குள் இயற்கையாகவே உறைந்திருக்கும் இந்தப் புனிதமான மற்றும் உயர்ந்த குணங்களை வெளிப்படுத்துவதற்கு முயற்சி செய்வதில்லை. தங்களுடைய இயல்பான தெய்வீகத் தன்மையைப் புறக்கணித்துவிட்டு, வெளிப்புற உலகிலிருந்து பெற்றுக்கொண்ட குணங்களின் அடிப்படையில் வாழ்க்கையை நடத்துகின்றனர்.
மனித உடல் இரும்பினால் செய்யப்பட்ட பாதுகாப்புப் பெட்டி (Iron Safe) போன்றது. அந்த இரும்புப் பெட்டிக்குள் உறைந்திருக்கும் ஆத்மா, விலைமதிப்பற்ற வைரம் போன்றது.
நாம் மதிப்பளிக்க வேண்டியது வெளிப்புறத்தில் இருக்கும் இரும்புப் பெட்டிக்கு அல்ல; அதன் உள்ளே இருக்கும் விலைமதிப்பற்ற வைரம் பதிக்கப்பட்ட ஆபரணங்களுக்கே.
அதேபோல, மனித உடலுக்குள் சத்யம், தர்மம், சாந்தி, பிரேமை, அஹிம்சை போன்ற விலைமதிப்பற்ற ஆன்மீக ஆபரணங்கள் உள்ளன.
அந்த உயர்ந்த நற்குணங்களை நாம் உணர்ந்து, அவற்றை வளர்த்து, நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் வெளிப்படுத்த வேண்டும். அதுவே மனிதப் பிறவியின் உண்மையான சிறப்பாகும்.
No comments:
Post a Comment