ஒவ்வொரு ஆன்மீகப் பயணியும், இறை பக்தரும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய இரண்டு உண்மைகள் உள்ளன:
ஆனால், இன்றைய காலத்தில் பக்தி என்பது பெரும்பாலும் ‘பகுதி நேர பக்தியாகவே’ உள்ளது. அதாவது, நோய், தோல்வி அல்லது ஏமாற்றம் போன்ற துன்பங்கள் நம்மைத் தாக்கும்போது மட்டும் நாம் இறைவனை நாடி, அவரது அருளுக்காகப் பிரார்த்திக்கிறோம். ஆனால், நாம் மகிழ்ச்சியாகவும், செழிப்பாகவும், ஆரோக்கியமாகவும், நல்ல நிலையில் இருக்கும்போது இறைவனைப் புறக்கணித்துவிட்டு, அவை அனைத்தும் நம்முடைய சொந்தத் திறமைகளாலும் சாதனைகளாலும் கிடைத்தவை என்று பெருமை கொள்கிறோம்.
சூரிய ஒளி இருக்கும் நேரத்தில் இறைவன் மறக்கப்படுகிறார்; இருள் சூழும்போது மட்டுமே அவர் தேவைப்படுகிறார்.
உண்மையான பக்தி காலம், இடம் அல்லது சூழ்நிலை எதுவாக இருந்தாலும் பாதிக்கப்படாமல் தொடர்ந்து நிலைத்திருக்க வேண்டும்; நாளுக்கு நாள் வளர வேண்டும்.
அதேபோல, இறைவனை அவரது பரிபூரணமான நிலையில் அனுபவிக்க வேண்டும். அந்த இறையனுபவத்திலிருந்து கிடைக்கும் ஆனந்தம், நமது நிரந்தரமான சொத்தாக மாற வேண்டும்.
இறைவனை உண்மையாக அனுபவித்துவிட்டு, அதே நேரத்தில் அந்த அனுபவத்தை வார்த்தைகளால் முழுமையாக விவரிப்பது இயலாது. ‘சர்வஜ்ஞன்’ (அனைத்தையும் அறிந்தவர்), ‘சர்வவியாபி’ (எங்கும் நிறைந்திருப்பவர்) போன்ற சொற்களைப் பெரியோர்களும், முனிவர்களும், சான்றோர்களும் தொன்றுதொட்டு பயன்படுத்தி வந்ததால் நாமும் அவற்றைப் பயன்படுத்துகிறோம்.
ஆனால், இறைவனின் இந்தப் பண்புகளை ஒருவர் முழுமையாகவும், எல்லையற்ற வகையிலும் அனுபவித்துவிட்டு, அந்த அனுபவத்தை அதே முழுமையுடன் வார்த்தைகளால் எடுத்துரைப்பது எவராலும் இயலாது.
இறைவனைப் பற்றிப் பேசுவதைவிட, அவரை அனுபவிப்பதே உயர்ந்தது. அந்த அனுபவத்தில் தோன்றும் பேரானந்தமே உண்மையான இறையருளாகும்.
No comments:
Post a Comment