சிலர் இடையறாத இன்பத்தை மட்டுமே விரும்புகிறார்கள். ஆனால் அது வாழ்க்கையின் இயல்பல்ல. காலை 10 மணிக்கு உணவு உண்ட பிறகு, ஒவ்வொரு மணிநேரத்திலும் தொடர்ந்து உணவருந்த முடியாது. உணவு செரிமானமாக சிறிது இடைவெளி தேவைப்படுகிறது. அதுபோலவே, நாம் அனுபவிக்கும் இன்பத்திற்கும் இடையே ஒரு இடைவெளி அவசியம். அந்த இன்ப அனுபவம் மனதில் செரிமானமாகிய பிறகே மற்றொரு இன்பத்தை முழுமையாக அனுபவிக்க முடியும்.
உணவு செரிமானமாக உடற்பயிற்சி தேவைப்படுவது போல, இன்பத்தை அனுபவித்த பிறகு வாழ்க்கையில் வரும் துன்பங்களையும் எதிர்கொள்வது அவசியமாகிறது. எனவே, இறைவன் எதை அளித்தாலும், அது நம் நன்மைக்காகவே என்று ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
ஒரு தாய் தனது குழந்தையைப் பார்க்கும் பேரின்பத்தை அடைவதற்கு முன், கடுமையான பிரசவ வேதனையை அனுபவிக்கிறாள். அந்த வேதனையின் பின்னரே அந்த மகிழ்ச்சி மேலும் அர்த்தமுள்ளதாகிறது.
அதேபோல், ஒரு நாளின் இருபத்து நான்கு மணிநேரமும் குளிர்சாதன அறையில் இருந்தால், அதன் குளுமையின் மகிழ்ச்சியை உணர முடியாது. கடுமையான வெயிலில் சில நேரம் கழித்துவிட்டு அந்த அறைக்குள் நுழையும்போதுதான் அதன் சுகத்தை உண்மையாக அனுபவிக்க முடியும்.
மகாபாரதப் போர் முடிந்தபின், பகவான் கிருஷ்ணர் பாண்டவர்களின் தாயான குந்திதேவியிடம், “உனக்கு என்ன வரம் வேண்டும்?” என்று கேட்டார். அதற்கு குந்தி, “எனக்கு எப்போதும் துன்பங்களே வரமாகக் கிடைக்கட்டும்” என்று வேண்டிக்கொண்டார்.
அவரது இந்த வேண்டுகோளைக் கேட்டு பலர் ஆச்சரியப்படலாம். ஆனால் குந்தி அதன் காரணத்தை விளக்கினார். “நாங்கள் வனவாசத்தில் இருந்தபோது இடைவிடாமல் இறைவனை நினைத்தோம். ஒவ்வொரு சிரமத்திலும் அவரையே சரணடைந்தோம். ஆனால் அரண்மனையில் ராணியாக வாழ்ந்த காலத்தில், உலக சுகங்களில் மூழ்கியதால் இறைவனை அவ்வளவாக நினைக்கவில்லை. துன்பங்கள் வந்தபோதுதான் இறைவனின் நாமம் என் உதடுகளில் நிலைத்திருந்தது” என்றார்.
உண்மையில், இறைவனின் நாமத்தை ஜபிப்பதன் இனிமையை மனிதன் மிகவும் ஆழமாக அனுபவிப்பது துன்ப காலங்களில்தான். துயரங்கள் மனிதனை இறைவனிடம் நெருக்கமாக அழைத்துச் செல்கின்றன. அவை மனதைத் தூய்மைப்படுத்தி, இறைநினைவை வலுப்படுத்துகின்றன.
எனவே, இன்பமும் துன்பமும் வாழ்க்கையின் இரு பிரிக்க முடியாத அம்சங்கள் என்பதை உணர வேண்டும். இரண்டையும் இறைவனின் அருளாக ஏற்றுக்கொண்டு, ஒவ்வொரு அனுபவத்தையும் ஆன்மிக முன்னேற்றத்திற்கான வாய்ப்பாக மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும்.
.jpeg)
.jpeg)
.png)
.png)
