சமநிலை வாழ்வின் ஆணிவேர் ஆகும்
சமநிலை அற்றார் துணிவினை இழப்பார்
சமநிலை பேணுவோம் சகலதும் சிறக்கும்
அவுஸ்ரேலிய செய்திகளையும் அறிவித்தல்களையும் தாங்கி திங்கட் கிழமைகளில் வெளிவருகிறது. 07/09/2026 - 13/09/ 2026 தமிழ் 17 முரசு 20 tamilmurasu1@gmail.com, murasuau@gmail.com
இப்படி ஆன்மீக குளியலிலே இவ்வளவு சந்தேகங்கள் இருக்கும்படி
கருணாநிதியின் நெருங்கிய உறவினராகவும் , எம் ஜி ஆரின்
நிதி குற்றப் புலனாய்வுப் பிரிவில் ஆஜரானார் நாமல் ராஜபக்ஷ
யாழ். பல்கலைக்கழக துணைவேந்தரைச் சந்தித்தார் பிரித்தானிய உயர்ஸ்தானிகர்
வடக்கு, கிழக்கில் பாதுகாப்புப் படையினரால் கையகப்படுத்தப்பட்ட காணிகளில் விடுவிக்கப்படக் கூடிய காணிகளை உடனடியாக விடுவிக்க ஜனாதிபதி பணிப்பு
நிதி குற்றப் புலனாய்வுப் பிரிவில் ஆஜரானார் நாமல் ராஜபக்ஷ
ஸ்ரீலங்கா பொதுஜன பெரமுனவின் தேசிய அமைப்பாளரும் பாராளுமன்ற உறுப்பினருமான நாமல் ராஜபக்ஷ , நிதி குற்றப் புலனாய்வுப் பிரிவில் இன்றைய தினம் வெள்ளிக்கிழமை (21) காலை ஆஜராகியுள்ளார்.
நிதி குற்றப் புலனாய்வுப் பிரிவினரால் முன்னெடுக்கப்பட்டு வரும் விசாரணையொன்று தொடர்பாக வாக்குமூலம் அளிப்பதற்காக விடுக்கப்பட்ட அழைப்பாணைக்கு அமையவே அவர் அங்கு ஆஜராகியுள்ளார். நன்றி வீரகேசரி
பாகிஸ்தான் முன்னாள் பிரதமர் இம்ரான் கான் வைத்தியசாலையில் அனுமதி
மீண்டும் பிரித்தானியா திரும்புகின்றனர் இளவரசர் ஹாரி - மேகன் தம்பதி
கெமராவை உடலில் பொருத்திக்கொண்டு சக மாணவர்கள் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்திய மாணவர் தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொண்டு உயிர்மாய்ப்பு
பாகிஸ்தான் முன்னாள் பிரதமர் இம்ரான் கான் வைத்தியசாலையில் அனுமதி
Published By: Digital Desk 3
உடல்நலக் குறைவினால் சிறைச்சாலையில் அடைக்கப்பட்டுள்ள பாகிஸ்தானின் முன்னாள் பிரதமரும் கிரிக்கெட் அணியின் முன்னாள் தலைவருமான இம்ரான் கான் பலத்த பாதுகாப்புக்கு மத்தியில் இஸ்லாமாபாத்தில் உள்ள ஷிபா சர்வதேச வைத்தியசாலைக்கு மாற்றப்பட்டுள்ளார்.
பாகிஸ்தான் உயர் நீதிமன்றத்தின் மூன்று நீதிபதிகள் அடங்கிய அமர்வு அளித்த உத்தரவின் பேரிலேயே அதியுயர் பாதுகாப்பு நிறைந்த 'அடியாலா' சிறைச்சாலையில் இருந்து அவர் வைத்தியசாலைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டுள்ளார்.
2023 ஆம் ஆண்டு முதல் சிறைச்சாலையில் இருக்கும் இம்ரான் கானுக்குப் பார்வைத் திறன் குறைபாடு உட்படப் பல்வேறு உடல்நலக் கோளாறுகள் உள்ளதாகவும், சிறைச்சாலையில் அவருக்கு முறையான மருத்துவ உதவி கிடைக்கவில்லை எனவும் அவரது சட்டதரணிகள் குற்றம் சாட்டுக்களை முன்வைத்துள்ளனர்.
குறிப்பாக அவரது வலது கண்ணில் 15 சதவீதம் மாத்திரமே பார்வைத் திறன் எஞ்சியுள்ளதாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.
நிபந்தனையற்ற அன்பு எவ்வாறு அனைத்து இதயங்களிலும் இறைவனின் இருப்பை வெளிப்படுத்துகிறது என்பதைப் பகவான் இன்று நமக்கு அழகாக விளக்குகிறார். மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படையே அன்பாகும். அந்த அன்பு எந்தவிதமான வேறுபாடுகளுக்கும் உட்பட்டதாக இல்லாமல், அனைவரிடமும் சமமாகப் பொழிய வேண்டும்.
அன்பை சாதி, மதம், பொருளாதார நிலை, கல்வி அல்லது அறிவாற்றல் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அளந்து வழங்கக்கூடாது. உண்மையான அன்பு பலனை எதிர்பார்க்காது; அது முழுமையாகவும், தடையின்றியும், தாராளமாகவும் பாய்ந்தோடும்.
அன்பு செலுத்துவதே மனிதனின் இயல்பு. வறண்டு கிடக்கும் இதயங்களைத் தேடிச் சென்று, அவற்றை அன்பால் நனைத்து வளப்படுத்துவதிலேயே அன்பு மகிழ்ச்சி கொள்கிறது.
எந்த இதயத்திலும் வெறுமை காணப்பட்டாலும், அங்கே அன்பு பாய்ந்து சென்று அந்த வெறுமையை நிரப்புகிறது. உண்மையான அன்பு தன்னை ஒருபோதும் அடக்கிக் கொள்ளாது. அது வஞ்சகமோ, கபடமோ இன்றி தன்னைத் தாராளமாக வழங்குகிறது.
உண்மையான அன்பிற்கு பொய்மை, முகஸ்துதி, அச்சம் போன்றவை தேவையில்லை. அன்பு எந்த முகமூடியையும் அணிவதில்லை. அது உள்ளத்தில் இருப்பதை அப்படியே வெளிப்படுத்துகிறது.
அன்பின் கொடி இறைவனின் திருவடிகளைப் பற்றிப் படரவே விரும்புகிறது. ஏனெனில், இறைவன் தனது எல்லையற்ற மகிமையுடன் ஒவ்வொரு இதயத்திலும் வீற்றிருக்கிறான் என்பதை உண்மையான அன்பு உணர்கிறது.
எனவே, நம்மைச் சுற்றியுள்ள ஒவ்வொருவரின் உள்ளத்தையும் அன்புடனும் அமைதியுடனும் அணுக வேண்டும். அவர்களின் வெளிப்புறத் தோற்றம், நிலை, பதவி அல்லது வசதி ஆகியவற்றைப் பார்க்காமல், அவர்களின் உள்ளத்தில் உறையும் இறைவனைப் பார்க்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
ஒருவரிடம் அன்பு செலுத்தும்போது, உண்மையில் நாம் அவருக்குள் உறையும் இறைவனுக்கே அன்பு செலுத்துகிறோம் என்ற உணர்வு நமக்குள் மலர வேண்டும். இதுவே அன்பின் உயர்ந்த நிலையாகும்.
அன்பின் கொடி இறைவனை நோக்கிப் படரும்போது அது பக்தியாகிறது. ஆனால் அதே அன்பு உலகியலான பொருள்கள், செல்வம், பதவி, புகழ் மற்றும் புலனின்பங்களை நோக்கிப் படரும்போது அது பக்தி அல்ல; அது ‘புக்தி’, அதாவது உலகியலான இன்பத்தை நாடும் மனநிலையாகும்.
எனவே, அன்பின் அளவைவிட அது எந்தத் திசையில் செலுத்தப்படுகிறது என்பதே மிகவும் முக்கியமானது.
நமது அன்பு உலகப் பொருள்களிலேயே சிக்கிக்கொள்ளாமல், அவற்றைக் கடந்து இறைவனை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும். அன்பு இறைவனை நோக்கிச் செல்லும்போது அது நம்மையும் உயர்த்துகிறது; நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களையும் அன்பாலும் அமைதியாலும் வளப்படுத்துகிறது.
நிபந்தனையற்ற அன்பு இருக்கும் இடத்தில் இறைவனின் இருப்பு வெளிப்படுகிறது. எனவே, ஒவ்வொருவரிடமும் வேறுபாடின்றி அன்பு செலுத்துவோம். வறண்ட இதயங்களுக்கு அன்பை வழங்குவோம். துயரத்தில் இருப்பவர்களுக்கு ஆறுதலாக இருப்போம். நம்மைச் சுற்றியுள்ள ஒவ்வொரு மனிதரிலும் இறைவனைக் காண முயல்வோம்.
அன்பு செலுத்துவதே மனிதனின் இயல்பு; அன்பில் இறைவனைக் காண்பதே உண்மையான பக்தி.
நமது அன்பின் கொடியை உலகியலான ஆசைகளை நோக்கி அல்ல, இறைவனின் திருவடிகளை நோக்கிப் படரவிடுவோம். அப்போது நமது இதயமும் இறைவனின் அன்பால் மலரும்; நமது வாழ்க்கையும் உண்மையான பக்தியின் பாதையில் உயர்வடையும்.
இவ்வாழ்க்கையில் நாம் தொடர்ந்து அடைய முயல வேண்டிய உண்மையான பயன் என்ன? பொருள், பதவி, புகழ் மற்றும் உலகியலான வெற்றிகளே வாழ்க்கையின் உண்மையான லாபமா? அல்லது இவற்றையெல்லாம் கடந்த ஒரு உயர்ந்த பயன் இருக்கிறதா? இதுகுறித்து ஆழ்ந்து சிந்திக்குமாறு பகவான் இன்று நம்மை அன்புடன் வழிநடத்துகிறார்.
“லாபம், லாபம்” என்பதே மனிதனின் ஒவ்வொரு செயலிலும் வாழ்க்கையிலும் ஒலிக்கும் மந்திரமாகத் தோன்றுகிறது. மனிதன் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் ஏதோ ஒரு பயன் அல்லது லாபத்தை எதிர்பார்க்கிறான். தானியத்தை அளக்கும்போதுகூட எண்ணிக்கையை “ஒன்று” என்று தொடங்காமல், “லாபம்” என்று சொல்லியே தொடங்கும் வழக்கம் உள்ளது.
ஆனால், உலகியலான இந்த லாபங்களை விட மிகவும் உயர்ந்ததும் விரும்பத்தக்கதுமான வேறொரு “லாபம்” இருப்பதாக ஞானியர் கூறுகின்றனர். அதுவே இறைவனின் சந்நிதியை அடைவதும், பரமானந்தமான இறைவனுடன் ஐக்கியமாவதும் ஆகும்.
மனிதன் பெரும்பாலும் தற்காலிகமான இன்பங்களையே தேடி ஓடுகிறான். செல்வம், புகழ், பதவி மற்றும் புலனின்பங்கள் சில காலத்திற்கு மகிழ்ச்சியை அளிக்கலாம். ஆனால் அவை நிலையானவை அல்ல. உண்மையான பேரின்பம், திவ்யானந்தம், இறைவனுடனான நெருக்கம் ஆகியவற்றிலேயே உள்ளது.
எனவே, நம்மை அந்தப் பரமானந்தமான நிலையை அடைவதிலிருந்து திசைதிருப்பும் அற்பமான ஆசைகளையும் இன்பங்களையும் உணர்ந்து, அவற்றின் மீது உள்ள அளவுக்கு மீறிய பற்றிலிருந்து விடுபட வேண்டும்.
உண்மையான லாபம் என்பது நாம் எவ்வளவு செல்வத்தைச் சேர்த்தோம் என்பதில் இல்லை; இறைவனிடம் எவ்வளவு நெருக்கமாக வளர்ந்தோம் என்பதிலேயே உள்ளது.
இறைவனுக்கு உற்றவர்களாகவும், அவனுடைய குடும்பத்தினராகவும் மாற வேண்டும். இறைவனுடைய திருமாளிகையில் கூலிக்காக வேலை செய்பவர்களாக இருக்க விரும்பக்கூடாது.
நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு நல்ல செயலுக்கும், சேவைக்கும், வழிபாட்டிற்கும் உடனடியாக ஒரு பலனை எதிர்பார்ப்பது உண்மையான பக்தி அல்ல. “நான் இதைச் செய்தேன்; அதற்கு எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?” என்று பேரம் பேசுவதும், கணக்குப் பார்ப்பதும் இறைவனுடனான உண்மையான உறவை வளர்க்காது.
அன்புடனும் பயபக்தியுடனும் செய்யப்படும் செயலில் காணப்படும் சிரத்தையும் மகிழ்ச்சியும், வெறும் கூலிக்காகச் செய்யப்படும் வேலையில் இருக்காது. இறைவனுக்காகச் செய்யப்படும் சேவை, எதிர்பார்ப்பின்றி அன்பின் வெளிப்பாடாக இருக்க வேண்டும்.
ஒரு குடும்பத்தில் உள்ள சகோதரர்களோ அல்லது மகன்களோ, தாங்கள் செய்யும் ஒவ்வொரு வேலைக்கும், “இதற்காக நாள் ஒன்றுக்கு இவ்வளவு கூலி வேண்டும்” என்று உரிமையாகக் கேட்பதில்லை. அவர்கள் குடும்பத்தின் ஒரு பகுதியாக இருப்பதால், தங்கள் கடமைகளை அன்புடனும் பொறுப்புடனும் செய்கிறார்கள்.
அதேபோல், குடும்பத் தலைவரும் தனது குடும்ப உறுப்பினர்களை அன்புடனும் அக்கறையுடனும் கவனித்துக் கொள்கிறார். அவர்கள் கேட்டாலும் கேட்காவிட்டாலும், அவர்களுக்குத் தேவையானவற்றை வழங்குவது அவரது பொறுப்பாகும்.
இவ்வாறே, நாம் இறைவனுடைய குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்ற உணர்வுடன் வாழ வேண்டும். இறைவன் மீது முழு நம்பிக்கை வைத்து, நமது கடமைகளையும் சேவைகளையும் அன்புடன் செய்து வந்தால், நமக்குத் தேவையானதை அவர் அறிந்திருப்பார் என்ற உறுதியான நம்பிக்கை நமக்குள் இருக்க வேண்டும்.
வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு செயலிலும் உலகியலான லாபத்தை மட்டும் தேடாமல், ஆன்மீக முன்னேற்றத்தையும் இறைநெருக்கத்தையும் நாட வேண்டும். நாம் செய்யும் வழிபாடு, சேவை மற்றும் நல்ல செயல்கள் அனைத்தும் எந்தப் பிரதிபலனையும் எதிர்பார்க்காமல் இறைவனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட வேண்டும்.
இறைவனுடைய அன்பிற்குரியவர்களாக வாழ்வதே உண்மையான செல்வம். அவனுடைய சந்நிதியை அடைவதே உயர்ந்த லாபம். அவனுடன் ஐக்கியமாவதே வாழ்க்கையின் இறுதியான பயனாகும்.
எனவே, அற்பமான உலகியலான லாபங்களுக்காக மட்டுமே வாழ்க்கையைச் செலவிடாமல், நிலையான பேரின்பத்தையும் இறைசந்நிதியையும் அடைவதையே நமது உயர்ந்த இலக்காகக் கொள்வோம். அன்புடனும் அர்ப்பணிப்புடனும், எந்தப் பலனையும் எதிர்பார்க்காமல் நமது கடமைகளைச் செய்வோம். அதுவே வாழ்க்கையில் நாம் தொடர்ந்து தேட வேண்டிய உண்மையான லாபமாகும்.
உண்மையான சரணாகதி என்றால் என்ன? வெறும் வழிபாட்டை விட அது ஏன் மேலானது? பகவான் இதை அழகாக விளக்குவதோடு, இறைவனிடம் முழுமையாகச் சரணடையும் அந்த உன்னதமான பாதையை மேற்கொள்ளுமாறு நம்மை அன்புடன் ஊக்குவிக்கிறார்.
இறைவன் எல்லாம் வல்லவன்; எங்கும் நிறைந்தவன்; எல்லாம் அறிந்தவன். அத்தகைய மகத்தான மற்றும் எல்லையற்ற தத்துவத்தை வழிபடுவதற்காக, மனிதன் இருபத்து நான்கு மணி நேரத்தில் சில நிமிடங்களை மட்டும் ஒரு விக்கிரகத்தின், திருவுருவத்தின் அல்லது படத்தின் முன் செலவிடுகிறான். ஆனால் உண்மையான இறை வழிபாடு என்பது சில நிமிடங்களுக்கு மட்டும் வரையறுக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றல்ல.
நம்மிடம் மூச்சு இருக்கும் வரை, உணர்வு இருக்கும் வரை, இறைவனை நினைத்து வாழ வேண்டும். இறைவனைத் தவிர வேறு சிந்தனை வேண்டாம்; அவனது கட்டளையை அறிந்து கொள்வதைத் தவிர வேறு நோக்கம் வேண்டாம்; அவனது கட்டளையைச் செயல்படுத்துவதைத் தவிர வேறு செயல்பாடும் வேண்டாம். இதுவே உண்மையான சரணாகதி என்பதன் பொருளாகும்.
சரணாகதி என்பது வெறும் வழிபாடு செய்வதோ அல்லது உதடுகளால் பிரார்த்தனை செய்வதோ அல்ல. அது நம்மை முழுமையாக இறைவனிடம் ஒப்படைத்து, அவனது வழிகாட்டுதலில் நம்பிக்கையுடன் வாழ்வதாகும்.
இதனைப் புரிந்துகொள்ள ஒரு அழகான உதாரணத்தை எடுத்துக்கொள்ளலாம். நாம் ஒரு பயணத்தை மேற்கொள்ளும்போது, காரின் சாவியை ஓட்டுநரிடம் கொடுத்துவிட்டு, பின்புற இருக்கையில் நிம்மதியாகவும் பாதுகாப்பாகவும் அமர்கிறோம். வழியில் ஏற்படக்கூடிய ஒவ்வொரு சிரமத்தையும் பற்றி கவலைப்படுவதில்லை. ஏனெனில், வாகனத்தை பாதுகாப்பாக இயக்கும் திறமை ஓட்டுநருக்கு உள்ளது என்ற நம்பிக்கை நமக்குள் இருக்கிறது.
அதேபோல், நமது வாழ்க்கையையும் இறைவனுடைய அறிவு, விழிப்புணர்வு மற்றும் திறமை மீது முழு நம்பிக்கை வைத்து அவனது கைகளில் ஒப்படைக்க வேண்டும்.
ஆனால் சிலர் தங்களை முழுமையாக இறைவனிடம் ஒப்படைப்பதில்லை. அதற்குக் காரணம் அவர்களுடைய அதீதமான அகந்தையாகும். அவர்கள் இறைவனை நம்புவதாகக் கூறினாலும், தங்கள் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் தாங்களே கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்று நினைக்கிறார்கள்.
காரில் பயணம் செய்பவர், ஒவ்வொரு நிமிடமும் ஓட்டுநருக்கு அறிவுரைகள் வழங்கி, எப்படிச் செல்ல வேண்டும் என்று கூறிக்கொண்டே இருந்தால், அந்தப் பயணம் எவ்வாறு அமைதியாக இருக்கும்? அடிக்கடி காரின் நிலை, சாலையின் நிலை மற்றும் பயணத்தின் திசை குறித்து சந்தேகங்களையும் கேள்விகளையும் எழுப்பி ஓட்டுநருக்கு இடையூறு செய்தால், அது முழுமையான நம்பிக்கை அல்ல.
அதேபோல, இறைவனிடம் சரணடைந்த பிறகும் ஒவ்வொரு நிகழ்வைப் பற்றியும் கவலைப்பட்டு, சந்தேகப்பட்டு, “என் விருப்பப்படியே அனைத்தும் நடக்க வேண்டும்” என்று வற்புறுத்துவது உண்மையான சரணாகதி அல்ல.
வாழ்க்கையே ஒரு கார் போன்றது; நமது இதயமே அதன் சாவி; இறைவனே அதன் சாரதி. நாம் செய்ய வேண்டியது, அந்தச் சாவியை அவனிடம் நம்பிக்கையுடன் ஒப்படைப்பதே.
நிலையாக இருங்கள். நம்பிக்கையுடன் இருங்கள். இறைவனின் வழிகாட்டுதலில் உங்கள் வாழ்க்கைப் பயணத்தைத் தொடருங்கள். தேவையற்ற கவலைகள், அச்சங்கள் மற்றும் சந்தேகங்களிலிருந்து விடுபட்டு, அவனது அருளில் நம்பிக்கை வையுங்கள்.
உண்மையான சரணாகதி என்பது வாழ்க்கையை விட்டு விலகுவது அல்ல; மாறாக, வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு செயலையும் இறைவனுக்கு அர்ப்பணித்து, அவனது வழிகாட்டுதலின்படி வாழ்வதாகும்.
எனவே, அகந்தையை ஒதுக்கி, இதயத்தின் சாவியை இறைவனிடம் ஒப்படைப்போம். அவனை நம் வாழ்க்கையின் சாரதியாக ஏற்றுக்கொண்டு, நம்பிக்கையுடனும் அமைதியுடனும் பயணிப்போம். அப்போது வாழ்க்கைப் பயணத்தின் எல்லா ஏற்றத் தாழ்வுகளையும் கடந்து, பாதுகாப்பாகவும் மகிழ்ச்சியுடனும் நமது உயர்ந்த இலக்கை அடைய முடியும்.
நம்பிக்கையின்மை, ஏளனம் மற்றும் பலவிதமான இன்னல்களை எதிர்கொள்ளும்போது நாம் ஏன் நமது நம்பிக்கையில் உறுதியாக இருக்க வேண்டும்? இதனை விளக்கும் மறக்க முடியாத உதாரணங்களுடன் பகவான் நமக்கு அன்புடன் நினைவூட்டுகிறார்.
இறைவன் மீதான நம்பிக்கையும் அர்ப்பணிப்பும் எங்கெல்லாம் காணப்படுகின்றனவோ, அங்கெல்லாம் அவற்றை ஏளனம் செய்யவும், அவற்றின் வலிமையைக் குறைக்கவும் முற்படும் சக்திகளும் காணப்படுகின்றன. ஓர் ஆத்திகன் இருக்கும் இடத்தில், நாத்திக எண்ணங்களும் தோன்றுவது இயல்பானதே.
ஆனால் இறைவன் மீதோ, பரம்பொருளின் சங்கல்பத்தின் மீதோ நம்பிக்கையின்மை என்பது சில சமயங்களில் தனிப்பட்ட பெருமையையோ அல்லது தன்னைப் பிரபலப்படுத்திக்கொள்வதையோ நோக்கமாகக் கொண்ட வெளிப்புற அணுகுமுறையாக இருக்கலாம். இருப்பினும், அது பகுத்தறிவின் மற்றும் உண்மையான அனுபவத்தின் ஒளியில் நிலைத்து நிற்க முடியாது.
தங்களை நாத்திகர்கள் என்று அழைத்துக் கொள்பவர்கள்கூட தங்கள் இதயத்தில் அன்பைக் கொண்டிருக்கிறார்கள்; சமூகத்துடன் பழகும்போது சத்தியத்தை மதிக்கிறார்கள்; மேலும் நீதி என்னும் நிலையான அடிப்படைக் கொள்கைகளையும் பின்பற்றி வாழ்கிறார்கள். இந்த உயர்ந்த பண்புகள் அனைத்தும் மனிதனுள் இருக்கும் தெய்வீகத் தன்மையையே வெளிப்படுத்துகின்றன. அந்த வகையில், அவர்களும் சத்-சித்-ஆனந்தம் என்னும் உயர்ந்த இறைத்தத்துவத்தின் அடிப்படை உண்மைகளோடு தொடர்புடையவர்களாகவே இருக்கிறார்கள்.
உண்மையான ஆன்மிகமும் இறைநம்பிக்கையும் மனிதனுக்கு தைரியம், மகிழ்ச்சி, மனவலிமை, தாராள மனப்பான்மை மற்றும் பணிவு ஆகிய உயர்ந்த குணங்களை அளிக்கின்றன. இக்குணங்கள் வெறும் வார்த்தைகளில் மட்டும் இருக்கக்கூடாது; அவை நமது வாழ்க்கையின் மூலம் வெளிப்பட வேண்டும்.
ஏமாற்றம், துயரம், தோல்வி, அவதூறு மற்றும் பிற இடர்களை எதிர்கொள்ளும்போது, இந்த நற்பண்புகளே ஒருவருக்கு மனவலிமையையும் தாங்கும் சக்தியையும் அளிக்கின்றன. வாழ்க்கையில் சோதனைகள் வரும்போது நம்பிக்கையை இழக்காமல், அவற்றை நம்மை மேலும் உயர்த்தும் வாய்ப்புகளாகக் கருத வேண்டும்.
தங்கம் உலைக்குள் உருக்கப்படும்போது அதன் தூய்மையும் மதிப்பும் அதிகரிக்கிறது. அதேபோல், ஒரு வைரம் பல முகங்களைக் கொண்ட அழகிய ரத்தினமாகப் பட்டை தீட்டப்படும்போது, அது மேலும் பொலிவையும் மதிப்பையும் பெறுகிறது. பட்டை தீட்டப்படாத ஒரு சாதாரணக் கல்லை யாரும் பெரிதாக விரும்புவதில்லை.
அதேபோல, மனித வாழ்க்கையில் ஏற்படும் துன்பங்களும் சோதனைகளும் நம்மை உடைத்துவிடுவதற்காக அல்ல; நம்முள் இருக்கும் தைரியத்தையும் நம்பிக்கையையும் மேலும் வெளிப்படுத்துவதற்காகவே வருகின்றன.
இதற்கு சிறந்த உதாரணம் பிரஹலாதன். இறைவன் மீது கொண்ட அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையின் காரணமாக, அவன் தனது தந்தையான ஹிரண்யகசிபுவால் பல்வேறு சித்திரவதைகளுக்கு ஆளாக்கப்பட்டான். ஆனால் எந்தத் துன்பமும் அவனுடைய இறைநம்பிக்கையைத் தளரச் செய்யவில்லை. மாறாக, ஒவ்வொரு சோதனையும் அவனுடைய பக்தியின் பொலிவை மேலும் அதிகரித்தது.
வாழ்க்கையில் ஏளனம், அவதூறு, தோல்வி மற்றும் துன்பங்கள் வரும்போது மனம் தளரக் கூடாது. தங்கம் நெருப்பில் உருகி மேலும் தூய்மையாவதைப் போலவும், வைரம் பட்டை தீட்டப்பட்டு மேலும் பிரகாசிப்பதைப் போலவும், நமது வாழ்க்கையின் சோதனைகளும் நம்மை மேலும் வலிமையாக்க வேண்டும்.
எனவே, எந்தச் சூழ்நிலையிலும் நம்பிக்கையை இழக்காமல், தைரியம், அன்பு, பணிவு மற்றும் இறைநம்பிக்கையுடன் வாழ்க்கைப் பயணத்தைத் தொடர்வோம். சோதனைகள் நம்மைத் தாழ்த்துவதற்காக அல்ல; நமது உள்ளார்ந்த ஒளியை உலகிற்கு வெளிப்படுத்துவதற்காகவே வருகின்றன என்பதை உணர்வோம்.
நம் இதயத்திலிருந்து அகங்காரத்தை ஏன் நீக்க வேண்டும்? அதை எவ்வாறு நீக்கி, நல்ல குணங்களை வளர்த்துக்கொள்ளலாம்? மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான நோக்கத்தையும், அகங்காரத்தின் தீமையையும் பகவான் தெளிவாக விளக்குகிறார்.
இறைவன் எதையும் சகித்துக்கொள்ளக்கூடும்; ஆனால் கோபமும் அகந்தையும் நிறைந்த மனதை அவர் மெச்சுவதில்லை. எனவே, மனிதன் தனது உள்ளத்தை ஆராய்ந்து, “எனக்கு எதற்காக அகந்தை?” என்று தன்னைத்தானே கேள்வி கேட்க வேண்டும்.
அகந்தை என்பது உடல் அழகினாலா வருகிறது? மனத்தின் திறமையினாலா? புத்திசாலித்தனத்தினாலா? புலன்களின் வலிமையினாலா? அல்லது செல்வம் மற்றும் பதவியினாலா? இவற்றில் எதுவும் நிலையானவை அல்ல. அகந்தை என்பது மனிதனின் உள்ளத்தில் வேரூன்றும் ஒரு துர்க்குணமாகும். அது மனிதனை உண்மையான மனிதநேயத்திலிருந்து விலக்குகிறது.
இறைவன் மனிதனுக்கு சத்தியம், தர்மம், சாந்தி, ப்ரேமை, அகிம்சை ஆகிய ஐந்து புனிதமான மனித மதிப்புகளை அருளியுள்ளார். இவையே மனிதனின் உண்மையான செல்வங்களாகும். எனவே, இவற்றை நம் வாழ்வில் வளர்த்துக்கொண்டு நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.
ஆனால் அகந்தை, கோபம், பொறாமை, வெறுப்பு போன்றவை மனிதனைத் தாழ்த்தும் மிருக குணங்களாகும். இத்தகைய குணங்களுக்கு அடிமையாக இருப்பவன் எவ்வாறு உண்மையான மனிதனாக இருக்க முடியும்? “மானவன்” என்பவன் நல்ல குணங்களைக் கொண்டவனாக இருக்க வேண்டும்.
சத்தியமும் ப்ரேமையும் நிறைந்த வாழ்க்கையே இறைவனுக்கு உகந்த வாழ்க்கையாகும்.
மனித தேகம் ஒரு இரும்புப் பெட்டியைப் போன்றதாகும். வெளிப்புறத்தில் அது சாதாரண இரும்புப் பெட்டியாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அதன் உள்ளே விலைமதிப்பற்ற வைரங்களும் நகைகளும் இருப்பின், நாம் அந்தப் பெட்டியின் வெளிப்புறத்திற்கு அல்ல, அதன் உள்ளே இருக்கும் பொக்கிஷங்களுக்கே மதிப்பளிப்போம்.
அதேபோல், மனித உடலுக்குள் சத்தியம், தர்மம், சாந்தி, ப்ரேமை, அகிம்சை போன்ற விலைமதிப்பற்ற தெய்வீக குணங்கள் புதைந்துள்ளன. ஆனால் மனிதன் அவற்றை வெளிப்படுத்தாமல், வெளிப்புற அழகு, செல்வம், பதவி மற்றும் புகழ் போன்ற நிலையற்றவற்றின் மீது பற்றுக் கொண்டு அகங்காரத்தை வளர்த்துக்கொள்கிறான்.
அகங்காரத்தை நீக்குவதற்கான சிறந்த வழி, நமக்குள் இருக்கும் தெய்வீக குணங்களை உணர்ந்து வளர்ப்பதே ஆகும். பணிவு, அன்பு, கருணை, பொறுமை, சத்தியம் மற்றும் சேவை மனப்பான்மை ஆகியவற்றை வாழ்க்கையின் அடிப்படையாகக் கொள்ள வேண்டும்.
நாம் வெளிப்புறத் தோற்றத்திற்கும் பொருளாதாரச் செல்வத்திற்கும் அதிக மதிப்பு அளிப்பதை விட, நம் உள்ளத்தில் இருக்கும் நல்ல குணங்களை வளர்ப்பதற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும். அகந்தையை அகற்றி, அன்பை வளர்த்தால் மட்டுமே மனிதன் உண்மையான மனிதனாகவும், இறைவனுக்கு உகந்தவராகவும் உயர முடியும்.
எனவே, அகங்காரத்தை ஒதுக்கி, சத்தியம், தர்மம், சாந்தி, ப்ரேமை, அகிம்சை ஆகிய ஐந்து மனித மதிப்புகளை நம் வாழ்வில் மலரச் செய்வோம். அதுவே உண்மையான மனித வாழ்க்கைக்கும் ஆன்மீக உயர்வுக்கும் வழியாகும்.