இறைவன் அனைவரது இதயத்திலும் உறைகிறார்

 இறைவன் பக்தர்களின் இதயங்களில் மட்டுமல்ல; தீய எண்ணம் கொண்டவர்களின் இதயங்களிலும் உறைகிறார்.

ஒருமுறை சிறுவனான பிரஹலாதன் தனது தாயார் லீலாவதியிடம் சென்று கூறினான்:

“அம்மா, ஹரியின் பக்தனாகிய எனக்கும், ஹரியை வெறுக்கும் என் தந்தைக்கும் ஒரே ஒரு வேறுபாடுதான் உள்ளது. இறைவனின் அமுதம் போன்ற இனிமையை எப்போதும் சிந்தித்துக்கொண்டு, அவரது திருநாமத்தைத் தொடர்ந்து உச்சரித்து, இடையறாது அவரை நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் நான், இறையன்பின் பேரானந்தத்தில் திளைத்து, போதையில் இருப்பவனைப் போல் மகிழ்ச்சியில் மூழ்கியிருக்கிறேன். ஆனால், என் தந்தையோ நாராயணனை வெறுப்பதன் மூலம் தனது இதயத்தைக் கல்லாக்கி, அந்தக் கல் போன்ற இதயத்திற்குள் அவரையே சிறை வைத்திருக்கிறார்.”

நாராயணனை நேசித்த பிரஹலாதனின் இதயத்தில் உறைந்திருந்த இறைவனும், நாராயணனை வெறுத்த ஹிரண்யகசிபுவின் இதயத்தில் உறைந்திருந்த இறைவனும் ஒருவரே.

பிரஹலாதன் தெய்வீக அன்பு எனும் அமுதத்தை ஆழ்ந்து பருகி, தனது இதயத்தின் தாகத்தைத் தணித்துக்கொண்டு பேரானந்தத்தை அனுபவித்தான். ஆனால், ஹிரண்யகசிபு தனது கல் போன்ற இதயத்தில் இறைவனை அடைத்து வைத்திருந்ததால், அவனது உள்ளத்தில் எரிந்துகொண்டிருந்த தாகத்தைத் தணிக்க முடியவில்லை; மாறாக, அவன் முடிவில்லாத கவலைகளையும் துன்பங்களையும் அனுபவித்தான்.

“மனிதன் நம்பிக்கையுடன் வாழ வேண்டும்” என்று கூறப்படுகிறது.

நம்பிக்கையுடன் வாழ்பவன் மகிழ்ச்சியை அனுபவிக்கிறான். அந்த மகிழ்ச்சியை அனுபவிப்பவன் மன அமைதியுடன் வாழ்வான்; அவனை அமைதியின்மையும் அலைச்சலும் எளிதில் அணுகாது.

எனவே, இறைவன் மீதான அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையும் பக்தியும் நம் வாழ்வின் அடித்தளமாக இருக்க வேண்டும். நம்பிக்கையுடன் இறைவனை நினைத்து வாழும்போது, மனம் அமைதியையும், இதயம் ஆனந்தத்தையும் பெறும்.