அகந்தையை அடக்கினால் அனைவரும் நம் உறவுகளே

 மனிதனுக்குள் இருக்கும் அகந்தையே அவனை மற்ற அனைவரிடமிருந்தும் பிரித்து நிற்கச் செய்கிறது. அந்த அகந்தையை அடக்கிவிட்டால், இவ்வுலகில் உள்ள அனைவரும் நமக்கு நெருங்கியவர்களாகவும் உறவினர்களாகவும் ஆகிவிடுவர்.

அகந்தை என்பது அறியாமை என்னும் விதையிலிருந்து முதலில் முளைக்கும் தளிராகும். அறியாமை என்பது புதிதாகப் பெற்றுக் கொண்ட ஒன்றல்ல; அது அறிவின் இல்லாமையே. உண்மையான அறிவு நம்முள் ஒளிரும்போது, நமது அகத்தன்மையும் புறத்தன்மையும் அனைத்தும் தெய்வீகமானவையே என்பதை உணர்கிறோம். இறைவன் அல்லாதது என்று எதுவுமே இல்லை.

இந்த உண்மையை அனுபவமாக உணரும்போது, இதயத்தில் அன்பு பெருக்கெடுத்து, அந்த அன்பு அனைவரையும் நோக்கிப் பாய்கிறது. தனித்தன்மை என்று எதுவுமில்லை; ஒன்றையொன்று சார்ந்திருத்தலே உண்மை. கடலின் மீது எழும் அனைத்து அலைகளும் தமக்குக் கீழுள்ள ஒரே கடலையே சார்ந்திருப்பதைப் போல, நாம் அனைவரும் ஒருவரையொருவர் சார்ந்தவர்களாக இருக்கிறோம்.

நாம் அடிக்கடி “என்னுடையது” என்று கூறுகிறோம். ஆனால், “என்” என்று நாம் அழைப்பது யார்? நம்மை உடையவரும், நாம் நம்முடையது என்று கருதுபவரும் யார்? உண்மையில், நமக்குள்ளும் அனைவருக்குள்ளும் உறைந்திருக்கும் அதே இறைத் தத்துவமே அந்த “நான்” ஆகும்.

சமஸ்கிருதத்தில் “ஸ்வேச்சா (Svechchha)” என்ற சொல் “தன்னுடைய விருப்பம்” என்று பொருள்படும். ஸ்வ (sva) என்றால் “தான்” அல்லது “தன்னையே”; இச்சா (ichchha) என்றால் “விருப்பம்”. ஒருவருக்குள்ளும், மற்ற அனைவருக்குள்ளும் இருக்கும் ஆத்மா ஒன்றே என்பதால், அனைவருடைய விருப்பங்களுக்கும் பொதுவான அடிப்படையாக இருப்பது அன்பாகவே இருக்க வேண்டும்.

எனவே, நமக்குள் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கும் இறைவனுடைய குரலைக் கேட்போம். அந்தக் குரல் நம்மை எச்சரிக்கிறது, வழிகாட்டுகிறது, நல்வழியில் செலுத்துகிறது; தவறான செயல்களில் ஈடுபடுவதிலிருந்தும் நம்மைத் தடுக்கிறது.

அந்த இறை குரலைக் கேட்டு, அதன் வழிகாட்டுதலின்படி வாழ்ந்தால், நாம் ஒருபோதும் தவறான பாதையில் செல்லமாட்டோம்.