உடலாலும் மனதாலும் துன்புறும் மனிதர்களின் வேதனைகளைத் தணிப்பதற்காக, இறைவன் மனித உருவில் பூமியில் அவதரிக்கிறார் என்று வேதங்களும் சாஸ்திரங்களும் கூறுகின்றன.
இன்றைய மனிதன், மனித வரம்புகளுக்கு அப்பாற்பட்ட பரம்பொருளின் தெய்வீகத் திருவுருவைக் காண வேண்டும் என்று விரும்புகிறான். ஆனால், இது முற்றிலும் அறியாமையால் எழும் எண்ணமாகும். ஒருவர் தன்னை மனிதன் என்ற உணர்விலிருந்து இன்னும் விடுவித்துக் கொள்ளாத நிலையில், அவர் இறைவனை மனித உருவிலேயே காண முடியும்; அவரது அதீதமான, பரம்பொருள் நிலையை நேரடியாகக் காணும் தகுதியை இன்னும் பெறவில்லை.
ஒருவன் தன்னுடைய மனிதத்தன்மை பற்றிய உணர்வையும் வரம்புகளையும் கடந்து செல்லும்போது, பரம்பொருளான தெய்வீகத்தைத் தரிசிக்கும் தகுதியைப் பெறுகிறான். இதனால்தான் ஸ்ரீராமரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணரும் மனித உருவில் அவதாரங்களாக பூமியில் அவதரித்தனர்.
கண்களை மூடி தியானம் செய்யும்போது ஒளிமயமான பிரகாசத்தைக் காண்கிறேன் என்று கூறுவது வெறும் மனமயக்கமாக இருக்கலாம். நமது வெறும் கண்களுக்குப் புலப்படாத எண்ணற்ற விஷயங்கள் இவ்வுலகில் உள்ளன; அவை நமது அறிவுக்கும் புரிதலுக்கும் அப்பாற்பட்டவையாக இருக்கின்றன. அவற்றை நாம் எவ்வாறு பார்க்கவோ அறியவோ முடியும் என்று எதிர்பார்க்க முடியும்?
நமக்குத் தெரிந்தது முதலில் மனித உருவமே. எனவே, முதலில் மனிதத்தன்மையின் உண்மையான இயல்பைப் புரிந்துகொள்ள முயல வேண்டும். மனித உடலை இயக்கி உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கும் உயிர்த்தத்துவத்தை (ஜீவ தத்துவம் – Jiva Tatva) நாம் அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.
இந்த ஜீவ தத்துவத்தை ஆராய்ந்து புரிந்துகொள்வதன் மூலம், அதற்கும் அப்பாற்பட்ட தெய்வீகத் தத்துவமான பர தத்துவத்தை (Para Tatva) அறிந்துகொள்ள நாம் முயற்சி செய்ய வேண்டும்.
ஜீவ தத்துவத்தை அறிதல், பர தத்துவத்தை நோக்கிய ஆன்மிகப் பயணத்தின் முதல் படியாகும்.
No comments:
Post a Comment