இறைவனின் திருவுருவத்தை இடையறாது தியானிப்பதும், அவரது திருநாமத்தை அடிக்கடி உச்சரிப்பதும் இறைவன் மீதான அன்பால் இதயத்தை நிரப்புவதற்கான சிறந்த வழிகளாகும். இதயத்தில் இறையன்பு நிறைந்துவிட்டால், பக்தன் வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத பேரானந்தத்தில் திளைக்கிறான்.
அத்தகைய பேரானந்த நிலையில், குலசேகர ஆழ்வார் என்னும் அரச முனிவர் இறைவனை நோக்கிக் கூறினார்:
“இறைவா! பிறப்பு–இறப்பு என்னும் சுழற்சியிலிருந்து விடுபட்டு, வாழ்க்கையின் இறுதி இலக்கை அடைவதற்கான வழியாக மோட்சத்தைப் பற்றி மக்கள் பேசுகின்றனர். ஆனால், அத்தகைய மோட்சத்தை நான் கேட்கவில்லை. எண்ணற்ற பிறவிகள் எடுத்தாலும் பரவாயில்லை; ஒவ்வொரு பிறவியிலும் உன்னை நேசித்து, உனக்குச் சேவை செய்வதிலேயே நான் திருப்தியடைவேன். உன்னை நேசித்து, உனக்குச் சேவை செய்ய எனக்கு அருள் புரிவாயாக. அதுவே நான் உன்னிடம் கேட்கும் ஒரே வரம்; மோட்சம் எனக்கு வேண்டாம்.”
இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுவதும் அன்பால் நிறைந்துள்ளது. அது விஷ்ணுவின் திருவுருவமே ஆகும். பிரபஞ்சத்தில் இறைவன் இல்லாத எந்தப் பொருளும் இல்லை; அவர் இல்லாத இடமும் இல்லை.
இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுவதும் இறைவனின் வெளிப்பாடாக இருப்பதை உணர்ந்து, அவ்வாறே அனுபவிப்பதே உண்மையான பக்தியாகும்.
இந்தத் தத்துவத்தை மிக உயர்ந்த நிலையில் எடுத்துரைத்தவர் மகரிஷி நாரதர். அவர் கூறுகிறார்:
“த்யாகோ பவதி, த்ருப்தோ பவதி, ஆத்மாராமோ பவதி.”
அதாவது:
“இறைவனை உண்மையாக நேசிப்பவன் அனைத்தையும் தியாகம் செய்கிறான்; அவன் பரிபூரண திருப்தியுடன் இருக்கிறான்; அவன் ஆத்மானந்தத்தில் திளைக்கிறான்.”
No comments:
Post a Comment