இறைவன் மீது இடையறாத அன்பே உண்மையான பக்தி

 இறைவனின் திருநாமத்தை இடையறாது நினைத்து உச்சரிப்பதன் மூலம், பக்தனின் இதயம் இறைவன் மீதான அன்பால் நிறைந்து வழிகிறது. அந்த அன்பின் பெருக்கிலிருந்தே பக்தி மலர்கிறது. பக்தி என்னும் அமுதத்தைப் பருகி வாழ்பவருக்கு வேறு எதன் மீதும் ஆசை ஏற்படாது.

இன்பம் – துன்பம், இலாபம் – நட்டம், புகழ்ச்சி – இகழ்ச்சி ஆகியவற்றால் பாதிக்கப்படாமல், தனது இறைநம்பிக்கையில் உறுதியுடனும் அசைக்க முடியாத நிலையிலும் இருப்பதே உண்மையான பக்தியின் அடையாளமாகும்.

பாசம், பற்றுதல், ஆசை ஆகியவை மனிதனிடம் இயல்பாகவே அமைந்துள்ள குணங்களாகும். இக்குணங்களை இறைவனை நோக்கித் திருப்பி, தொடர்ந்து நற்செயல்களில் ஈடுபடும்போது, அவை தூய்மையும் புனிதத்தன்மையும் பெறுகின்றன. அப்போது மனிதன் ஒரு மகானாக மட்டுமல்லாமல், தெய்வீக நிலையை அடையக்கூடியவனாகவும் உயர்கிறான்.

இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுவதும் இறைவனின் வெளிப்பாடே என்றும், அனைத்திலும் இறைவன் நிறைந்திருக்கிறார் என்றும் பக்தன் எப்போதும் உணர்ந்திருக்கிறான். எல்லாவற்றிலும் இறைவன் உறைந்திருப்பதை உணர்ந்து வாழ்வதே அவனது வாழ்க்கையின் அடிப்படையாகும்.

இந்த மனநிலையே ‘பிரேம அத்வைதம்’ (Prema Advaitam) எனப்படுகிறது. அதாவது, அன்பின் மூலம் இறைவனுடன் ஒன்றிய நிலை. இந்தத் தூய அன்பின் வாயிலாக, பக்தன் தனக்கும் இறைவனுக்கும் இடையே வேறுபாடு இல்லை என்பதை அனுபவிக்கிறான்.

இத்தகைய இறை அனுபவத்தின் பேரானந்தத்தில் திளைக்கும் பக்தனுக்கு, மோட்சத்தைக் கூட விரும்ப வேண்டும் என்ற ஆசை ஏற்படுவதில்லை. இறைவன் மீது இடையறாது பொழியும் அன்பே அவனுக்கு எல்லாமாகும்.

இவ்வாறான தூய்மையான, வேறெதனையும் நாடாத இறைபக்தியே ‘அனன்ய பக்தி’ (Ananya-bhakti) எனப்படுகிறது.