பக்தியின் அடிப்படைத் தன்மை அன்பே

 பக்தி (Bhakti) என்பது இறைவன் மீதான அன்புடன் கூடிய நட்புணர்வையும், இறைவனின் மகத்துவத்தை உணர்ந்த பயபக்தியையும் குறிக்கிறது. சத்வம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய முக்குணங்களால் கட்டுப்பட்ட மனிதன், முக்குணங்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட இறைநிலையைப் புரிந்துகொள்வதற்கு பணிவும் மரியாதையும் கொண்ட மனப்பான்மையை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

“பஜ சேவாயாம்” (Bhaja Sevayam) — சேவையின் மூலம் இறைவனை வழிபடுங்கள் என்பதாகும். பக்தி என்பது மனம், வாக்கு, உடல் ஆகிய மூன்றையும், முக்குணங்களையும் இறைவனை வழிபடுவதற்கும் சேவை செய்வதற்கும் முறையாகப் பயன்படுத்துவதைக் குறிக்கிறது.

பக்தியும் அன்பும் ஒன்றையொன்று பிரிக்க முடியாதவை; அவை ஒன்றை ஒன்று சார்ந்தவை. பக்தியே முக்தியை அடைவதற்கான வழியாகும். அன்பே பக்தியின் வெளிப்பாடாகும்.

நாரதர், எல்லையற்ற அன்புடன் இறைவனை வழிபடுவதே பக்தி என்று கூறினார். வியாசர், அன்புடனும் பக்தியுடனும் இறைவனை வழிபடுவதே பக்தி என்று விளக்கினார். கார்க முனிவர், மனம், வாக்கு, உடல் ஆகிய மூன்றையும் தூய்மையாக வைத்துக்கொண்டு இறைவனுக்குச் சேவை செய்வதே பக்தி என்று கூறினார்.

யாக்ஞவல்கியர், மனத்தைக் கட்டுப்படுத்தி, அதை உள்நோக்கித் திருப்பி, இறைவனுடன் ஒன்றிய நிலையில் கிடைக்கும் பேரானந்தத்தை அனுபவிப்பதே உண்மையான பக்தி என்று எடுத்துரைத்தார்.

இறைவனின் மீது மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, தெய்வீகத்துடன் ஒன்றிய நிலையை அனுபவிப்பதும் பக்தியின் மற்றொரு விளக்கமாகும்.

பல முனிவர்கள் பக்தியின் தன்மை குறித்து வெவ்வேறு கருத்துக்களை எடுத்துரைத்திருந்தாலும், உண்மையான பக்தியின் அடிப்படைத் தன்மை அன்பே என்பதில் ஐயமில்லை.