இந்தியாவின் மகரிஷிகள் மேலோட்டமான ஆடம்பரத்தையும், நிலையற்ற பாதுகாப்பையும் நாடும் வாழ்க்கை முறையைத் துறந்தனர். அதற்குப் பதிலாக, உள்ளார்ந்த அமைதியையும் நிலையான பேரானந்தத்தையும் தேடினர். அவை ஒருவரது உள்ளார்ந்த உண்மைநிலையான ஆத்மாவின் வேர்களிலிருந்து வாழ்க்கையின் சாரத்தைப் பெற்றுக்கொள்வதன் மூலமே கிடைக்கும் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர்.
இறைவனால் அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்ட இந்த உண்மை, எண்ணற்ற அறிஞர்கள், கவிஞர்கள் மற்றும் சொற்பொழிவாளர்களால் பல நூற்றாண்டுகளாகத் திரும்பத் திரும்ப எடுத்துரைக்கப்பட்டும், விரிவாக விளக்கப்பட்டும், பரப்பப்பட்டும் வருகிறது. இருப்பினும், மிகச் சிலரே இதனைத் தங்கள் வாழ்க்கையின் அடிப்படையாக ஏற்றுக்கொள்கின்றனர்.
வானில் பறக்கும் ஒரு பூச்சியைத் தவளை தனது தாவும் நாவினால் பிடித்துவிடுகிறது. அந்தத் தவளையை எதிர்பாராத நேரத்தில் பாம்பு தனது வாயால் கவ்விப் பிடிக்கிறது. பாம்பை மயில் கொன்று விடுகிறது. பின்னர் அந்த மயிலையும் வேடன் கொன்று விடுகிறான். ஒரு உயிரினம் மற்றொரு உயிரினத்திற்கு உணவாகிறது. பகலும் இரவும், வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு திருப்பத்திலும் மரணம் காத்துக்கொண்டிருக்கிறது.
மனிதனையும் மரணம் இடைவிடாமல் பின்தொடர்கிறது; எந்த நேரத்திலும் அது அவனைத் தன் இரையாக்கிக் கொள்ளலாம். ஆனால், மரணம் தன்னுடன் தொடர்ந்து வரும் துணை என்பதை மனிதன் உணர்வதில்லை. மரணத்தை எவ்வாறு எதிர்கொள்வது என்பதையும், அதன் பிடியிலிருந்து தன்னை எவ்வாறு விடுவித்துக் கொள்வது என்பதையும் அவன் கற்றுக்கொள்ளவில்லை.
ஆத்மா அழிவதில்லை; அழிவது உடல் மட்டுமே. இந்த உண்மையை மனிதன் உணர்ந்து கொண்டால், மரணத்தின் மீதான பயம் அவனை விட்டு நீங்கிவிடும். மரணத்தை அஞ்ச வேண்டியதில்லை. மாறாக, அது ஏற்கனவே அறிந்த ஒரு துறைமுகத்தை நோக்கிய வரவேற்கத்தக்க பயணமாகவே அமையும்.
ஆத்மாவின் அழிவற்ற தன்மையை உணர்ந்து வாழும்போது, வாழ்க்கையின் நிலையற்ற தன்மையையும் மரணத்தின் உண்மையையும் அமைதியுடன் ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்.
No comments:
Post a Comment