‘கிருஷ்ண’ என்ற பெயர் ‘க்ருஷ்’ (Krish) என்ற மூலச்சொல்லிலிருந்து தோன்றியது. இதற்கு மூன்று முக்கியமான பொருள்கள் உள்ளன:
- ஈர்த்தல்,
- உழுது பண்படுத்துதல்,
- காலம், இடம், காரணம் ஆகியவற்றைக் கடந்த தெய்வீகத் தத்துவம்.
அனைத்து அவதாரங்களைப் போலவே, கிருஷ்ணரும் ஆன்மீகத் தேடலில் இருப்பவர்களையும், சித்தர்களையும், முனிவர்களையும் மட்டுமல்லாது, எளியவர்களையும், அப்பாவிகளையும், நல்ல உள்ளம் கொண்டவர்களையும் தம்மிடம் ஈர்த்தார். அதுமட்டுமல்லாமல், ஆர்வமுள்ளவர்களையும், விமர்சகர்களையும், சந்தேகப்படுபவர்களையும், நாத்திக எண்ணங்களால் பாதிக்கப்பட்டவர்களையும் கூட தம்மை நோக்கி ஈர்த்தார்.
தமது தனிப்பட்ட வசீகரத்தாலும், வெல்ல முடியாத காந்தம் போன்ற பார்வையாலும், இனிய குரலாலும், புல்லாங்குழல் இசையாலும், சிறந்த அறிவுரைகளாலும், அஞ்சாத வீரத்தாலும் கிருஷ்ணர் அனைவரையும் தம்மிடம் ஈர்த்தார்.
அவர் எப்போதும் பேரானந்த நிலையில் இருந்து, தம்மைச் சுற்றிலும் ஒற்றுமை, இசை மற்றும் அழகை பரப்பினார். பிருந்தாவனத்தின் அமைதியான மேய்ச்சல் நிலங்களிலும் அவர் பாடினார்; குருக்ஷேத்திரத்தின் இரத்தம் தோய்ந்த போர்க்களத்திலும் அவர் பாடினார். ஓரிடத்தில் அவரது கையில் புல்லாங்குழல் இருந்தது; மற்றோரிடத்தில் போர்த்தேரின் சாட்டை இருந்தது. ஆனால் இரண்டிலிருந்தும் வெளிப்பட்டது அர்த்தமுள்ளதும் உள்ளத்தைத் தொடுவதுமான இசையே — ஒன்று வேணுகானம், மற்றொன்று பகவத் கீதை! ‘கானம்’ மற்றும் ‘கீதை’ ஆகிய இரண்டுமே ‘பாடல்’ என்ற பொருளைக் கொண்டவை.
கிருஷ்ணர் ஏன் அனைவரையும் தம்மிடம் ஈர்க்கிறார்?
மனிதனின் இதயத்தை உழுது பண்படுத்துவதற்காகவே அவர் நம்மைத் தம்மிடம் ஈர்க்கிறார். அருளின் மழையைப் பெறுவதற்காக இதயத்தைத் தயார்படுத்துகிறார். அன்பு என்னும் விதைகளை அதில் விதைத்து வளரச் செய்கிறார். மகிழ்ச்சியின் பயிர்களை அழித்துவிடும் தீய எண்ணங்கள் என்னும் களைகளை அகற்றுகிறார். இறுதியில், ஞானம் என்னும் அறுவடையைப் பெறுவதற்கு நம்மைத் தகுதிப்படுத்துகிறார்.
அந்த ஞானம் இறுதியில் கிருஷ்ணரிலேயே நிறைவு பெறுகிறது. ஏனெனில் கிருஷ்ணர் என்பது தூய சாரத்தையும், பரம தத்துவத்தையும், சத்–சித்–ஆனந்தம் எனும் இறைநிலையையும் குறிக்கிறது.
எனவே, கிருஷ்ணரை நோக்கி நாம் ஈர்க்கப்படுவது வெறும் பக்தியினால் மட்டுமல்ல; நமது இதயத்தைப் பண்படுத்தி, அன்பையும் ஞானத்தையும் வளர்த்து, இறுதியில் பரமானந்த நிலையை அடையச் செய்வதற்காகவே ஆகும்.
No comments:
Post a Comment