பேராசை, பயம், கோபம் ஆகியவற்றால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட எந்த மனிதனாலும் இந்த உலகில் எதையும் சாதிக்க முடியாது. இவற்றுள் முதன்மையானது பேராசையாகும். அளவுக்கு மீறிய ஆசைகள் மனிதனைத் தாழ்ந்த நிலைக்குக் கொண்டு செல்கின்றன.
ஆசைகளை முற்றிலுமாகத் துறந்துவிட முடியாது. ஆனால், அவற்றிற்கு ஒரு வரம்பு இருக்க வேண்டும். அந்த வரம்பை ஆசைகள் மீறும்போது, மனிதன் தவறான பாதையில் செல்லத் தொடங்குகிறான். ஆசைகள் மிகவும் ஆபத்தானவை. இன்று நமக்கு எதிரியாக இருப்பவர் நாளை நண்பராக மாறலாம்; அதேபோல், நண்பராக இருப்பவர் எதிரியாகவும் மாறலாம். ஆனால், ஆசைகள் எப்போதும் மனிதனின் நிரந்தர எதிரிகளாகவே இருக்கின்றன. அவை இடைவிடாமல் மனிதனைத் துரத்திக் கொண்டே இருக்கின்றன.
பகவத்கீதை ஆசையை மனிதனின் நித்ய சத்ரு (நிரந்தர எதிரி) என்று குறிப்பிடுகிறது. எனவே, ஆசைகளை நாம் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்திருக்க வேண்டியது அவசியமாகும்.
மன அமைதியை இழந்து தவிக்கும் மனிதன், பல்வேறு வழிகளில் இறைவனை நாடுகிறான். இருப்பினும், அவன் தனது விருப்பங்களை ஏன் நிறைவேற்றிக் கொள்ள முடியவில்லை? அவனுடைய துன்பத்திற்கான உண்மையான காரணம் என்ன? நிறைவேறாத ஆசைகளா அல்லது அவனுடைய முயற்சிகள் தோல்வியடைந்ததா? பல்வேறு பொருள்களைப் பெற முடியாததாலா அல்லது லாட்டரியில் பரிசு கிடைக்காததாலா அவன் துயரப்படுகிறான்?
இத்தகைய அற்பமான விஷயங்களுக்காகப் புலம்பிக் கொண்டிருக்கும் இன்றைய மனிதன், தனக்குள் உறைந்திருக்கும் தெய்வீகத் தன்மையை மறந்து வாழ்கிறான். உண்மையில், இவை எதுவும் மனிதனுடைய உண்மையான துன்பங்களல்ல.
மனிதனுடைய துயரங்களுக்கான உண்மையான காரணம், உடலின் மீதான பற்றுதலும், தன்னையே இந்த உடலாகக் கருதும் அறியாமையும்தான். 'நான்', 'எனது' என்ற இரு எண்ணங்களிலிருந்தே அனைத்து விதமான துன்பங்களும் தோன்றுகின்றன.
எனவே, ஆன்மிக முன்னேற்றத்தை நாடும் மனிதன் முதலில் தேஹாபிமானம் (உடல் மீதான பற்று) என்பதைக் குறைத்துக் கொள்ள வேண்டியது மிகவும் அவசியமாகும். உடலே தான் என்ற எண்ணத்தை விடுத்து, தனக்குள் இருக்கும் ஆத்ம தெய்வீகத்தை உணர முயல வேண்டும். அப்போதுதான் ஆசைகளின் பிடியிலிருந்து விடுபட்டு உண்மையான மன அமைதியையும் ஆனந்தத்தையும் அடைய முடியும்.
No comments:
Post a Comment