பிருந்தாவனத்தின் கோபியர்களின் (பால் கறக்கும் பெண்களின்) அன்பை எடுத்துக்கொண்டால், அவர்கள் எதற்காக கிருஷ்ணரை நேசித்தார்கள் என்று ஒருவர் கேட்கலாம். அவர்களுக்கு உலகியல் விஷயங்களில் எந்தவித அக்கறையும் இருக்கவில்லை. அவர்களின் கவனம் முழுவதும் ஆன்மிகத் தேடலிலேயே இருந்தது.
கோபியர்களின் செயல்களை உலகியல் கண்ணோட்டத்தில் பார்ப்பவர், அவர்களின் நடத்தையைத் தவறானதாகக் கருதக்கூடும். அதைப் போலவே, பிரஹலாதனின் இறைவன் மீதான ஆழ்ந்த அன்பையும் உலகியல் கண்ணோட்டத்தில் மதிப்பிட்டவர்கள் புரிந்துகொள்ளவில்லை.
பிரஹலாதன் உலகியல் ஆசைகளில் ஈடுபட்ட ஒருவனாக இருந்திருந்தால், அவன் மீது நிகழ்த்தப்பட்ட அத்தனை கொடுமைகளையும் அவனால் எவ்வாறு அசைக்க முடியாத மனநிலையுடன் தாங்கியிருக்க முடியும்? ஒரு சிறுவனாக இருந்தபோதும், எந்த மனிதனாலும் தாங்க முடியாத அளவுக்கு பல்வேறு துன்பங்களையும் சோதனைகளையும் அவன் எதிர்கொண்டான்.
அரசனின் ஆட்கள் அவனை ஈட்டிகளால் குத்தி துன்புறுத்தியபோதுகூட, அவன் இறைவனைப் பிரார்த்தித்து, அவரது மகிமைகளைப் போற்றினான். அவன் ஒரு கண்ணீர்த்துளியைக்கூட சிந்தவில்லை; சிறிதளவும் அச்சத்தைக் காட்டவில்லை.
அவனுடைய பக்தி உலகியல் ஆசைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டதாக இருந்திருந்தால், அவன் கண்ணீர் சிந்தியிருக்க வேண்டாமா? ஒரு சிறுவனாக இருந்ததால் அச்சத்தை வெளிப்படுத்தியிருக்க வேண்டாமா? ஆனால் அவன் அவ்வாறு எதுவும் செய்யவில்லை.
இதற்குக் காரணம், நாராயணப் பெருமான் அவனுடைய இதயத்தில் நிலைபெற்றிருந்ததே ஆகும். நாராயணனின் திருநாமம் எப்போதும் அவனுடைய நாவில் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. தலை முதல் பாதம் வரை அவனுடைய முழு இருப்பும் நாராயண உணர்வால் நிரம்பியிருந்தது.
இதன் காரணமாக, உடல் சார்ந்த கருவிகளால் அவனுக்கு ஏற்படுத்தப்பட்ட எந்த வேதனையும் அவனைச் சிறிதும் பாதிக்கவில்லை. அவனுடைய எண்ணங்கள் அனைத்தும் இறைவனிடமே நிலைத்திருந்ததால், உலகியல் துன்பங்கள் அவனைத் தாக்க முடியவில்லை.
இறைவனில் மனதை முழுமையாக நிலைநிறுத்திக் கொண்டால், உலகியல் துன்பங்கள் மனிதனை ஆட்கொள்ள முடியாது. பிரஹலாதன் இதற்கு ஓர் உன்னதமான எடுத்துக்காட்டாகத் திகழ்கிறான். இறைவன் மீதான தூய்மையான அன்பும், இடையறாத இறைநாம சிந்தனையும் மனிதனைத் துன்பங்களைக் கடந்து செல்லும் வலிமையை அளிக்கின்றன.
No comments:
Post a Comment