இந்தியர்களின் பக்தி உணர்வில் சில சமயங்களில் வேடிக்கையாகவும், அறிவுக்குப் பொருந்தாததாகவும் தோன்றக்கூடிய நிகழ்வுகளைக் காணலாம். ஆனால், வெளிப்படையாகப் பார்க்கும்போது அர்த்தமற்றதாகத் தோன்றும் இத்தகைய செயல்களுக்குப் பின்னாலும் ஆன்மிக உணர்வும் இறைவன் மீதான அன்பும் அடிநாதமாக அமைந்துள்ளன.
ஒரு மாணவன் தேர்வில் சிறப்பாகச் செய்ய இறைவனிடம் பிரார்த்திக்கிறான். ஒருவர் நீதிமன்ற வழக்கில் வெற்றி பெற இறைவனை வேண்டுகிறார். இதற்கும் மேலாக, பேருந்தில் ஒரு இருக்கை கிடைப்பதற்குக்கூட சிலர் இறைவனிடம் பிரார்த்திக்கிறார்கள்! இவ்வாறு, மிகச் சிறிய விஷயத்திலிருந்து மிகப் பெரிய விஷயம் வரை அனைத்திற்கும் இந்தியர்கள் இறைவனையே சார்ந்திருக்கிறார்கள்.
இதனைச் சிலர் “தெய்வீகப் பைத்தியம்” என்று கூறலாம். வேறு சிலர் இதை முட்டாள்தனம் என்றும் கருதலாம். யார் என்ன கூறினாலும், ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் பசி உண்டு; அவரவர் நம்பிக்கை உண்டு; அவரவருக்கே உரிய ஒரு வகையான “பைத்தியமும்” உண்டு. மற்றொருவரின் நம்பிக்கையை மறுப்பதற்கு எவருக்கும் உரிமையில்லை.
ஆயினும், நம்பிக்கைக்குக்கூட சில அடிப்படைகள் அவசியம். மணமகன் வந்துவிட்டார் என்பதற்காக மட்டுமே திருமணம் முடிந்துவிட்டது என்று கூற முடியாது. கையில் பணம் இருப்பதாலேயே ஒருவர் ஒரு தொழிலை வெற்றிகரமாக நடத்திவிட முடியாது. அதற்கு மேலும் சில அறிவும் அனுபவமும் தேவை.
அதேபோல், எழுத்துக்களை மட்டும் அறிந்திருப்பதால் ஒருவர் எழுத்தாளர் ஆகிவிட முடியாது. சொற்களின் பொருளை உணர்ந்தவரே உண்மையான எழுத்தாளராக முடியும்.
இதைப்போன்றே, உலகியல் அறிவை மட்டும் கொண்டு இறைவனை உணர முடியாது. இறைவனை அறிந்துகொள்ள ஆன்மிக ஞானம் அவசியம். அந்த ஆன்மிக ஞானத்தைப் பெறுவதற்கு நாம் உண்மையைத் தேடி ஆராய வேண்டும்.
உண்மையைப் பற்றிய விசாரணையும், ஆன்மிக ஞானத்தைப் பெறுவதற்கான முயற்சியுமே இறைவனை உணர்வதற்கான உண்மையான பாதையாகும்.
No comments:
Post a Comment