உண்மையில், மனிதன் உடல் (தேகம்) அல்ல. அவன் அந்த உடலுக்குள் உறையும் ஆன்மாவான தேஹி ஆவான். தனிப்பட்ட ஆன்மாவான ஜீவாத்மா, இயல்பிலேயே தெய்வீக உணர்வும் பேரானந்தமும் நிறைந்த சின்மய ஸ்வரூபம் ஆகும்.
தேஹி எனப்படும் ஆன்மாவின் இயல்புக்கும், சின்மயத்துவம் எனப்படும் தெய்வீக ஆனந்த இயல்புக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு உள்ளது. உடலுக்குள் உறையும் புனிதமான ஆன்மிகத் தன்மையிலிருந்தே உண்மையான ஆனந்தத்தைப் பெற முடியும். ஆனால், வெறும் ஜடப்பொருளான உடலிலிருந்து நிலையான ஆனந்தத்தைப் பெற முடியாது.
ஒரு குழந்தை பொம்மைகளுடன் விளையாடிக்கொண்டிருக்கும்போது, சிறிது நேரத்திற்கு மகிழ்ச்சியடைகிறது. ஆனால், அந்தக் குழந்தை தனது தாயைக் கண்டவுடன், எல்லாப் பொம்மைகளையும் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, தாயை நோக்கி ஓடுகிறது. ஏனெனில், தாயின் அருகில் கிடைக்கும் அன்பும் அரவணைப்பும் அதற்குப் பொம்மைகள் தரும் மகிழ்ச்சியைவிட ஆழமான, நிறைவான மகிழ்ச்சியை அளிக்கின்றன.
அதேபோல், செல்வமும் பொருள் வளங்களும் தற்காலிகமான மகிழ்ச்சியைத் தரக்கூடும். ஆனால், நீடித்த பேரானந்தம் இறைவனிடமிருந்தே கிடைக்கிறது.
இதனால்தான், செல்வச் செழிப்புமிக்க நாடுகளிலிருந்து பலர் மன அமைதியைத் தேடி ஆன்மிக இயக்கங்களில் பங்கேற்க வருகின்றனர். வெளிப்புற வசதிகளும் பொருளாதார வளமும் இருந்தாலும், மன அமைதியையும் உண்மையான ஆனந்தத்தையும் அவை மட்டும் அளித்துவிட முடியாது.
அமைதியும் ஆனந்தமும் உங்களுக்கு வெளியே இல்லை; அவை உங்களுக்குள்ளேயே உறைந்திருக்கின்றன. அவற்றை வெளி உலகில் தேடுவதைவிட, நம் உள்ளத்தில் உறையும் இறை உணர்வை அனுபவிக்க முயல வேண்டும்.
மனிதன் உணவால் மட்டுமே வாழ்வதில்லை. அவன் ஆன்மாவின் (ஆத்மா) அனுபவத்தாலும் வாழ்கிறான். ஆன்மிக உணர்வை வளர்த்து, நமக்குள் உறையும் தெய்வீகத் தன்மையை உணரும்போதுதான் வாழ்வில் உண்மையான நிறைவையும் நிலையான ஆனந்தத்தையும் பெற முடியும்.
No comments:
Post a Comment