மனிதன் தனது புலன்களைப் பயன்படுத்தி ஆன்மிக ஆனந்தத்தைப் பெருக்கிக்கொள்ள முடியும். ஒரு கோப்பையில் பழச்சாறு ஊற்றப்படும்போது, அந்தக் கோப்பை அதன் சுவையை உணர்வதில்லை. ஒரு உறிஞ்சு குழாய் (Straw) மூலம் அந்தப் பழச்சாற்றை நாம் பருகும்போதுதான், நாக்கு அதன் இனிமையை உணர்கிறது. இங்கு நாக்கு புத்தியின் அடையாளமாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.
நம்மைச் சுற்றியுள்ள இயற்கையே அந்தப் பழச்சாறைப் போன்றது. இயற்கையில் நிறைந்துள்ள தெய்வீகத்தின் இனிமையை நாம் அனுபவிக்க வேண்டும். இயற்கையில் எங்கும் நிறைந்திருக்கும் இறைவனின் தெய்வீகத் தன்மையை உணர்வதே இதன் நோக்கமும் உட்பொருளுமாகும்.
இயற்கை என்பது இறைவனின் திருவிளையாடலே ஆகும். இறைவனுடைய மகிமையையும் பேரொளியையும் நாம் உணர்ந்துகொள்வதற்காகவே இயற்கை நம் முன்னே விரிந்து கிடக்கிறது.
மனம் புத்தியின் வழிகாட்டுதலுக்குக் கீழ்ப்படிந்து செயல்பட்டால், தனிமனிதன் நன்மை அடைகிறான். டெல்லியிலிருந்து பிறப்பிக்கப்படும் உத்தரவுகளை ஒவ்வொரு மாநிலமும் முறையாகப் பின்பற்றினால், நாட்டின் வலிமையும் ஒற்றுமையும் அதிகரிக்கும். அதுபோலவே, மனம் புத்தியின் வழிகாட்டுதலை ஏற்று நடக்கும்போது, மனிதனின் வாழ்வும் உயர்வடைகிறது.
ஆனால், மனம் புலன்களுக்கு அடிமையாகிவிட்டால், மனிதனுக்குத் துன்பமே ஏற்படும். புலன்கள் காட்டும் வெளிப்புற உலகத்தின் பின்னால் மனம் சென்று, உண்மையான இறைநிலையை மறந்துவிடும்போது, மனிதன் பொய்மையான கற்பனை உலகில் மூழ்கிவிடுகிறான்.
அத்தகைய நிலையில், தெய்வத் தாயாகிய சிவதாயி, அன்புடன் தன் குழந்தையைத் தட்டியெழுப்புவதைப் போல, மனிதனை அறியாமையிலிருந்து விழிப்படையச் செய்கிறாள். அவன் விழித்தெழுந்த பிறகு, வேறு எதையும் எடுத்துச் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. விழிப்புணர்வு பெற்றவுடன், உண்மை தானாகவே வெளிப்படும்.
எனவே, புலன்களின் அடிமையாகாமல், புத்தியின் வழிகாட்டுதலுடன் மனதைச் செலுத்தி, இயற்கையில் நிறைந்திருக்கும் இறைவனின் தெய்வீகத்தை உணர்வோம். அறியாமை என்னும் உறக்கத்திலிருந்து விழித்தெழுந்து, உண்மையை உணர்ந்து, ஆன்மிக ஆனந்தத்தை அனுபவிப்போம்.
No comments:
Post a Comment