கைகேயி அரசி, தனது மகன் பரதனை இளவரசனாக முடிசூட்ட வேண்டும் என்றும், முறையாக அரசுரிமை பெற்ற இராமனைப் பதினான்கு ஆண்டுகள் வனவாசத்திற்கு அனுப்ப வேண்டும் என்றும் தனது கணவரான தசரத மன்னரை வற்புறுத்தி, அவ்விரு கோரிக்கைகளையும் நிறைவேற்றச் செய்தாள். அப்போது, இராமனுக்கும் பரதனுக்கும் மற்றொரு சகோதரனான இலக்குவன், இந்நிகழ்வுகளை அமைதியாக ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
ஒவ்வொரு சிறிய நெருக்கடியையும் மனிதன் துணிவுடனும் தன்னம்பிக்கையுடனும் எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்றும், சூழ்ச்சிகளுக்கும் சதித்திட்டங்களுக்கும் அஞ்சி அடிபணிந்துவிடக் கூடாது என்றும் இலக்குவன் வாதிட்டான். தனது அம்பினால் எந்தவொரு நெருக்கடியையும் தன்னால் தடுத்து நிறுத்த முடியும் என்றும் பெருமிதத்துடன் கூறினான்!
ஆனால், அன்பின் ஆற்றலுடன் ஒப்பிடும்போது, அம்பு என்பது மிகவும் வலிமை குறைந்த ஆயுதமாகும்; ஏன், அதன் ஆற்றல் அற்பமானதும்கூட!
இலக்குவனின் உணர்ச்சிவசப்பட்ட பேச்சைக் கேட்ட இராமன், அமைதியுடனும் நிதானத்துடனும் அவனுக்கு அறிவுரை கூறினான். அவசரப்பட்டுச் செயல்படுவதைத் தவிர்க்குமாறு அறிவுறுத்திய இராமன், “அறமே செயலுக்கு வழிகாட்டியாக இருக்க வேண்டும்” என்று எடுத்துரைத்தான்.
அறத்தின் வழிகாட்டுதலுடன் மேற்கொள்ளப்படும் செயல்களே போற்றத்தக்கவையாகவும் வெற்றிகரமானவையாகவும் அமையும்.
இராமனின் தாயான கௌசல்யை, எதிர்பாராத வகையில் நிகழ்ந்த இந்த மாற்றத்தை மன உறுதியுடன் ஏற்றுக்கொண்டாள். இராமன் துறவியின் கோலத்தில் வனவாசத்திற்குப் புறப்பட்டபோது, அவனை வாழ்த்தி,
“நீ பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அறமே உன்னைப் பாதுகாக்கட்டும்” என்று கூறினாள்.
அந்த அறம் அன்பின் வடிவமாக வெளிப்படுகிறது. மனிதர்கள், மனிதரல்லாத பிற உயிரினங்கள், உயர்நிலை உயிர்கள், விலங்குகள், பறவைகள் என அனைத்து உயிர்களிடத்தும் அன்பு செலுத்துவதே உண்மையான அறமாகும்.
அன்பே அறத்தின் அடிப்படை; அறத்தின் வழியில் செயல்படுவதே வாழ்வின் உயர்ந்த நெறி. வலிமையைக் காட்டிலும் அன்பு மேலானது. அவசரத்தையும் ஆவேசத்தையும் விட அறநெறி உயர்ந்தது. எனவே, நமது ஒவ்வொரு செயலுக்கும் அன்பும் அறமும் வழிகாட்டிகளாக இருக்க வேண்டும்.
No comments:
Post a Comment