மனிதகுலத்தின் மீது அளவற்ற கருணையும் அன்பும் கொண்ட மகத்தான ஞானிகள், மனிதனின் அன்றாட வாழ்க்கையும் நடத்தையும் நெறிப்படுத்துவதற்காகப் பல விதிமுறைகளையும் கட்டுப்பாடுகளையும் வழிகாட்டுதல்களையும் வகுத்துத் தந்தார்கள்.
மனிதனின் கைகளும் அறிவும், இயல்பூக்கங்களும் உணர்ச்சித் தூண்டுதல்களும், சக மனிதர்களுக்குத் தீங்கு விளைவிப்பவையாக மாறிவிடாமல், மாறாக, சத்தியம், தர்மம், சாந்தி, பிரேமை (உண்மை, அறம், அமைதி, அன்பு) ஆகிய உயர்ந்த இலட்சியங்களை நோக்கிச் செயல்பட வேண்டும் என்பதே அவர்களுடைய நோக்கமாக இருந்தது.
ஒவ்வொரு கர்மமும் (செயலும்) நன்கு ஆராய்ந்து மதிப்பிடப்பட வேண்டும் என்று ஞானிகள் வலியுறுத்தினார்கள். உணர்ச்சிகளையும் ஆசைகளையும் தூய்மைப்படுத்தும் செயல்கள் மட்டுமே ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டும். மாறாக, அவற்றைக் களங்கப்படுத்தும் அல்லது சீர்குலைக்கும் செயல்கள் கைவிடப்பட வேண்டும்.
பாவசுத்தி (மனப்பாங்கின் தூய்மை) என்பதே கர்மத்தின் உண்மையான பயனாகும். மனிதனின் எண்ணங்களையும் மனப்பாங்கையும் மங்கச் செய்யும் செயல்களையோ, அவற்றில் ரஜஸ் (ஆவேசம், ஆசை, உணர்ச்சிப் பெருக்கு) என்னும் பண்பைத் தூண்டிவிடும் செயல்களையோ, தமஸ் (மந்தநிலை, சோம்பல், அறியாமை) என்னும் நிலைக்குத் தாழ்த்தும் செயல்களையோ தவிர்க்க வேண்டும்.
மனிதன் தியாகத்தின் மகத்துவத்தை உணர்ந்து கொள்வதற்காகவே யக்ஞங்களும் யாகங்களும் (வேள்விகளும் வேள்வி வழிபாடுகளும்) வகுத்துரைக்கப்பட்டன. ஆடம்பரத்தின் மினுமினுப்பையும் தேவையற்ற செலவுகளையும் வெளிப்படுத்துவதற்காக அவை ஏற்படுத்தப்படவில்லை. மாறாக, பற்றுதல்களையும் சுயநலத்தையும் துறந்து வாழ்வதன் உயர்வை மனிதன் உணர வேண்டும் என்பதே அவற்றின் நோக்கமாகும்.
யக்ஞங்களில் பங்கேற்பவர்களும் அவற்றை நடத்துபவர்களும் உடல் மற்றும் மனத் தூய்மையைப் பேணுவதற்கான கடுமையான ஒழுங்குமுறைகளைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டியிருந்தது. இத்தகைய ஒழுக்கமும் தூய்மையும் அவர்களைப் படிப்படியாகப் பரம்பொருளின் சந்நிதியை நோக்கி அழைத்துச் சென்றன.
வாழ்வில் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய ஆன்மிக நெறி
ஞானிகள் வகுத்துத் தந்த இந்த நெறிகள் அனைத்தும் மனிதனை உள்ளார்ந்த தூய்மையை நோக்கி வழிநடத்துகின்றன. நமது ஒவ்வொரு செயலும் மனத்தூய்மையை வளர்ப்பதாக இருக்க வேண்டும். ஆசை, ஆவேசம், சுயநலம் ஆகியவற்றை வளர்ப்பதற்குப் பதிலாக, தியாகம், ஒழுக்கம், அன்பு ஆகிய பண்புகளை வளர்க்க வேண்டும்.
செயலின் உண்மையான சிறப்பு அதன் வெளிப்புற ஆடம்பரத்தில் இல்லை; அது நமது மனத்தை எவ்வளவு தூய்மைப்படுத்துகிறது என்பதில்தான் உள்ளது.
எனவே, சத்தியத்தைப் பேசுவோம்; தர்மத்தின் வழியில் நடப்போம்; மன அமைதியைப் பேணுவோம்; அனைத்து உயிர்களிடத்தும் அன்பு செலுத்துவோம். இவ்வாறு வாழ்வதே ஆன்மிக முன்னேற்றத்திற்கும் இறைவனை உணர்வதற்கும் வழிவகுக்கும்.
No comments:
Post a Comment