இறைவனின் திருவருள் மற்றும் அனுமதி இல்லாமல், இந்த உலகில் மனிதனால் எதையும் சாதிக்க முடியாது. இறைவனே அனைத்திற்கும் ஆதாரம்; அனைத்திற்கும் அடிப்படை; அனைத்திற்கும் ஆதார சக்தி. ஆனால், மனிதன் தானே எல்லாவற்றையும் செய்கிறான் என்ற அகந்தையில் ஆழ்ந்து கிடக்கிறான்.
“நான் செய்தேன்; என்னால் முடிந்தது; நான் சாதித்தேன்” என்ற கர்வம் அவனது உள்ளத்தில் பெருமிதத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இந்த அகந்தையே அவனுடைய தோல்விகளுக்குக் காரணமாகிறது. அதுவே அவனுடைய மன அமைதியின்மை, ஏமாற்றம், விரக்தி மற்றும் மனக்கசப்பு ஆகியவற்றிற்கும் மூல காரணமாகிறது.
மனிதன் இன்று இயற்கையை மட்டுமே சார்ந்து தனது வாழ்க்கையை நடத்த முயல்கிறான்; இயற்கைக்குப் பின்னால் இருக்கும் இறைவனை மறந்துவிடுகிறான். இதுவே அவன் செய்கின்ற மிகப் பெரிய தவறாகும்.
இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுவதும் ஒரு நிலையான அடிப்படையின் மீது இயங்குகிறது என்பதை நாம் உணர வேண்டும். அந்த அடிப்படையே இறைவன். இந்த உண்மையை உணர்ந்து, அதற்கேற்ப நமது வாழ்க்கையை நடத்த வேண்டும்.
ஒரு திரையரங்கிற்குச் செல்வதாக வைத்துக்கொள்வோம். அங்கே ஒரு திரை உள்ளது. அந்தத் திரை அசைவற்றதாகவும் நிலையானதாகவும் இருக்கிறது. திரைப்படம் ஓடும்போது எண்ணற்ற காட்சிகள் அந்தத் திரையில் தோன்றுகின்றன. சில காட்சிகள் மகிழ்ச்சியை அளிக்கின்றன; சில காட்சிகள் துயரத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. சில காட்சிகள் வருகின்றன; சில காட்சிகள் மறைந்து விடுகின்றன.
அந்தத் திரையை இறைவனுடன் ஒப்பிடலாம்.
இறைவன் நிலையானவர்; சத்தியமானவர்; நித்தியமானவர். அவருடைய இருப்பு எப்போதும் மாறாதது.
திரையில் தோன்றும் காட்சிகள் அனைத்தும் தற்காலிகமானவை. அவை தோன்றி மறைகின்றன. ஆனால், அந்தக் காட்சிகள் தோன்றுவதற்கும் மறைவதற்கும் ஆதாரமாக இருக்கும் திரை மட்டும் அசையாமல் நிலைத்திருக்கிறது.
ஆனால், திரைப்படத்தைப் பார்க்கும் மனிதன் என்ன செய்கிறான்?
அவன் திரையைப் பார்ப்பதில்லை. திரையில் தோன்றும் காட்சிகளையே பார்க்கிறான். கதாபாத்திரங்கள் வருகின்றன; செல்கின்றன. சிரிப்பு வருகிறது; கண்ணீர் வருகிறது. மகிழ்ச்சி வருகிறது; துயரம் வருகிறது. வெற்றி வருகிறது; தோல்வி வருகிறது.
இவ்வாறு தோன்றி மறையும் காட்சிகளையே உண்மை என்று எண்ணி, அவற்றுக்குப் பின்னால் இருக்கும் நிலையான திரையை அவன் மறந்துவிடுகிறான்.
திரை இல்லாமல் திரைப்படக் காட்சிகளை நாம் காண முடியுமா?
முடியாது.
காட்சிகள் அனைத்திற்கும் திரையே ஆதாரம். ஆனால், நாம் காட்சிகளை மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டிருந்தால், அந்தக் காட்சிகளுக்கெல்லாம் ஆதாரமாக இருக்கும் திரையின் முக்கியத்துவத்தை உணர முடியாது.
அதேபோலத்தான் மனிதனுடைய வாழ்க்கையும்.
நாம் காணும் இந்த உலகம், அதன் எண்ணற்ற வடிவங்கள், உறவுகள், பொருட்கள், இன்பங்கள், துன்பங்கள், வெற்றிகள், தோல்விகள் அனைத்தும் மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றன. இவை அனைத்தும் இயற்கையின் வெளிப்பாடுகள். அவை தோன்றி மறையும் தன்மை கொண்டவை.
ஆனால், இவை அனைத்திற்கும் ஆதாரமாக இருக்கும் இறைவன் மட்டும் நிலையானவர், நித்தியமானவர், மாறாதவர்.
மனிதன் இன்று இந்த உண்மையை மறந்து, இயற்கையின் மீது மட்டுமே முழு நம்பிக்கை வைத்து வாழ்க்கையை நடத்த முயல்கிறான். இதுவே அவன் செய்கின்ற மிகப் பெரிய தவறாகும்.
இயற்கையை நாம் அனுபவிக்க வேண்டும்; ஆனால் இயற்கைக்குப் பின்னால் இருக்கும் இறைசக்தியை மறந்துவிடக் கூடாது.
எனவே, முதலில் அந்த ஆதாரமான இறைவனைச் சரணடைய வேண்டும். பின்னர், அவருடைய ஆதாரத்தின் மீது நிலைபெற்றிருக்கும் இயற்கையை அனுபவிக்க வேண்டும்.
ஆதாரத்தை மறந்துவிட்டு, ஆதாரத்தின் மீது அமைந்திருப்பதை மட்டுமே சார்ந்து வாழ்வது அறியாமையாகும்.
மனித வாழ்க்கையில் முதன்மையான தேவை இறைநம்பிக்கையே. இறைவன் மீது நம்பிக்கை வைக்கும் போது, வாழ்க்கையில் ஏற்படும் மாற்றங்களையும் சோதனைகளையும் நாம் சமநிலையுடன் எதிர்கொள்ள முடியும்.
எனவே, “நான் செய்கிறேன்” என்ற அகந்தையை விட்டுவிட்டு, “இறைவனே என்னுள் இருந்து என்னை இயக்குகிறார்; அவருடைய அருளாலேயே அனைத்தும் நடைபெறுகின்றன” என்ற உணர்வை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.
திரையில் தோன்றும் காட்சிகள் எத்தனை மாறினாலும் திரை மாறுவதில்லை. அதுபோலவே, வாழ்க்கையில் எத்தனை மாற்றங்கள் ஏற்பட்டாலும், நமது உள்ளத்தில் நிலைத்திருக்கும் இறைவனைப் பற்றிய நம்பிக்கை மட்டும் அசைக்க முடியாததாக இருக்க வேண்டும்.
ஆகவே, நிலையற்ற காட்சிகளில் மனதைப் பறிகொடுக்காமல், அவற்றுக்கெல்லாம் ஆதாரமாக விளங்கும் நித்திய இறைவனைச் சரணடைவோம்.
இறைவனை ஆதாரமாகக் கொண்டு வாழும்போது, வாழ்க்கையின் அனைத்து அனுபவங்களையும் அமைதியுடனும் நம்பிக்கையுடனும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியும். இதுவே உண்மையான ஆன்மிக வாழ்க்கையின் தொடக்கமாகும்.
No comments:
Post a Comment