இறைவனை உணரலாம்; வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது

 ஒரு ஊமை மனிதர் இனிப்புப் பண்டம் ஒன்றைச் சுவைக்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அந்த இனிப்பின் சுவையை அவர் முழுமையாக அனுபவிக்க முடியும். ஆனால், அந்த இனிமையை வார்த்தைகளால் பிறருக்கு எடுத்துரைக்க அவரால் முடியாது. அவர் அனுபவிப்பது உண்மையானது; ஆனால் அதைச் சொற்களால் வெளிப்படுத்த இயலாது.

அதேபோலத்தான் இறைத்தன்மையும். இறைவனை வார்த்தைகளால் முழுமையாக விவரிக்க முடியாது; அவரை அனுபவிக்க மட்டுமே முடியும். இறைவனின் தெய்வீக இருப்பை ஒருவர் உள்ளத்தில் உணர்ந்துகொண்டால், அதை மற்றொருவரிடம் விளக்குவதற்கு வார்த்தைகள் போதாது. “இறைவனுடைய அனுபவம் எப்படி இருக்கும்?” என்று யாராவது கேட்டால், அதற்கான மிகச் சிறந்த பதில் மௌனமே.

எனவே, இறைவனைப் பற்றிய தேவையற்ற வாதங்களிலும் தர்க்கங்களிலும் நமது நேரத்தையும் ஆற்றலையும் வீணாக்கக் கூடாது. அதற்குப் பதிலாக, நமது உள்ளத்தில் இறைநம்பிக்கையை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். இறைவன் இல்லை என்று வாதிடுவது அறியாமையின் வெளிப்பாடாகும்.

“இறைவன் இல்லை” என்று சிலர் கூறுகிறார்கள். “அவரை நம்மால் காண முடியவில்லை; எனவே அவர் இல்லை” என்பதே அவர்களுடைய வாதம்.

ஆனால், நாம் காண முடியாத அனைத்தும் இல்லாதவையாகிவிடுமா?

ஒருவர் ஆறு அடி உயரமுடையவராக இருக்கலாம்; நல்ல நிறமுடையவராக இருக்கலாம்; வழுக்கைத் தலையுடையவராக இருக்கலாம்; 80 கிலோ எடை கொண்டவராக இருக்கலாம். இவை அனைத்தும் அவரது உடலுக்குரிய புறத்தோற்றப் பண்புகள். அவற்றை நமது கண்களால் காண முடியும்.

ஆனால், அந்த மனிதரின் உண்மையான இயல்பை அவரது உடல் தோற்றம் மட்டுமே எடுத்துக்காட்டுகிறதா?

அவருடைய உண்மையான தன்மை அவரது உள்ளத்தில் உறையும் குணங்களில்தான் வெளிப்படுகிறது. அன்பு, கருணை, பரிவு, பொறுமை, இரக்கம் போன்ற நற்குணங்களும், அதற்கு மாறாக வெறுப்பு, பொறாமை, கோபம், பகைமை போன்ற தீய குணங்களும் ஒருவருடைய உண்மையான இயல்பை நிர்ணயிக்கின்றன.

ஆனால், இக்குணங்களில் எதையும் நமது புறக்கண்களால் நேரடியாகக் காண முடியாது. அப்படியானால், “காண முடியவில்லை; எனவே அந்தக் குணங்கள் அவரிடம் இல்லை” என்று நாம் கூற முடியுமா?

நிச்சயமாக முடியாது.

காற்றை நம்மால் பார்க்க முடியாது; ஆனால் அதன் இருப்பை நாம் உணர்கிறோம். அன்பைக் கண்களால் பார்க்க முடியாது; ஆனால் அதன் அரவணைப்பை நாம் அனுபவிக்கிறோம். கருணையைப் பார்க்க முடியாது; ஆனால் அதன் செயல்களை நாம் உணர்கிறோம். அதுபோலவே, இறைவனையும் புறக்கண்களால் காண முடியாவிட்டாலும், அவருடைய இருப்பை உள்ளத்தால் உணரவும், வாழ்க்கையில் அனுபவிக்கவும் முடியும்.

எனவே, “நான் காணவில்லை; ஆகையால் அது இல்லை” என்று கூறுவது அறிவுடைமையல்ல. நமது புலன்களின் வரம்பை வைத்து இறைவனின் இருப்பை அளவிட முடியாது.

ஒருவருடைய மனிதநேயத்தையே அவருடைய கண்ணுக்குத் தெரியாத குணங்கள்தான் நிர்ணயிக்கின்றன. அன்பு, கருணை, இரக்கம், பொறுமை போன்ற தெய்வீகப் பண்புகள் அவரிடம் இருக்கும்போதுதான் அவர் உண்மையான மனிதராக உயர்கிறார்.

அதேபோல, இறைவனின் இருப்பையும் புறக்கண்களால் காண்பதை மட்டுமே அளவுகோலாகக் கொண்டு தீர்மானிக்க முடியாது. இறைவன் வெளியில் தேடிக் கண்டுபிடிக்க வேண்டிய ஒரு பொருள் அல்ல; உள்ளத்தில் உணர வேண்டிய பேருண்மை.

ஆகையால், இறைவனைப் பற்றிய தேவையற்ற வாதங்களை விட்டுவிட்டு, நமது மனதைத் தூய்மைப்படுத்தி, நம்பிக்கையையும் பக்தியையும் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். இறைவனை உணர்வதற்கு வாதம் தேவையில்லை; நம்பிக்கை, பக்தி, தூய்மையான உள்ளம் மற்றும் அனுபவம் ஆகியவையே தேவை.

காண முடியாததால் இறைவன் இல்லை என்று கூறாதீர்கள்.

உணர முடியாததால் இறைத்தன்மை இல்லை என்று மறுக்காதீர்கள்.

உள்ளத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, அன்புடன் இறைவனைத் தேடுங்கள்;

அப்போது, வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத அந்தத் தெய்வீக அனுபவத்தை நீங்களே உணர்வீர்கள்.