வாழ்க்கையில் துன்பங்களும் சோதனைகளும் வரும்போது, “இறைவன் என்னை ஏன் இவ்வளவு சோதிக்கிறார்?” என்று வருந்தாதீர்கள். சோதிக்கப்படும்போதுதான் நமது உண்மையான நிலையை நாமே அறிந்து கொள்ள முடியும். நமது பலம் எது, பலவீனம் எது என்பது தெளிவாகும்.
அப்போது எதில் நாம் குறைவாக இருக்கிறோமோ, அதில் கூடுதல் கவனம் செலுத்தி, நம்மை மேம்படுத்திக் கொள்ள முடியும். பின்னர் அதே சோதனை மீண்டும் வரும்போது, அதில் வெற்றி பெறும் தகுதியையும் நாம் பெறுவோம்.
சிலர் வருத்தத்துடன் கூறுகிறார்கள்: “‘தரிசனம் பாபநாசனம்’ என்று சொல்கிறார்கள். நான் ஒருமுறை அல்ல, பலமுறை இறைவனின் தரிசனம் பெற்றிருக்கிறேன். இருந்தும் என் துன்பங்கள் நீங்கவில்லை; மாறாக முன்பைவிட அதிகமாகவே கஷ்டங்களை அனுபவிக்கிறேன்.”
அது உண்மைதான். அவர்கள் இறைவனின் தரிசனத்தைப் பெற்றிருக்கிறார்கள். ஆனால் அதோடு மட்டுமல்ல; அங்கிருந்து அவர்கள் பிரேமை (அன்பு), ஸ்ரத்தா (உறுதியான நம்பிக்கை), பக்தி, சத்சங்கம் (நல்லோர் சேர்க்கை), சர்வேஸ்வர சிந்தனை (எப்போதும் இறைவனை நினைத்தல்), நாமஸ்மரணம் (இறைநாம ஜபம்) போன்ற உயர்ந்த விதைகளையும் பெற்றுச் செல்கிறார்கள். அவற்றை எவ்வாறு வளர்ப்பது, நிலத்தை எவ்வாறு தயாரிப்பது என்ற ஆன்மிக வேளாண்மையின் கலையையும் கற்றுக் கொள்கிறார்கள்.
இப்போது அவர்கள் அந்த விதைகளை, மனமாசுகள் நீங்கி தூய்மையடைந்த இதயம் என்னும் நன்கு உழுத வயலில் விதைத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அந்தப் புதிய பயிர் விளைந்து அறுவடையாகும் வரை, முன்பு சேமித்து வைத்திருந்த பழைய தானியத்தையே உண்ண வேண்டியிருக்கும்.
அதுபோல, இன்று நாம் அனுபவிக்கும் துன்பங்களும், கவலைகளும், வேதனைகளும் கடந்த காலச் செயல்களின் அறுவடையாகும். புதியதாக விதைக்கப்பட்ட நற்செயல்களின் பலன் வெளிப்படுவதற்கு காலம் தேவை.
எனவே, துன்பங்களைக் கண்டு மனம் தளராதீர்கள். நம்பிக்கையை இழக்காதீர்கள். அன்பு, பக்தி, நம்பிக்கை, இறைநினைவு ஆகிய தெய்வீக விதைகளை தொடர்ந்து வளர்த்துக் கொண்டே இருங்கள். உரிய காலத்தில் அவை நிச்சயமாக அமைதி, ஆனந்தம் மற்றும் இறையருள் என்னும் செழிப்பான அறுவடையை உங்கள் வாழ்க்கையில் அளிக்கும்.
No comments:
Post a Comment