நிபந்தனையற்ற அன்பே உண்மையான பக்தி

 

அன்பில் இறைவனைக் காண்போம்

நிபந்தனையற்ற அன்பு எவ்வாறு அனைத்து இதயங்களிலும் இறைவனின் இருப்பை வெளிப்படுத்துகிறது என்பதைப் பகவான் இன்று நமக்கு அழகாக விளக்குகிறார். மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படையே அன்பாகும். அந்த அன்பு எந்தவிதமான வேறுபாடுகளுக்கும் உட்பட்டதாக இல்லாமல், அனைவரிடமும் சமமாகப் பொழிய வேண்டும்.

அன்பை சாதி, மதம், பொருளாதார நிலை, கல்வி அல்லது அறிவாற்றல் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அளந்து வழங்கக்கூடாது. உண்மையான அன்பு பலனை எதிர்பார்க்காது; அது முழுமையாகவும், தடையின்றியும், தாராளமாகவும் பாய்ந்தோடும்.

அன்பின் இயல்பு

அன்பு செலுத்துவதே மனிதனின் இயல்பு. வறண்டு கிடக்கும் இதயங்களைத் தேடிச் சென்று, அவற்றை அன்பால் நனைத்து வளப்படுத்துவதிலேயே அன்பு மகிழ்ச்சி கொள்கிறது.

எந்த இதயத்திலும் வெறுமை காணப்பட்டாலும், அங்கே அன்பு பாய்ந்து சென்று அந்த வெறுமையை நிரப்புகிறது. உண்மையான அன்பு தன்னை ஒருபோதும் அடக்கிக் கொள்ளாது. அது வஞ்சகமோ, கபடமோ இன்றி தன்னைத் தாராளமாக வழங்குகிறது.

உண்மையான அன்பிற்கு பொய்மை, முகஸ்துதி, அச்சம் போன்றவை தேவையில்லை. அன்பு எந்த முகமூடியையும் அணிவதில்லை. அது உள்ளத்தில் இருப்பதை அப்படியே வெளிப்படுத்துகிறது.

ஒவ்வொரு இதயத்திலும் இறைவன்

அன்பின் கொடி இறைவனின் திருவடிகளைப் பற்றிப் படரவே விரும்புகிறது. ஏனெனில், இறைவன் தனது எல்லையற்ற மகிமையுடன் ஒவ்வொரு இதயத்திலும் வீற்றிருக்கிறான் என்பதை உண்மையான அன்பு உணர்கிறது.

எனவே, நம்மைச் சுற்றியுள்ள ஒவ்வொருவரின் உள்ளத்தையும் அன்புடனும் அமைதியுடனும் அணுக வேண்டும். அவர்களின் வெளிப்புறத் தோற்றம், நிலை, பதவி அல்லது வசதி ஆகியவற்றைப் பார்க்காமல், அவர்களின் உள்ளத்தில் உறையும் இறைவனைப் பார்க்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

ஒருவரிடம் அன்பு செலுத்தும்போது, உண்மையில் நாம் அவருக்குள் உறையும் இறைவனுக்கே அன்பு செலுத்துகிறோம் என்ற உணர்வு நமக்குள் மலர வேண்டும். இதுவே அன்பின் உயர்ந்த நிலையாகும்.

பக்தியா? புக்தியா?

அன்பின் கொடி இறைவனை நோக்கிப் படரும்போது அது பக்தியாகிறது. ஆனால் அதே அன்பு உலகியலான பொருள்கள், செல்வம், பதவி, புகழ் மற்றும் புலனின்பங்களை நோக்கிப் படரும்போது அது பக்தி அல்ல; அது ‘புக்தி’, அதாவது உலகியலான இன்பத்தை நாடும் மனநிலையாகும்.

எனவே, அன்பின் அளவைவிட அது எந்தத் திசையில் செலுத்தப்படுகிறது என்பதே மிகவும் முக்கியமானது.

நமது அன்பு உலகப் பொருள்களிலேயே சிக்கிக்கொள்ளாமல், அவற்றைக் கடந்து இறைவனை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும். அன்பு இறைவனை நோக்கிச் செல்லும்போது அது நம்மையும் உயர்த்துகிறது; நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களையும் அன்பாலும் அமைதியாலும் வளப்படுத்துகிறது.

அன்பே இறைவனின் வெளிப்பாடு

நிபந்தனையற்ற அன்பு இருக்கும் இடத்தில் இறைவனின் இருப்பு வெளிப்படுகிறது. எனவே, ஒவ்வொருவரிடமும் வேறுபாடின்றி அன்பு செலுத்துவோம். வறண்ட இதயங்களுக்கு அன்பை வழங்குவோம். துயரத்தில் இருப்பவர்களுக்கு ஆறுதலாக இருப்போம். நம்மைச் சுற்றியுள்ள ஒவ்வொரு மனிதரிலும் இறைவனைக் காண முயல்வோம்.

அன்பு செலுத்துவதே மனிதனின் இயல்பு; அன்பில் இறைவனைக் காண்பதே உண்மையான பக்தி.

நமது அன்பின் கொடியை உலகியலான ஆசைகளை நோக்கி அல்ல, இறைவனின் திருவடிகளை நோக்கிப் படரவிடுவோம். அப்போது நமது இதயமும் இறைவனின் அன்பால் மலரும்; நமது வாழ்க்கையும் உண்மையான பக்தியின் பாதையில் உயர்வடையும்.