அழிந்துபோகும் அல்லது நிலையற்ற எந்த ஒன்றையும் உண்மை என்று அழைக்க முடியாது. எப்போதும் நிலைத்திருப்பதே உண்மை. அதுபோலவே, உண்மையான அன்பும் அழிவற்றது. அது மனிதனின் உள்ளத்தில் நிரந்தரமாக உறைந்து இருந்து, உள்ளுணர்வுகளையும் மனதையும் தூய்மைப்படுத்துகிறது. உண்மையான அன்பு எதையும் எதிர்பார்க்காது; அது கொடுப்பதையே அறியும், பெறுவதைக் குறித்து சிந்திக்காது.
இந்த உலகில் எப்போதும் கொடுத்து கொண்டிருக்கும் ஒருவரை நாம் காண முடியுமா? ஒரு தந்தையே தனது சொத்துகளை முழுமையாக தனது மகனுக்குக் கொடுக்கத் தயங்கும் நிலை உள்ளது. இப்படியான சூழலில், மனிதர்கள் தங்களிடம் உள்ளதை பிறருடன் மனமுவந்து பகிர்ந்து கொள்வார்கள் என்று எவ்வாறு எதிர்பார்க்க முடியும்?
கொடுக்கின்ற இயல்பு முழுமையாக இறைவனுக்கே உரியது. எந்த நிபந்தனைகளும் இன்றி வழங்கப்படும் அன்பு தெய்வீகத்தோடு மட்டுமே தொடர்புடையது. உண்மையில், இந்த தெய்வீக அன்பு ஒவ்வொரு இதயத்திலும் ஊற்றெடுத்து, மனிதனின் உடலையும் உள்ளத்தையும் முழுமையாக ஆட்கொள்கிறது. மனிதன் தனது உடலின் ஒவ்வொரு அணுவிலும், ஒவ்வொரு உயிரணுவிலும் இந்த அன்பை அனுபவிக்க முடியும்.
ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, மனிதனின் இதயம் உலக ஆசைகளாலும் சுயநல எண்ணங்களாலும் மாசுபட்டிருக்கிறது. அதனால், அவன் உள்ளத்தில் இருந்து பொங்கிவரும் அன்பின் ஊற்றை உணர முடியாமல் போகிறது. மனிதன் எப்போதும் உடலாசைகளிலும் உலகியலான விருப்பங்களிலும் மூழ்கிக் கிடக்கிறான். ஆகையால், அவன் இந்த உலக ஆசைகளிலிருந்து விடுபட்டு, தூய்மையான தெய்வீக அன்பை உணர முயற்சி செய்ய வேண்டும்.
No comments:
Post a Comment