அன்பில்லாத இதயம் ஒரு சுடுகாட்டைப் போன்றது. அன்பே தெய்வத்தின் இருப்பை உணர்த்துகிறது. அது எங்கும் நிறைந்துள்ளது. மனித ஒற்றுமைக்கான அடிப்படை அன்பே ஆகும். சுயநலம் நீங்கி, தெய்வத்தின் மீது நம்பிக்கை வளரும்போதுதான் மனித ஒற்றுமை நிலைபெறும். ஆகையால், ஒவ்வொரு மனிதனும் தனது இதயத்தை அன்பால் நிரப்பிக் கொள்ள வேண்டும்.
“கடவுள் அன்பே; அன்பே கடவுள்” என்பதே உயர்ந்த உண்மை. அன்பு அன்போடு மட்டுமே இணைகிறது. ஒருவர் முழுமையாக அன்பால் நிரம்பியிருக்கும்போது, அவர் அத்வைத நிலையான இறைவனோடு ஒன்றிய நிலையை அடையத் தகுதியானவராகிறார்.
இந்த அன்புத் தத்துவத்தை ஒவ்வொருவரும் உணர்ந்து நடைமுறைப்படுத்துவது மிகவும் அவசியமானது. இந்த அன்பு நல்லவர்களிடமும் கெட்டவர்களிடமும் உள்ளது; காடுகளிலும் அரண்மனைகளிலும் உள்ளது; பாசத்திலும் பிரிவிலும் உள்ளது; ஒருவரின் நடத்தை மற்றும் பேச்சிலும் உள்ளது; மனதிலும் செயல்களிலும் உள்ளது. அன்பு அனைத்திலும் பரவி நிற்கும் பரம சக்தியாகும்.
இன்றைய உலகில் தீய சக்திகள் பெருகிக் கொண்டிருக்கின்றன. அவற்றை அழிக்கக்கூடிய மிக வலிமையான ஆயுதம் அன்பே. ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, மனிதர்கள் இந்தப் புனிதமான அன்பைப் பெறுவதற்கான சரியான பாதையைப் பின்பற்றவில்லை.
அன்பே அன்பின் விதை. அதுவே கிளை, மலர், கனியும் ஆகும். அன்பின் இனிய கனியை அனுபவிக்க விரும்பினால், அன்பை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.
No comments:
Post a Comment