மனிதனின் சந்தேகங்களும் தன்னறிவின் அவசியமும்

 குளிர்ச்சி என்பது நீரின் இயல்பான பண்பாகும். நீரில் குளிர்ச்சி இல்லையெனில், அதில் ஏதோ அசாதாரணம் இருப்பதாக நாம் கருதுகிறோம். பலர் பத்ரிநாத் போன்ற புனிதத் தலங்களுக்கு யாத்திரை சென்றிருக்கலாம். அங்கு பிரம்மகுண்டத்திற்கு அருகில் ஒரு வெந்நீர் ஊற்று இருப்பதை அவர்கள் நினைவுகூரலாம். அலகாநந்தா நதியில் பெருமளவு குளிர்ந்த நீர் ஓடிக்கொண்டிருந்தாலும், அந்த நீர் ஏன் குளிர்ச்சியாக இருக்கிறது என்று யாரும் கேள்வி எழுப்புவதில்லை. ஆனால், ஒரு இடத்தில் வெந்நீர் ஊற்று இருப்பதைக் கண்டால், “இங்கு எப்படி வெந்நீர் வருகிறது?” என்று ஆச்சரியத்துடன் கேள்வி கேட்கிறோம்.

எப்போது ஏதாவது ஒன்று இயல்பான நிலைக்கு மாறாகவோ அல்லது அசாதாரணமாகவோ தோன்றுகிறதோ, அப்போது நமது மனதில் பலவிதமான சந்தேகங்கள் எழுகின்றன. அதுபோலவே, மனிதன் ஏன் இவ்வளவு சந்தேகங்களின் தொகுப்பாக மாறுகிறான்? இதற்கான முக்கியக் காரணம், மனிதன் இயற்கையாகவும் உண்மையாகவும் எவ்வாறு வாழ வேண்டுமோ, அவ்வாறு தனது வாழ்க்கையை நடத்தாமல் இருப்பதுதான்.

ஒரு மனிதன் எவ்வாறு நடந்து கொள்ள வேண்டுமோ, அவ்வாறு அவன் நடந்து கொள்வதில்லை. தனக்குள் இருக்கும் உண்மையான ஆத்மாவின் பொருளையும் இயல்பையும் அவன் அறிந்துகொள்ளாததால், மனிதனாக வாழ வேண்டிய முறையில் அவனால் வாழ முடியவில்லை. இதுவே அவனுடைய அனைத்து சந்தேகங்களுக்கும் அடிப்படைக் காரணமாகும்.

எனவே, மனிதன் தன்னுள் இருக்கும் உண்மையை ஆராய்ந்து அறிய வேண்டும். பிரம்மத்தின் தத்துவத்தைப் பற்றி விசாரித்து, அதன் உண்மையான தன்மையைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்ய வேண்டும். ஏனெனில், மனிதனுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான உண்மையான உறவிற்கும், ஒற்றுமைக்கும், பரஸ்பரப் புரிதலுக்கும் அடிப்படையான காரணம் இந்தப் பிரம்மத் தத்துவத்தை உணர்வதே ஆகும்.

ஆகவே, வெளியில் காணப்படும் விஷயங்களைப் பற்றி மட்டுமே சந்தேகங்களையும் கேள்விகளையும் எழுப்புவதற்குப் பதிலாக, மனிதன் முதலில் தன்னையே ஆராய்ந்து அறிய வேண்டும். தன்னுள் உறையும் ஆத்மாவையும், அனைத்திலும் நிறைந்திருக்கும் பிரம்மத்தையும் உணரும்போது, சந்தேகங்கள் விலகி, வாழ்க்கையின் உண்மையான அர்த்தம் தெளிவாகும்.