இந்தியப் பண்பாட்டின்படி, மனித வாழ்க்கைக்கு நான்கு முக்கியமான குறிக்கோள்கள் உள்ளன. அவை தர்மம், அர்த்தம், காமம் மற்றும் மோட்சம் ஆகும். (நீதி அல்லது அறம், செல்வம், விருப்பங்களின் நிறைவேற்றம் மற்றும் விடுதலை). இந்த நான்கு புருஷார்த்தங்கள் இந்தியாவில் மட்டுமல்லாமல், உலகின் பல்வேறு நாடுகளிலும் வாழ்க்கையின் இலக்குகளாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளன.
சிலர் “புருஷார்த்தம்” என்பது ஆண்களுக்கு மட்டுமே உரியது, பெண்களுக்கு அல்ல என்று கருதுகின்றனர். ஆனால் இது சரியான புரிதல் அல்ல. “புருஷன்” என்ற சொல் இங்கு ஆணைக் குறிக்கவில்லை. அது ஆத்மாவையும் சுத்த சைதன்யத்தையும் (உயிருணர்வை) குறிக்கிறது. சைதன்யம் ஆண், பெண் என்ற வேறுபாட்டை அறியாது. உண்மையான புருஷன் ஆத்மாவே; அந்த ஆத்மா அனைவரிடத்திலும் ஒரே மாதிரியாக உள்ளது.
பொதுவாக, தர்மம் என்றால் தானம் செய்வது அல்லது தருமச் செயல்கள் செய்வது என்று கருதப்படுகிறது. ஆனால் தர்மத்தின் உண்மையான பொருள் அதைவிட ஆழமானது. மனிதனை தெய்வீக நிலையை அடைய உதவும் அனைத்து செயல்களும் தர்மத்தின் கீழ் வருகின்றன.
இதயத்தில் ஆனந்தத்தை உண்டாக்கும் செயல்கள், இருமையற்ற உண்மையை வெளிப்படுத்தும் எண்ணங்கள், ஒற்றுமையையும் ஒருமைப்பாட்டையும் வலியுறுத்தும் வாழ்வியல் முறைகள்—இவை அனைத்தும் தர்மமாகும். மனிதனின் உள்ளார்ந்த உணர்வுகளில் தெய்வீகத்தை வெளிப்படுத்தும் அனைத்தும் தர்மத்தின் பகுதிகளாகும்.
ஒவ்வொருவரும் இந்த தர்மத்தை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். உண்மையில், மனித வாழ்க்கை இந்த உயர்ந்த நோக்கத்திற்காகவே வழங்கப்பட்டுள்ளது. மனிதன் தனது பிறப்பின் நோக்கம் தன்னுள்ள தெய்வீகத்தை வெளிப்படுத்துவதுதான் என்பதை உணர வேண்டும்.
தர்மம் என்பது இல்லற வாழ்க்கை (கிருஹஸ்தம்) அல்லது துறவற வாழ்க்கை (சந்நியாசம்) போன்ற வாழ்க்கை நிலைகளைக் குறிக்காது. அவை உலக வாழ்க்கையுடன் தொடர்புடையவை; ஆத்மாவுடன் தொடர்புடையவை அல்ல.
ஆனால் மனிதன் தனது இயல்பான மனிதநேயத்தை மறந்து, அன்றாட வாழ்க்கையின் உலகியல் பிரச்சினைகள் மற்றும் பொருளாதாரக் கவலைகளில் சிக்கிக் கொள்கிறான். அதன் விளைவாக, அவனது வாழ்க்கை பரம்பொருளை நோக்கிய திசையை இழந்து விடுகிறது.
எனவே, மனிதன் வெளிப்புற சாதனைகளில் மட்டும் கவனம் செலுத்தாமல், தன்னுள்ளே உறைந்திருக்கும் தெய்வீக உண்மையை அறிந்து வெளிப்படுத்த வேண்டும். அதுவே தர்மத்தின் சாரம்; அதுவே மனிதப் பிறவியின் உண்மையான வெற்றியாகும்.
No comments:
Post a Comment