தர்மராஜர் அவர்களின் மனைவி திரௌபதி அரசவையின் நடுவில் அவமதிக்கப்பட்டபோதும், அவரது மனம் அசையாமல் கிருஷ்ணர் மீது நிலைத்திருந்தது. மேலும், அசுவத்தாமா நிரபராதிகளான உபபாண்டவர்களைக் கொன்றபோதும், அவர் தனது மனதை கலங்கவிடாமல், தூய்மையுடனும் அமைதியுடனும் இறைவனை நினைத்துக் கொண்டிருந்தார்.
பீமன் கை, கால்கள் கட்டப்பட்டு விஷப்பாம்புகள் நிறைந்த நதியில் தள்ளப்பட்டபோதும், தர்மராஜர் தனது மனச் சமநிலையை இழக்கவில்லை. இதற்குக் காரணம், அவர் இன்பம் மற்றும் துன்பம் என்ற இரு எதிர்மறை நிலைகளையும் தாண்டி, இறைவனின் அத்வைதத் தத்துவத்தை உணர்ந்திருந்தார்.
அடிப்படை உண்மையை உணர்ந்தால்தான் மனம் நிலைபெறும். புத்தி மனத்தை விட உயர்ந்தது. எனவே புத்தியின் தூய்மை மனத்தில் பிரதிபலிக்கிறது. சாதனை என்ற பெயரில் தியானம் செய்வதோ, இறைநாமம் ஜபிப்பதோ மட்டுமே போதுமானதல்ல.
நாம் மேற்கொள்ள வேண்டிய உண்மையான சாதனை இதயத்தின் தூய்மையை வளர்ப்பதே ஆகும். உண்மையில், இதயத் தூய்மையே ஞான நிலையை அடைவதாகும். இந்த ஞான நிலையில் தான் மனம் அசையாமல் உறுதியாக நிற்கிறது. தர்மராஜர் இந்த உயர்ந்த நிலையை அடைந்திருந்தார்.
இவ்வுலகில் இத்தகைய பக்தர்கள் எண்ணற்றோர் உள்ளனர். ஆனால், உலகின் இன்பங்களாலும் துன்பங்களாலும் மனச் சமநிலையை இழந்து அலைபாய்பவர்களும் இருக்கின்றனர். மனத்தின் இந்தச் சஞ்சலமான இயல்பை வெல்ல, மனிதன் தனது தெய்வீக இயல்பை உணர வேண்டும்.
சமநிலை, அமைதி, சகிப்புத்தன்மை மற்றும் பற்றின்மை ஆகியவை மனிதனின் உள்ளார்ந்த தெய்வீக குணங்கள். அவற்றை வளர்த்துக் கொண்டால், வாழ்க்கையில் ஏற்படும் எந்த சூழ்நிலையும் மனதை பாதிக்க முடியாது. இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் ஒரே நிலை கொண்டிருப்பதே உண்மையான ஆன்மிக முன்னேற்றத்தின் அடையாளமாகும்.
No comments:
Post a Comment