மனம் உலகியல் விஷயங்களில் மூழ்கிக் கிடந்தால், அது ஆத்மாவின் ஒளியிலிருந்து விலகிவிடுகிறது. இந்தப் பிரிவினையே மனக் கலக்கத்திற்கும் அமைதியின்மைக்கும் காரணமாகிறது. இறைவனை உணரவும் அவரது தரிசனத்தைப் பெறவும், மனிதன் தனது உள்ளக் கருவிகளான மனம், புத்தி, சித்தம் ஆகியவற்றைத் தூய்மைப்படுத்தி, நற்பண்புகள் நிறைந்த வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும்.
நமது புத்தி உலகியல் ஆசைகளிலும் பிரச்சினைகளிலும் சிக்கிக் கொள்ளக் கூடாது. உடல் மற்றும் மன ஆசைகளை நிறைவேற்றுவதற்கான கருவியாக புத்தியைப் பயன்படுத்தக்கூடாது. அதற்கு மாறாக, ஆத்ம தத்துவத்தை உணர்வதற்கும் அதன் உண்மையை வெளிப்படுத்துவதற்கும் புத்தி பயன்பட வேண்டும். புத்தி ஒரு சாட்சியாக மட்டுமே இருந்து, வெளிப்புறச் சூழ்நிலைகளால் பாதிக்கப்படாமல் இருக்க வேண்டும். அத்தகைய நிலையே நிவிருத்தி மார்க்கம் எனப்படுகிறது.
இந்தச் சூழலில், "வேலையைத் துறப்பது" நிவிருத்தியுடன் தொடர்புடையதாக இருக்க முடியாது. உண்மையில், துறக்கப்பட வேண்டியது செயல் அல்ல; ஆசைகளே. நிவிருத்தி என்பது ஆசைகளைத் துறப்பதைக் குறிக்கிறது.
சிலர் கர்மபல தியாகம் பற்றி பேசும்போது, ஒருவர் செய்யும் செயல்களின் பலன்களைத் துறக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறார்கள். இதனைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு, எந்த வேலையும் செய்யத் தேவையில்லை என்றும், இதுவே பகவத் கீதை போதிக்கும் கருத்து என்றும் சிலர் வாதிடுகின்றனர். ஆனால் இது உண்மைக்கு முற்றிலும் மாறான கருத்தாகும்.
எந்த மனிதனாலும் அனைத்து செயல்களையும் முற்றிலும் கைவிட்டு வாழ முடியாது. இந்த உடலே செயல்களைச் செய்வதற்காகவே உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. ஆகவே, ஒவ்வொருவரும் தமது கடமைகளையும் செயல்களையும் தொடர்ந்து செய்ய வேண்டும்.
ஆனால் அந்தச் செயல்களைச் செய்யும் போது, மனம் தூய்மையாகவும் எண்ணங்கள் புனிதமாகவும் இருந்தால், ஒருவர் நல்ல செயல்களைச் செய்வார்; அதே சமயம் அவற்றின் பலன்களை எதிர்பார்க்கமாட்டார். இதுவே கர்மபல தியாகத்தின் உண்மையான பொருள். செயலைத் துறப்பது அல்ல, செயலில் பற்றற்ற மனநிலையுடன் இருப்பதே ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கான உயர்ந்த வழியாகும்.
ஆசைகளையும் பற்றுகளையும் விட்டொழித்து, கடமைகளை இறைவனுக்கான அர்ப்பணிப்பாகச் செய்தால், மனம் அமைதியடையும்; புத்தி தெளிவடையும்; ஆத்மாவின் ஒளி மனித வாழ்வில் முழுமையாக வெளிப்படும்.
No comments:
Post a Comment