அன்று 1991ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதத்தின் இறுதிப்பகுதியில் ஓர் நாள். எனக்கு அப்போது தான் திருமணமாகி இரண்டு மாதங்கள் பூர்த்தி ஆகியிருந்தது. நானும் என் கணவரும் சாம்பியா நாட்டிலுள்ள இண்டோலா (Ndola) என்ற சிறிய நகரில் குடியிருந்தோம் .
எங்களுடன் என் மாமனார், மாமியார், மற்றும் என் கணவரின் இரு தங்கைகளும் தங்கியிருந்தார்கள் . எங்கள் குடும்பம் ஒரு பல்கலைக்கழகம் போல விளங்கியது. எங்கள் வீட்டில் இரண்டு சாம்பிய பணிப்பெண்கள் வேலை செய்து கொண்டிருந்தார்கள். என்ன காரணத்தாலோ அவர்கள் சட்டென வேலையிலிருந்து நின்று விட்டார்கள்.
எனவே எங்கள் வீட்டு செக்யூரிட்டி கார்ட் (security guard) ஒரு புதிய பணிப்பெண்ணை கூட்டி வந்தான். சாம்பிய மக்கள் தங்கள் தாய் மொழியுடன் ஆங்கிலத்திலும் சரளமாக உரையாடுவார்கள்.
புதிதாக வந்தவளுக்கு சுமார் முப்பது வயது மதிப்பிடலாம் போலிருந்தது . கன்னங் கறுப்பு நிறம் . சாந்தமான முகத் தோற்றத்தை கொண்டிருந்தாள். அவள் சிரிக்கும்போது அவளது பற்கள் காரிருளில் மின்னல் பளிச்சிடுவது போல பளிச்சிட்டன. அவள் பெயர் மாத்தா (Martha) என அறிந்து கொண்டோம்.
அவளும் காரியத்தில் கெட்டிக்காரி தான். தான் எந்த மாதிரி வீட்டில் வேலை செய்ய போகிறோம், என்ன வேலை செய்ய போகிறோம், எங்கு தங்க போகிறோம், எவ்வளவு சம்பளம் என எல்லாவற்றையும் அறியத்தான் அன்று வந்திருந்தாள்.
சுருங்கக்கூறினால் நாங்கள் அவளை இன்டெர்வியு பண்ணினோம். பதிலுக்கு அவளும் எங்களை இன்டெர்வியு பண்ணினாள். அவள் எங்களை இன்டெர்வியு பண்ணும்போதே தனது ஒரேயொரு மகனான முலேங்காவையும் (Mulenga) தன்னுடன் கூட்டி வந்து சேர்வன்ட் குவார்ட்டேர்ஸில் வைத்திருக்க அனுமதி கேட்டாள். நாங்களும் அதற்கு சம்மதித்தோம்.
முலேங்காவிற்கு 10 வயதாகிறது. ஆனால் இரண்டாம் வகுப்பில் தான் படித்துக் கொண்டிருந்தான். மார்த்தாவுக்கு வசதியில்லாதபடியால் பாடசாலையில் மூலேங்காவை உடனடியாக சேர்த்திருக்கவில்லை.
அவள் கணவனை விட்டு பிரிந்து வாழ்கிறாள் எனக் கூறினாள்.எங்களுக்கு அது ஒரு விதத்தில் நிம்மதி அளித்தது என்றே கூறலாம். அங்கு ஒரு வீட்டின் முதலாளியை சாம்பிய வேலைக்காரன் வெட்டி கொன்ற செய்தியையும் கேள்விப்பட்டிருந்தோம்.
எனவே மார்த்தாவும் மகனும் மட்டும் வந்து எங்கள் வீட்டின் பின்புறம் உள்ள சேர்வன்ட் குவார்டேர்ஸில் தங்குவதில் எங்களுக்கு எந்தவித ஆட்சேபணையும் இருக்கவில்லை.
ஒரு கிராமத்தில் மரத்தடியில் ஊர் மக்களை அழைத்து வைத்துக்கொண்டு, “ கற்பில் சிறந்தவள் யார்..? “ என்று அவர் கேட்பார். அங்கிருந்த ஆண்கள் ஒவ்வொருவரும் காவியப்பெண்ணின் பெயரைச்சொல்வார்கள்!
உடனே அங்குநின்ற பெண்களைப்பார்த்து, “ பாருங்கள் உங்கள் கணவர்மாருக்கு முன்பின் தெரியாத அந்தப்பெண்கள்தான் கற்பில் சிறந்தவர்களாகத் தெரிகிறார்கள். வாழ்நாள் பூராவும் அருகில் இருக்கும் நீங்கள் எவரும் கற்புக்கரசிகளாகத் தெரியவில்லை “ என்பார். உடனே அந்தப்பெண்கள் ருத்ர தாண்டவம் எடுத்து கணவர்மாரைப்பார்த்து, “ யோவ்… நாங்களெல்லாம் உங்க கண்ணுக்கு கற்புக்கரசிகள் மாதிரி தெரியல்லையா..? “ என்று ஏககுரலில் சத்தம்போடுவார்கள்.
எங்களுடன் என் மாமனார், மாமியார், மற்றும் என் கணவரின் இரு தங்கைகளும் தங்கியிருந்தார்கள் . எங்கள் குடும்பம் ஒரு பல்கலைக்கழகம் போல விளங்கியது. எங்கள் வீட்டில் இரண்டு சாம்பிய பணிப்பெண்கள் வேலை செய்து கொண்டிருந்தார்கள். என்ன காரணத்தாலோ அவர்கள் சட்டென வேலையிலிருந்து நின்று விட்டார்கள்.
இறந்தகாலமும் எதிர்காலமும் எம்மிடம் இல்லை. நிகழ்காலம் மாத்திரமே கைவசம் இருக்கிறது என்பதுதான் யதார்த்தம் என்றாலும், மனித மனம் நிகழ்காலத்தைவிட்டு விட்டு, அடிக்கடி நினைப்பது இறந்த காலமாகவும் எதிர்காலமாகவும்தான் இருக்கிறது. அது ஏன்…? - அபிதாவின் மனதை அரித்துக்கொண்டிருக்கிறது இந்தக்கேள்வி.
அதனால், நான் பணியாற்றத்தொடங்கிய அக்கல்லூரியும் நாட்டு அரசின் உடைமையானது. அதனால், மிஷனின் பொறுப்பில் இருந்து அது விடுபட்டு, இலங்கை அரசு விரும்பியபடியே அங்கும் நியமனங்கள் - இடமாற்றங்கள் யாவும் நடைபெற்றன.
அவர் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டு சிகிச்சைக்குட்படுத்தப்பட்டுள்ள தகவல் குறித்து, சபேசனின் நீண்டகால நண்பரும் தமிழ்நாடு திராவிட இயக்கப்பேரவையின் தலைவருமான பேராசிரியர் சுப. வீரபாண்டியன் அவர்களுக்கும் தகவல் தெரிவித்தோம். அவரும் மிகவும் வருந்தியதுடன் மேலதிக தகவலை கேட்டறிந்து சொல்லுமாறு தெரிவித்தார்.
பேராசிரியர் சுப. வீரபாண்டியன், தமது இரங்கல் செய்தியில், “ அரியதோர் நண்பனை இழந்துவிட்டோம். கண்கள் கலங்குகின்றன. எங்கோ பிறந்து, எங்கோ வாழ்ந்து, எப்படியோ முடிந்துபோனது எமது நண்பரின் வாழ்க்கை. மெல்பனுக்கு என்னை முன்னர் அழைத்திருக்கும் அவர், தமது இல்லத்தில் தங்கவைத்து அன்போடு உபசரித்து பல நிகழ்ச்சிகளுக்கெல்லாம் அழைத்துச்சென்று பேசவைத்த தமிழ் உணர்வாளர். அவரைப்பற்றிய நினைவுகள்தான் நெஞ்சில் நிழலாடுகின்றன. ஆழ்ந்த வேதனையினால் கலங்கியிருக்கின்றேன். நண்பர் சபேசனது குடும்ப உறவுகளுக்கும் அவரை நேசித்த நண்பர்களுக்கும் எனது ஆழ்ந்த அனுதாபங்களை தெரிவிக்கின்றேன் “ எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
