மனிதன் தனது அறிவாலும் திறமையாலும் பல அற்புதமான சாதனைகளை உருவாக்கியுள்ளான். ஆனால், மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட எதுவும் இறைவனின் மகிமை, பேரொளி, பேராற்றல் மற்றும் பேரருளுக்கு ஈடாக முடியாது.
எவ்வளவு சக்திவாய்ந்த மின்விளக்காக இருந்தாலும், சூரியனின் ஒப்பற்ற ஒளிக்குச் சமமாக முடியுமா? உலகிலுள்ள எந்த மோட்டார் பம்பாலும், கனமழை பொழியும் அளவுக்கு தண்ணீரை வழங்க முடியுமா? எந்த மின்விசிறியும் இயற்கைக் காற்று தரும் குளிர்ச்சியையும் இதத்தையும் அளிக்க முடியுமா?
இறைவன் வழங்கும் அருட்கொடைகள் அளவற்றவை; ஒப்பற்றவை; என்றும் குறையாதவை.
நாம் பயன்படுத்தும் ஒவ்வொரு வசதிக்கும் உரிய கட்டணத்தைச் செலுத்துகிறோம். குடிநீர் வழங்கும் நகராட்சிக்கு நீர்க்கட்டணம் செலுத்துகிறோம். மின்சாரம் வழங்கும் துறைக்கு மின்கட்டணம் செலுத்துகிறோம். இவ்வாறு பல்வேறு சேவைகளுக்காக வரியும் கட்டணமும் செலுத்துவது நமது கடமையாகக் கருதுகிறோம்.
ஆனால், அளவற்ற ஒளியையும், உயிர்க்காற்றையும், நீரையும், இயற்கையின் அருட்செல்வங்களையும் இடைவிடாமல் வழங்கும் பரமாத்மாவுக்கு நாம் என்ன கைம்மாறு செய்கிறோம்?
அரசுத் துறைகள் வழங்கும் சேவைகளுக்குக் கட்டணம் செலுத்துவது நமது பொறுப்பாக இருந்தால், எல்லையற்ற அருளை வழங்கும் இறைவனுக்கு நன்றியுணர்வு செலுத்துவது அதைவிட உயர்ந்த கடமையல்லவா?
நாம் சுவாசிக்கும் காற்று, அருந்தும் நீர், நம்மை ஒளிரச் செய்யும் சூரியஒளி, நம்மைத் தாங்கும் பூமி, உயிரை வளர்க்கும் ஆகாயம்—இவ்வாறு பஞ்சபூதங்களாகிய இயற்கையின் அருட்கொடைகள் அனைத்தும் இறைவனின் அளவற்ற பரிசுகளாகும். இவை எப்போதும் வற்றாதவை; அனைவருக்கும் பாகுபாடின்றி வழங்கப்படுகின்றன.
இத்தகைய அருட்கொடைகளை வழங்கும் இறைவனுக்கு நன்றியுணர்வுடன் வாழ்வது மனிதனின் முதன்மையான கடமையாக இருக்க வேண்டும். நன்றியுணர்வு நிறைந்த இதயமே இறையருளைப் பெறும் தகுதியுடையதாகும்.
இன்றைய உலகில் காணப்படும் அமைதியின்மை, மனக்குழப்பம், குழப்பநிலை ஆகியவற்றிற்குப் பெரும்பாலும் காரணம், மனிதன் இறைவனின் அருளை உணராமல், நன்றியுணர்வை மறந்து வாழ்வதுதான்.
நன்றியுணர்வு என்பது ஒரு நல்ல பண்பு மட்டுமல்ல; அது இறைவனை அணுகும் உயர்ந்த ஆன்மீகப் பாதையாகும். இறைவனின் அருளை உணர்ந்து நன்றியுடன் வாழும் இதயத்தில் அமைதியும் ஆனந்தமும் இயல்பாகவே மலர்கின்றன.
No comments:
Post a Comment