பிரேமா (அன்பு) மனிதனின் பிராணன் (உயிர்சக்தி) ஆகும்; அதேபோல் பிராணனே பிரேமா ஆகும். அன்பில்லாதவன் உயிரற்ற சடலத்துடன் ஒப்பிடப்படுகிறான். உயிருடன் இருப்பவர்களிடமே அன்பு வெளிப்படும்; ஒரு சடலத்தை யாரும் நேசிப்பதில்லை. ஆகவே அன்பும் உயிரும் ஒன்றோடொன்று நெருங்கிய தொடர்புடையவை.
இந்த உலக வாழ்க்கையில், அன்பு பல வடிவங்களில் வெளிப்படுகிறது—தாய்-மகன், கணவன்-மனைவி, உறவினர்கள் ஆகியோருக்கிடையிலான அன்பாக. இத்தகைய அன்புகள் உடல் சார்ந்த உறவுகளின் அடிப்படையில் உருவாகி, பெரும்பாலும் சுயநலமும் தனநலமும் கலந்தவையாக இருக்கும். ஆனால் தெய்வீக அன்பு முற்றிலும் சுயநலமற்றது; அது அன்பிற்காகவே அன்பு செலுத்தும் தன்மையுடையது. இதுவே பக்தி எனப்படுகிறது.
இந்த அன்பின் ஒரு முக்கிய பண்பு — கொடுப்பதே அன்றி பெறுவது அல்ல. இரண்டாவது, அன்புக்கு பயம் இல்லை. மூன்றாவது, அது எந்த சுயநல நோக்கத்திற்காகவும் அல்ல; அன்புக்காகவே அன்பு. இந்த மூன்று அம்சங்களும் சேர்ந்து “ப்ரபத்தி” (சரணாகதி) எனப்படும் நிலையை குறிக்கின்றன.
ஒருவர் இந்த ப்ரபத்தி நிலையை அனுபவிக்கும்போது, அவர் தெய்வீக ஆனந்தத்தை உணர்கிறார். இதற்கான முதன்மையான அவசியம் க்ஷமா (மன்னிப்பு / பொறுமை) ஆகும்.
No comments:
Post a Comment