எதிர்காலத்தைப் பற்றி இறைவனைத் தவிர வேறு யாருக்கும் தெரியாது. அதனால் தான் இறைவனுக்கே மூன்று கண்கள் உள்ளன என்று கூறப்படுகிறது (மூன்றாவது கண் என்பது எதிர்கால அறிவை குறிக்கும்); மனிதனுக்கு இரண்டு கண்கள் மட்டுமே உள்ளன.
ஆனால், மனிதன் கடந்த காலத்திலும் தன்னைக் கட்டுப்படுத்தியிருந்தாலும், தற்போது அதே கட்டுப்பாட்டை கொண்டிருந்தாலும், அவனுடைய எதிர்காலம் முழுவதும் அவனுடைய கைகளிலேயே இருக்கும்.
இன்றைய மனிதன் எப்போதும் கடந்த காலத்தை நினைத்து, எதிர்காலத்தைப் பற்றி கவலைப்படுவதிலேயே மூழ்கியிருக்கிறான். எப்போதும் அவன் சிந்தனை: கடந்த காலம், எதிர்காலம்; கடந்த காலம், எதிர்காலம் என்பதே. இப்படிப் கடந்த காலத்தை நினைத்து வருந்தியும், எதிர்காலத்தைப் பற்றி கவலைப்பட்டும், மனிதன் நிகழ்காலத்தை கவனிக்காமல் இழக்கிறான்.
நிகழ்காலம் என்பது கடந்த காலத்தின் விளைவு என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. அதே சமயம், அது எதிர்காலத்தின் விதையாகவும் உள்ளது. இவ்வாறு கடந்த காலமும் எதிர்காலமும் நிகழ்காலத்திலேயே அடங்கியுள்ளன. இந்த அடிப்படை உண்மையை மனிதன் சரியாக புரிந்து கொள்ளவில்லை.
நல்லதும் பிரகாசமானதுமான எதிர்காலத்தை விரும்பினால், நிகழ்காலத்தை சரியாக பயன்படுத்த வேண்டும். நிகழ்காலம் என்பது “கடந்த காலம்” என்ற விதையிலிருந்து உருவான ஒரு மரம் போன்றது. அந்த மரத்திலேயே “எதிர்காலம்” என்ற விதையும் உள்ளது. எனவே, எதிர்காலம் ஏற்கனவே இங்கேயே உள்ளது.
நிகழ்காலத்தை சரியாக பாதுகாக்க சிறந்த வழி, நமது பேச்சு எப்போதும் புனிதமாக இருக்க வேண்டும் என்பதே. வார்த்தைகள் எங்கு இருந்து வருகின்றன? அவை மனதிலிருந்து வருகிறது. ஆகவே, நல்ல பேச்சு இருக்க வேண்டுமெனில், மனமும் நல்லதாக இருக்க வேண்டும்.
No comments:
Post a Comment