உலகியல் அறிவும் ஆன்மிக அறிவும் – வாழ்க்கையின் இரு தூண்கள்

 மனிதன் கட்டாயம் கற்றறிய வேண்டிய அறிவு இரண்டு வகையானது. முதலாவது உலகியல் அல்லது பொருளியல் அறிவாகும். இந்த அறிவு மனிதனுக்குப் படிக்கவும் எழுதவும், அன்றாடக் கடமைகளைச் செய்யவும், வாழ்வாதாரத்தை ஈட்டவும், தனது புலன்களையும் மன ஆற்றலையும் பயன்படுத்தி உலக வாழ்க்கையை நடத்தவும் உதவுகிறது. எனினும், இது சாதாரண அறிவாக மட்டுமே கருதப்படுகிறது. உண்மையான அறிவு என்பது **ஆத்மவித்யை**, அதாவது ஆன்மிக அறிவாகும். இந்த அறிவே மனிதனை புலன்களையும் மனதையும் கடந்து உயரச் செய்து, தவம், தியாகம் போன்ற உயர்ந்த பண்புகளை வளர்க்கவும், மெய்ஞ்ஞானத்தைப் பெறவும், நிலையான அமைதியையும் உண்மையான ஆனந்தத்தையும் அடையவும் வழிகாட்டுகிறது. உடலின் தேவைகளையும் புலன்களின் ஆசைகளையும் பூர்த்தி செய்யும் உலகியல் அறிவால் மனிதனுக்கு உண்மையான அமைதியையும் மகிழ்ச்சியையும் வழங்க முடியாது. மனித உடல் தன்னலமற்ற நற்செயல்களை ஆற்றுவதற்காக இறைவனால் அளிக்கப்பட்ட அரிய வரமாகும். புனிதமான செயல்களைச் செய்வதற்கு ஒருவர் மிகுந்த கல்வி கற்றவராக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. மனிதனை உயர்ந்த பண்புகளுடன் கூடிய உன்னதமான வாழ்க்கையை வாழச் செய்வது ஆன்மிக அறிவே ஆகும். ஆனால், ஆன்மிக அறிவு தவத்துடன் இணைந்திருக்க வேண்டும். ஆன்மிக அறிவுக்கும் தவத்திற்கும் உள்ள தொடர்பு, நேர்மறை மற்றும் எதிர்மறை மின்னூட்டங்களின் உறவைப் போன்றது. இரண்டும் ஒன்றிணைந்தால்தான் முழுமையான ஆற்றல் வெளிப்படும். எனவே, வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாக்கவும், உயர்ந்த இலட்சியத்துடன் வாழவும், மனிதன் உலகியல் அறிவையும் ஆன்மிக அறிவையும் சமமாகப் பெற்று வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.