பொருளாதார வாழ்க்கையில் மனிதனின் ஆசைகள் தர்மத்தால் கட்டுப்படுத்தப்படும்போது, அவனுள் தெய்வீக உந்துதல் எழுகிறது. செல்வத் தேடலும் இன்பவாசனைகளின் மீதான பற்றும் தர்மத்தின் அடிப்படையில் அமைந்தால், மனம் தன்னிச்சையாக இறைவனை நோக்கித் திரும்பும்.
இந்தப் பெரும் பிரபஞ்சத்தில் மனிதன் ஒரு சிறிய துகளே போன்றவன். உண்மையில், மனிதனுக்கும் படைப்பிற்கும் இடையில் எந்த முரண்பாடும் இல்லை. ஒரு குழந்தைக்கு தாய்ப்பாலைக் குடிக்கும் உரிமை இருப்பதுபோலவும், தேனீக்கு மலர்களிலிருந்து தேனை அனுபவிக்கும் உரிமை இருப்பதுபோலவும், மனிதனும் இயற்கையின் வளங்களைப் பயன்படுத்துவதில் தவறு இல்லை.
ஆனால் கட்டுப்பாடற்ற ஆசைகளும் இயற்கை வளங்களைப் பொறுப்பில்லாமல் சுரண்டுவதும் காரணமாக, இயற்கை பயங்கரமான மாற்றங்களை வெளிப்படுத்துகிறது. நிலநடுக்கங்கள், எரிமலை வெடிப்புகள், வறட்சி மற்றும் வெள்ளப் பேரழிவுகள் போன்ற இயற்கை அனர்த்தங்கள், இயற்கையின் சமநிலைக்கேடு ஏற்பட்டதன் விளைவுகளாகும்.
இன்றைய மனிதகுலம், தானே அமர்ந்திருக்கும் மரக்கிளையை கோடாரியால் வெட்டிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு முட்டாள் மனிதனைப் போன்றதாக உள்ளது.
மனிதர்கள் ஆன்மீக ஒற்றுமை உணர்வை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். அந்த ஒற்றுமை உணர்விலிருந்தே அன்பு மலரும். அன்பு மட்டுமே முழு மனிதகுலத்தையும் ஒரே குடும்பமாக இணைக்கக்கூடிய சக்தியாகும்.
No comments:
Post a Comment