குசேலர், பல பொருளாதார உதவிகளையும் செல்வ வளங்களையும் பெறும் எண்ணத்துடன் கிருஷ்ணரைச் சந்திக்கச் சென்றார். ஆனால், கிருஷ்ணரின் தெய்வீக திருமுகத்தைத் தரிசித்தவுடன், தன்னுடைய அனைத்து ஆசைகளையும் அவர் மறந்து விட்டார்.
பின்னர் தனது சொந்த ஊருக்குத் திரும்பியபோது, பழைய குடிசை இருந்த இடத்தில் பிரமாண்டமான மாளிகைகள் எழுந்திருப்பதைக் கண்டார். அவரது மனைவி அழகிய ஆடைகளையும் ஆபரணங்களையும் அணிந்து வெளியில் வந்து, “நாதா! ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் உங்களுக்குக் கொடுத்துள்ள அற்புதமான வரங்களைப் பாருங்கள்” என்று மகிழ்ச்சியுடன் கூறினாள்.
அதைக் கேட்ட குசேலர் அனைத்தையும் பார்த்துவிட்டு, “நான் பகவானிடம் எதையும் கேட்கவில்லை. நமது குடும்ப நிலைமையைப் பற்றிக்கூட அவரிடம் பேசவில்லை. எங்கும் நிறைந்திருக்கும், அனைத்தையும் அறிந்திருக்கும் பரமாத்மாவிடம் எதையாவது சொல்ல வேண்டிய அவசியம் உண்டா?” என்றார்.
அதன்பின், கிருஷ்ணர் தன்னை எவ்வாறு அரண்மனையில் அன்புடன் வரவேற்றார், எவ்வாறு தழுவி அணைத்தார், எவ்வாறு அளவற்ற அன்பைப் பொழிந்தார் என்பதனை தனது மனைவியிடம் விரிவாக விவரித்தார்.
“அவருடைய கருணையையும் அன்பையும் நான் எப்படி விவரிப்பேன்? ஒரு கைப்பிடி அவலைப் பெற்றுக் கொண்டு, அதற்குப் பதிலாக அளவற்ற செல்வ வளங்களை அருளக்கூடியவர் வேறு யார் இருக்க முடியும்? அவர் அன்பின் வடிவம். அன்பே அவருடைய இயல்பு” என்று குசேலர் பரவசத்துடன் கூறினார்.
ஆனால் இன்றைய பக்தனின் அணுகுமுறை இதற்கு முற்றிலும் மாறுபட்டதாக உள்ளது. எண்ணற்ற ஆசைகளையும் எதிர்பார்ப்புகளையும் மனதில் சுமந்துகொண்டு கோவிலுக்குச் செல்கிறான். அதற்குப் பதிலாக ஒரு சிறிய தேங்காயை மட்டுமே இறைவனுக்கு சமர்ப்பிக்கிறான்.
இது இறைவனுக்கு அளிக்க வேண்டிய காணிக்கை அல்ல. இறைவன் எதிர்பார்ப்பது பொருட்களையோ வெளிப்படையான காணிக்கைகளையோ அல்ல. அவருக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டியது தூய்மையான, களங்கமற்ற, சுயநலமற்ற இதயமே. அத்தகைய இதயத்தில் இறைவன் தானாகவே குடிகொண்டு அருள்புரிவார்.
No comments:
Post a Comment