மனிதனின் உயர்ந்த சில பண்புகளின் மகத்துவத்தை அறியாதிருந்த சத்யபாமாவுக்கு அவற்றை உணர்த்த வேண்டும் என்று நாரதர் விரும்பினார். அதற்காக அவர் ஒரு சூழ்நிலையை உருவாக்கினார். அதன்படி, ஒரு தராசில் கிருஷ்ணர் அமர்த்தப்பட்டார்; மறுபுறத் தட்டில் சத்யபாமா காணிக்கைகளை வைத்து கிருஷ்ணரைப் பெற வேண்டும் எனக் கூறப்பட்டது.
சத்யபாமா தனது அனைத்து நகைகளையும் செல்வங்களையும் தராசில் வைத்தார். ஆனால் அவற்றால் கிருஷ்ணரின் எடையை ஈடுகட்ட முடியவில்லை. இறுதியில், உதவிக்காக ருக்மிணியிடம் பிரார்த்தித்தார்.
ருக்மிணி வந்து கிருஷ்ணரிடம் பிரார்த்தித்தாள்:
“அன்புடன் ஒரு இலை, ஒரு மலர், ஒரு பழம் அல்லது சிறிது நீர் அர்ப்பணிக்கும் பக்தனுக்காக இறைவன் தன்னை அர்ப்பணிப்பார் என்பது உண்மையானால், நான் வைக்கும் இந்த துளசி இலை கிருஷ்ணரின் எடையை விட அதிகமாக அமையட்டும்.”
இந்தப் பிரார்த்தனையின் ஆழ்ந்த தத்துவப் பொருள் என்னவெனில்:
- உடலை ஒரு இலையாகக் கருத வேண்டும்.
- இதயத்தை ஒரு மலராகக் கருத வேண்டும்.
- நற்பண்புகளையே பழமாகக் கருத வேண்டும்.
- பக்தனின் கண்களில் ஆனந்தத்தால் பெருகும் கண்ணீரையே இறைவனுக்குச் சமர்ப்பிக்கும் நீராகக் கருத வேண்டும்.
கண்ணீர் இறைவனுக்காக மட்டுமே சிந்தப்பட வேண்டும்; வேறு எதற்காகவும் அல்ல. எவ்வளவு துயரம் வந்தாலும் ஒருவர் கண்ணீர் சிந்தக்கூடாது. ஆனந்தம், உற்சாகம் அல்லது பரவசம் காரணமாகக் கண்ணீர் வரலாம்; ஆனால் துக்கத்தினால் வரக்கூடாது.
ருக்மிணியின் உன்னதமான குணங்களையும், அவளுடைய பக்தியின் மகத்துவத்தையும் சத்யபாமாவுக்கு எடுத்துக்காட்டுவதற்காகவே நாரதர் இந்த நிகழ்ச்சியை முழுமையாக ஏற்பாடு செய்தார்.
இறுதியில் அவர் சத்யபாமாவிடம் கூறினார்:
“இறைவன் செல்வத்திற்குக் கட்டுப்படமாட்டார்; அவர் அடிபணிவது நற்குணத்திற்கும் தூய பக்திக்கும்தான்.”
No comments:
Post a Comment