கடமையுணர்வே உண்மையான பக்தியின் அடித்தளம்

 நான் உங்கள் கவனத்தை மிகவும் முக்கியமான ஒரு விஷயத்தின் மீது திருப்ப விரும்புகிறேன். இன்று நமது நாடான பாரதம் இத்தகைய பரிதாபகரமான நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டதற்கான அடிப்படைக் காரணம் இதுவே. மக்கள் தங்கள் கடமைகளை முறையாக நிறைவேற்றுவதில்லை.

தன் கடமையைச் சரியாகச் செய்யாத ஒருவன் பக்தியைப் பற்றி எவ்வளவு கேட்டாலும் அதனால் என்ன பயன்? ஒருவர் மருத்துவராக இருந்தாலும், வழக்கறிஞராக இருந்தாலும், அல்லது வேறு எந்தத் தொழிலில் இருந்தாலும், முதன்மையாக அவர் தனது கடமையை அர்ப்பணிப்புடனும் பொறுப்புணர்வுடனும் செய்ய வேண்டும்.

நோயாளிகள் துன்பத்தில் வாடிக்கொண்டிருக்கும்போது, மருத்துவர்கள் அவர்களை விட்டுவிட்டு ஸ்வாமியின் ஆரத்தியில் பங்கேற்பதற்காக கோவிலுக்குச் சென்றால், அதை பக்தி என்று கூற முடியுமா? அது பக்தியே அல்ல. அது வெறும் அறியாமையும் முட்டாள்தனமுமாகும்.

உங்களுடைய பொறுப்பில் உள்ள நோயாளிகளை முழு அக்கறையுடனும் நேர்மையுடனும் கவனித்து, அவர்கள் எந்தவிதமான துன்பத்தையும் அனுபவிக்காதபடி பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். அதுவே உங்கள் சேவை; அதுவே உங்கள் கடமை.

இவ்வாறு தங்களின் கடமையைப் புறக்கணிப்பவர்கள், பக்தியைப் பற்றி எவ்வளவு கேட்டாலும் உண்மையான பக்தியை வளர்த்துக் கொள்ள முடியாது. பத்து ஓட்டைகள் உள்ள ஒரு பாத்திரத்தில் பாயாசத்தை ஊற்றுவதால் என்ன பயன்? எவ்வளவு பாயாசத்தை ஊற்றினாலும் அந்தப் பாத்திரம் நிரம்பாது; அது எப்போதும் காலியாகவே இருக்கும்.

அதேபோல், உங்கள் இதயத்தில் சுயநலமும் தனநலமும் என்ற ஓட்டைகள் இருந்தால், அதனை பக்தியால் நிரப்ப முயல்வதில் என்ன பயன்? அந்தப் பக்தி நிலைத்து நிற்காது.

எனவே, மிக முக்கியமானது என்னவென்றால், ஒருவர் தனது கடமையைச் சரியாகவும், நேர்மையாகவும், மனப்பூர்வமாகவும் நிறைவேற்ற வேண்டும். கடமையை உண்மையுடன் ஆற்றுவதுதான் பக்திக்கான உறுதியான அடித்தளமாகும்.