இறைவன் அனைவரது இதயத்திலும் உறைகிறார்

 இறைவன் பக்தர்களின் இதயங்களில் மட்டுமல்ல; தீய எண்ணம் கொண்டவர்களின் இதயங்களிலும் உறைகிறார்.

ஒருமுறை சிறுவனான பிரஹலாதன் தனது தாயார் லீலாவதியிடம் சென்று கூறினான்:

“அம்மா, ஹரியின் பக்தனாகிய எனக்கும், ஹரியை வெறுக்கும் என் தந்தைக்கும் ஒரே ஒரு வேறுபாடுதான் உள்ளது. இறைவனின் அமுதம் போன்ற இனிமையை எப்போதும் சிந்தித்துக்கொண்டு, அவரது திருநாமத்தைத் தொடர்ந்து உச்சரித்து, இடையறாது அவரை நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் நான், இறையன்பின் பேரானந்தத்தில் திளைத்து, போதையில் இருப்பவனைப் போல் மகிழ்ச்சியில் மூழ்கியிருக்கிறேன். ஆனால், என் தந்தையோ நாராயணனை வெறுப்பதன் மூலம் தனது இதயத்தைக் கல்லாக்கி, அந்தக் கல் போன்ற இதயத்திற்குள் அவரையே சிறை வைத்திருக்கிறார்.”

நாராயணனை நேசித்த பிரஹலாதனின் இதயத்தில் உறைந்திருந்த இறைவனும், நாராயணனை வெறுத்த ஹிரண்யகசிபுவின் இதயத்தில் உறைந்திருந்த இறைவனும் ஒருவரே.

பிரஹலாதன் தெய்வீக அன்பு எனும் அமுதத்தை ஆழ்ந்து பருகி, தனது இதயத்தின் தாகத்தைத் தணித்துக்கொண்டு பேரானந்தத்தை அனுபவித்தான். ஆனால், ஹிரண்யகசிபு தனது கல் போன்ற இதயத்தில் இறைவனை அடைத்து வைத்திருந்ததால், அவனது உள்ளத்தில் எரிந்துகொண்டிருந்த தாகத்தைத் தணிக்க முடியவில்லை; மாறாக, அவன் முடிவில்லாத கவலைகளையும் துன்பங்களையும் அனுபவித்தான்.

“மனிதன் நம்பிக்கையுடன் வாழ வேண்டும்” என்று கூறப்படுகிறது.

நம்பிக்கையுடன் வாழ்பவன் மகிழ்ச்சியை அனுபவிக்கிறான். அந்த மகிழ்ச்சியை அனுபவிப்பவன் மன அமைதியுடன் வாழ்வான்; அவனை அமைதியின்மையும் அலைச்சலும் எளிதில் அணுகாது.

எனவே, இறைவன் மீதான அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையும் பக்தியும் நம் வாழ்வின் அடித்தளமாக இருக்க வேண்டும். நம்பிக்கையுடன் இறைவனை நினைத்து வாழும்போது, மனம் அமைதியையும், இதயம் ஆனந்தத்தையும் பெறும்.

முழுமையான பக்தியும் பரிபூரண இறையனுபவமும்

 ஒவ்வொரு ஆன்மீகப் பயணியும், இறை பக்தரும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய இரண்டு உண்மைகள் உள்ளன:

1. பக்தி முழுமையானதாகவும், சுதந்திரமானதாகவும், எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கியதாகவும் இருக்க வேண்டும்.

2. இறைவனும் முழுமையானவராகவும், எல்லையற்றவராகவும், அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய பரம்பொருளாகவும் உணரப்பட வேண்டும்.

ஆனால், இன்றைய காலத்தில் பக்தி என்பது பெரும்பாலும் ‘பகுதி நேர பக்தியாகவே’ உள்ளது. அதாவது, நோய், தோல்வி அல்லது ஏமாற்றம் போன்ற துன்பங்கள் நம்மைத் தாக்கும்போது மட்டும் நாம் இறைவனை நாடி, அவரது அருளுக்காகப் பிரார்த்திக்கிறோம். ஆனால், நாம் மகிழ்ச்சியாகவும், செழிப்பாகவும், ஆரோக்கியமாகவும், நல்ல நிலையில் இருக்கும்போது இறைவனைப் புறக்கணித்துவிட்டு, அவை அனைத்தும் நம்முடைய சொந்தத் திறமைகளாலும் சாதனைகளாலும் கிடைத்தவை என்று பெருமை கொள்கிறோம்.

சூரிய ஒளி இருக்கும் நேரத்தில் இறைவன் மறக்கப்படுகிறார்; இருள் சூழும்போது மட்டுமே அவர் தேவைப்படுகிறார்.

உண்மையான பக்தி காலம், இடம் அல்லது சூழ்நிலை எதுவாக இருந்தாலும் பாதிக்கப்படாமல் தொடர்ந்து நிலைத்திருக்க வேண்டும்; நாளுக்கு நாள் வளர வேண்டும்.

அதேபோல, இறைவனை அவரது பரிபூரணமான நிலையில் அனுபவிக்க வேண்டும். அந்த இறையனுபவத்திலிருந்து கிடைக்கும் ஆனந்தம், நமது நிரந்தரமான சொத்தாக மாற வேண்டும்.

இறைவனை உண்மையாக அனுபவித்துவிட்டு, அதே நேரத்தில் அந்த அனுபவத்தை வார்த்தைகளால் முழுமையாக விவரிப்பது இயலாது. ‘சர்வஜ்ஞன்’ (அனைத்தையும் அறிந்தவர்), ‘சர்வவியாபி’ (எங்கும் நிறைந்திருப்பவர்) போன்ற சொற்களைப் பெரியோர்களும், முனிவர்களும், சான்றோர்களும் தொன்றுதொட்டு பயன்படுத்தி வந்ததால் நாமும் அவற்றைப் பயன்படுத்துகிறோம்.

ஆனால், இறைவனின் இந்தப் பண்புகளை ஒருவர் முழுமையாகவும், எல்லையற்ற வகையிலும் அனுபவித்துவிட்டு, அந்த அனுபவத்தை அதே முழுமையுடன் வார்த்தைகளால் எடுத்துரைப்பது எவராலும் இயலாது.

இறைவனைப் பற்றிப் பேசுவதைவிட, அவரை அனுபவிப்பதே உயர்ந்தது. அந்த அனுபவத்தில் தோன்றும் பேரானந்தமே உண்மையான இறையருளாகும்.

அனைத்தும் ஒரே பரம்பொருளின் வெளிப்பாடே

 பரந்து விரிந்துள்ள கடலில் எண்ணற்ற அலைகள் எழுகின்றன. ஒவ்வொரு அலையும் ஒன்றுக்கொன்று மாறுபட்ட வடிவத்தில் தோன்றுகின்றன. ஆனால், இந்தப் பல்வேறு அலைகளும் கடலிலிருந்து வேறுபட்டவை அல்ல. ஒவ்வொரு அலையிலும் கடலின் இயல்பும் தன்மைகளும் நிறைந்திருக்கின்றன.

அதேபோல, எல்லையற்ற இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் நாம் காணும் எண்ணற்ற உயிரினங்கள் ஒன்றுக்கொன்று வேறுபட்டவையாகத் தோன்றினாலும், அவை அனைத்தும் ஒரே பிரபஞ்ச மூலத்திலிருந்தே தோன்றியவை. அந்தப் பரம்பொருளின் இயல்பு சத்-சித்-ஆனந்தம் — அதாவது இருப்பு, உணர்வு, பேரின்பம் ஆகும்.

வானத்திலிருந்து மழை பொழியும்போது, தூய்மையான நீர் பூமி, மலைகள், ஆறுகள் மற்றும் கடல் ஆகியவற்றின் மீது விழுகிறது. ஆனால், அது விழும் இடத்தின் தன்மைக்கேற்ப அந்தத் தூய நீர் வெவ்வேறு நிறத்தையும் சுவையையும் பெறுகிறது.

அதேபோல, உலகின் பல்வேறு பகுதிகளில், வெவ்வேறு காலங்களில் தோன்றிய ஞானிகளும், தீர்க்கதரிசிகளும், இறைத்தூதர்களும், அந்தந்த காலம், இடம் மற்றும் அங்குள்ள மக்களின் வாழ்க்கைச் சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்றவாறு தங்களுடைய செய்திகளையும் போதனைகளையும் வழங்கினர்.

இதன் காரணமாக, மதங்கள் ஒன்றுக்கொன்று வேறுபட்டவை என்று கருத முடியாது. அனைத்து மதங்களும் மனிதகுலத்திற்கு நன்மை பயக்கும் நல்வழியையே போதித்துள்ளன. இந்த உணர்வுடன் நாம் மதத்தைப் பின்பற்றி வாழ வேண்டும்.

பாரதத்தின் வீரத் திருமகனே! கேள்!

மனங்கள் தூய்மையாக இருக்கும்போது, எந்த மதம் தீமையானதாக இருக்க முடியும்?

அனைத்து மதங்களின் அடிப்படை நோக்கமும் மனிதனை நல்வழிப்படுத்தி, அன்பு, ஒற்றுமை, தூய்மை மற்றும் ஆன்மீக உணர்வுடன் வாழச் செய்வதே ஆகும்.

பிரஹலாதனும் மகாபலியும் – பக்தியும் ஆன்மீகப் பேரின்பமும்

 பிரஹலாதன் இறைவனின் சிறந்த பக்தராக விளங்கியவர். அவருடைய பேரனான மகாபலியும் சிறந்த பேரரசராகவும், இறை பக்தி கொண்டவராகவும் விளங்கினார்.

இரண்டு துன்பங்களுக்கு இடைப்பட்ட காலமே இன்பம் என்று கூறப்படுகிறது. அதுபோலவே, நன்மை நிறைந்த இரண்டு நிலைகளுக்கு இடையில் ஒரு தீமையான நிலையும் இருப்பது இயல்பு. பிரஹலாதனுக்கும் மகாபலிக்கும் இடையில், மகாபலியின் தந்தையான விரோசனன், பகுத்தறிவையே முன்னிறுத்தியவராகவும், இறைநம்பிக்கையற்றவராகவும் இருந்தார்.

இந்த உலகில் பிரஹலாதனாலும் மகாபலியாலும் உத்வேகம் பெறுபவர்கள் ஏராளமானோர் உள்ளனர். அதேவேளையில், விரோசனனைப் பின்பற்றுபவர்களும் பலர் இருக்கின்றனர். இத்தகைய வேறுபாடுகள் இல்லையென்றால், இந்த ஜகத் (உலகம்) இவ்வாறு அமைந்திருக்காது.

வரலாறு முழுவதும் இறைவனின் பக்தர்கள் பல்வேறு சோதனைகளையும் துன்பங்களையும் இழப்புகளையும் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. ஆயினும், அவர்கள் ஒருபோதும் இறைவன் மீதான தங்களுடைய நம்பிக்கையை இழக்கவில்லை. மனிதகுலத்திற்கு அவர்கள் உயர்ந்த இலட்சியங்களாகவும், சிறந்த முன்னுதாரணங்களாகவும் திகழ்ந்தனர்.

அத்தகைய மாபெரும் முன்னுதாரணங்களில் ஒருவரே மகாபலி.

ஓணம் மகாபலி முக்தி அடைந்த புனித நாளாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. அதே நாளில் வாமன அவதாரமும் நிகழ்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. மேலும், ஒவ்வொரு ஆண்டும் மகாபலி பூமிக்கு வந்து, மக்களின் அன்பை அனுபவித்து, அவர்களுடைய மகிழ்ச்சியிலும் கொண்டாட்டங்களிலும் பங்கேற்கும் புனித நாளாகவும் ஓணம் கருதப்படுகிறது.

எனவே, மக்கள் உணவு, உடை போன்ற புறவாழ்வின் இன்பங்களை அனுபவிப்பதில் மட்டும் திருப்தியடையாமல், அதற்கு மேலாக ஆன்மாவின் பேரின்பத்தை அனுபவிக்க முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

உண்மையான மகிழ்ச்சி புறப்பொருட்களில் இல்லை; அது நம்முள் உறைந்திருக்கும் ஆன்மீக உணர்வை உணர்வதிலேயே உள்ளது.

இறைவனின் பேராற்றல் – உலகம் எனும் விளையாட்டு

 மனிதனிடம் பிரமிப்பு, பயபக்தி, வியப்பு ஆகிய உணர்வுகளை ஏற்படுத்துவதற்காக, இறைவனால் வடிவமைக்கப்பட்டு, அவராலேயே இயக்கப்படும் மாபெரும் நாடகமே இந்த உலகம். அதன் அழகு, கவர்ச்சி மற்றும் புரியாத புதிர் நிறைந்த தன்மை ஆகியவற்றால் ஈர்க்கப்படும் மனிதன், இவை அனைத்திற்கும் மூலமாக விளங்கும் அந்தப் பேரழகையும், பேரானந்தத்தையும், வசீகரிக்கும் மர்மத்தையும் படிப்படியாக உணர்ந்து கொள்ளும் வாய்ப்பைப் பெறுகிறான்.

சிறுமியாக இருந்த மீரா ஒருநாள் தனது தாயிடம் கேட்டாள்:

“அம்மா! நாங்கள் ஒரு விளையாட்டு விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறோம். மற்ற சிறுமிகள் ஒவ்வொருவரும் தாங்கள் திருமணம் செய்யப் போகும் ஆணின் பெயரைக் கூறிவிட்டார்கள். எனக்குக் கணவனாக வரப்போகிறவர் யார்? அவருடைய பெயரைச் சொல்லுங்கள். நானும் அவருடைய பெயரை அவர்களிடம் சொல்ல வேண்டும்.”

மீரா தொடர்ந்து கேட்டுக்கொண்டே இருந்ததால், சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு அவளது தாய், அவளைச் சமாதானப்படுத்தும் பொருட்டு, அவசரமாகச் சொன்னாள்:

“இந்த ஆலயத்தில் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டிருக்கும் கிரிதரரே உன் கணவர். போ.”

அந்தக் கணத்திலிருந்து மீரா தன்னை கிரிதரர் எனும் கிருஷ்ணருக்கே முழுமையாக அர்ப்பணித்துக் கொண்டாள். அதன் பின்னர், எங்கு பார்த்தாலும், எப்பொழுது பார்த்தாலும், அவளது கண்களுக்கு இறைவனின் திருமேனியின் நிறமும், அவருடைய அளவற்ற கருணையுமே தென்பட்டன.

ஒவ்வொரு மனித வாழ்க்கையிலும் நடைபெறும் திருமணத்தின் ஆழமான ஆன்மீகப் பொருளாகவும் இதனைப் புரிந்துகொள்ளலாம். உயிர்த் தத்துவம் மணமகளாகவும், உடல் மணமகனாகவும் அமைந்துள்ளது. இதுவே ஒவ்வொரு பிறவியிலும் நிகழும் திருமணமாகும்.

உடல் எவ்வாறு உயிரைத் தன்னுள் தாங்கி, பாதுகாத்து, வளர்க்கிறதோ, அதுபோலவே, மனிதனுள் உறைந்திருக்கும் உயிர்த் தத்துவத்தை இறைவன் பேணிப் பாதுகாக்கிறார். இறுதியில் அந்த உயிர் தன்னைப் படைத்த இறைவனை உணர்ந்து, அவருடன் ஒன்றிணைவதே இதன் உயர்ந்த நோக்கமாகும்.

இறைவனுடன் நிலையான ஆன்மீக உறவு

 காலத்திற்கும் இடத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட இறைவனை, தொடக்கத்திற்கு முன்பும் முடிவிற்குப் பின்பும் நிலைத்திருக்கும் பரம்பொருளை, மனிதனின் குறுகிய நினைவுகளாலும், மனிதக் குடும்பம் மற்றும் சமுதாயத்தில் தோன்றி மறையும் தற்காலிக நிகழ்வுகளாலும் ஒருபோதும் வர்ணிக்க முடியாது. இறைவனின் மகிமையை உணர்ந்தவர்களுக்கு இத்தகைய விளக்கங்கள் எந்தவிதமான பொருளையும் தருவதில்லை.

உங்கள் விருப்பத்திற்கேற்ப இறைவனை நவீனப்படுத்த முயலாதீர்கள். அவர் பழமையானவருமல்ல; நவீனமானவருமல்ல. அவரது திருவுருவமும் மாறுவதில்லை; அவரது மகிமையும் என்றும் மாறுவதில்லை. இன்றைய மனிதர்கள் புரிந்துகொள்ளும் வகையில் அவரை நவீனமான முறையிலும், நவீனமான மொழிநடையிலும் எடுத்துரைக்கலாம். ஆனால், இறைவனின் உண்மையான தன்மையை மாற்றிவிடக் கூடாது.

ஒரு குழந்தை மாத்திரையை விழுங்கத் தயங்கினால், அந்த மாத்திரையை ஒரு வாழைப்பழத்திற்குள் வைத்து அவனுக்குக் கொடுக்கலாம். அவன் வாழைப்பழத்துடன் மாத்திரையையும் விழுங்கிவிடுவான். ஆனால், குழந்தையின் விருப்பத்திற்கேற்ப மாத்திரையின் தன்மையையே மாற்றிவிடக் கூடாது. அவ்வாறு செய்தால், அவனது நோய் குணமாகாது!

இறைவனை உங்கள் தந்தையாகவோ அல்லது தாயாகவோ ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். ஆனால், அது இறுதிப் படியாக இருக்கக்கூடாது; அந்த உறவைத் தாண்டி, பரம்பொருளுடன் ஒன்றிணைவதற்கான முதல் படியாக மட்டுமே இருக்க வேண்டும்.

படிகளில் நின்றுவிடாதீர்கள்; அந்தப் படிகள் எங்கு அழைத்துச் செல்கின்றனவோ, அந்த மாளிகைக்குள் நுழையுங்கள்.

ஆத்ம சம்பந்தம் — அதாவது ஆன்மாவுடன் கொண்டுள்ள தொடர்பே — என்றும் நிலைத்திருக்கும், எக்காலத்திலும் மாறாத உண்மையான சம்பந்தம் ஆகும்.

உணர்ந்தால் சமநிலை ஒழுங்காய் இருக்கும் !

 

மகாதேவ ஐயர் ஜெயராமசர்மா 

மேனாள் தமிழ் மொழிக் கல்வி இயக்குநர் 

மெல்பேண்    ——- அவுஸ்திரேலியா 



சமநிலை சரிந்தால் சகலதும் சரியும்
சமநிலை வாழ்வின் ஆணிவேர் ஆகும்
சமநிலை அற்றார் துணிவினை இழப்பார்
சமநிலை பேணுவோம் சகலதும் சிறக்கும்

சமயங்கள் அனைத்தும் சமநிலை பேசுது

சமநிலை என்பதே தத்துவம் ஆகும்

சமநிலை என்பதே இறையது நிலையே

இறையது உருவே இயற்கையாய் இருக்கு 

இயற்கை என்பதில் சமநிலை முக்கியம் 

இயற்கை குலைந்தால் எல்லாம் குலையும்

இயற்கையைக் குலைய வைத்திடும் பாங்கில்

நடப்பது அனைத்தையும் தடுத்திடல் வேண்டும்

மேலும் வாசிக்க

கவிதை..."வாராயோ... பதில் தாராயோ..."... மெல்போர்ன் அறவேந்தன்

 

சுறுசுறுப்பாக இயங்கிய ஜப்பான்! விறுவிறுப்பாக தொடர்ந்த பயணம்!! தொடர்- 12…..சங்கர சுப்பிரமணியன்.

 இப்படி ஆன்மீக குளியலிலே இவ்வளவு சந்தேகங்கள் இருக்கும்படி

நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் சொல்லப்படும் முட்டை சாப்பிடுவதால் ஆயுள் கூடுமென்று வயிற்றுப் பிரச்சனைகளையும் வென்னீரில் குளித்து தோல் சம்பந்தமான பிரச்சனைகளையும் வாங்க வேண்டுமா? வயதுபோன காலத்தில் சொந்தச் செலவில் சூனியம் வைக்க வேண்டுமா?

இதுபோன்ற எண்ணங்கள் தோன்றின. நன்றாக சுற்றிப் பார்ப்பதை விட்டு வீண் சோதனை அவசியமா என்ற எண்ணமும் தோன்றின. அதனால் ஹஹோன் போகலாமா வேண்டாமா? என்பதை சற்று தள்ளிப் போட்டேன். ஏனென்றால் மாதக்கணக்கில் இருந்தாலும் ஜப்பானில் சுற்றுலாவுக்கான ஏகப்பட்ட இடங்கள் உள்ளன.

ஆதலால் ஹஹோன் போகக்கூடாத இடம் என்று சொல்லி உங்கள் ஆர்வத்தைக் குறைக்கமாட்டேன். பார்க்கவேண்டிய மிகவும் சிறந்த இடங்களில் ஒன்று என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. கைலாசமலை புனிதமான மலைதான். சிவனும் பார்வதியும் தியானம் செய்கின்ற அற்புதமான இடம். அதில் ஏறவேண்டுமானால் எல்லோராலும் முடியுமா?

இந்த இடத்தில் கொஞ்சம் நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும். நினைத்துப்

பார்க்க நீங்கள் காதலிக்க நேரமில்லை என்ற பழைய திரைப்படத்தைப் பார்த்திருக்க வேண்டும். அதிலொரு பாட்டு. காதலிக்க நேரமில்லை, காதலிப்பார் யாருமில்லை. வாலிபத்தில் காதலிக்க ஜாதகத்தில் வழியுமில்லை என்பதே அப்பாட்டு.

அப்பாட்டில் சில வரிகள் வரும். “பஞ்சு போல் நரைவிழுந்து பார்வையும் குழி விழுந்து இரண்டும் கெட்ட வேளையிலே கண்டேனே உன்னையடி” என்பதே அவ்வரிகள். அந்தமாதிரி நிலையில் கைலாசமலையில் ஏறமுடியுமா? ஏறிக்கொண்டிருக்கும் போதே இறைவனடி சேர்ந்து விடுவோம் இல்லையா?

இந்த இடத்தில் ஹஹோனை தள்ளிவைப்பது பற்ற சொன்னேன் அல்லவா அதன் காரணத்தை சொல்கிறேன்.

இயற்கை காட்சிகள் ஜப்பான் முழுதும் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. எனக்கு ஒவ்வொரு மணிநேரமும் அவசியம். ஆதலால் எதெல்லாம் மிக அவசியம் என்பதை தீர்மானித்திருந்தேன். இவற்றுள் மவுண்ட் ப்யூஜி தரிசணம் அவசியம்.

அதை புல்லட் ரயிலில் போகும்போதும் நோகாமல் நோம்பிருந்தபடி பார்க்கலாம். பகவானின் பால் அபிசேகத்தை படியேறி முட்டிநோக சென்றும் பார்க்கலாம்.

அல்லது வீட்டில் இருந்தபடி தொலைக்காட்சிப் பெட்டியில் சருகண்டி சருகண்டி என்ற தொந்தரவு இல்லலாமல் பக்கோடா சாப்பிட்டபடியும் பார்க்கலாம். பக்கோடா சாப்பிட்டபடி பகவானை பார்த்தால் கோபப்படுவரா? அல்லது சொர்கத்தில் நமக்காக முன்பதிவு செய்திருந்த இடத்தை கான்சல் பண்ணிவிடுவாரா?

மேலும் வாசிக்க

நீ ஒரு மகாராணி - பொன் விழா ஆண்டில் இந்த படங்கள் - ச. சுந்தரதாஸ்

 கருணாநிதியின் நெருங்கிய உறவினராகவும் , எம் ஜி ஆரின்

அபிமானத்துக்கு உரியவராகவும் விளங்கியவர் கதை வசனகர்த்தா கே. சொர்ணம். 1976ம் வருடம் இவர் படம் ஒன்றை டைரக்ட் செய்தார். அந்த படம்தான் நீ ஒரு மகாராணி. 

 கருணாநிதியின் முரசொலி பத்திரிகையில் ஆசிரியராக பணியாற்றிய சொர்ணம் ஆட வந்த தெய்வம் படத்தின் மூலம் வசனகர்த்தாவாக சினிமாவுக்குள் நுழைந்தார். கருணாநிதியின் மற்றுமோர் உறவினரான கே .ஆர் . பாலன் தயாரித்த தாயின் மடியில் படம் வாயிலாக எம் ஜி ஆர் படங்களுக்கு வசனம் எழுதத் தொடங்கியவர் எம் ஜி ஆரின் சொந்தப் படங்களான அடிமைப் பெண், உலகம் சுற்றும் வாலிபன் , நூறாவது படமான ஒளி விளக்கு உட்பட குடியிருந்த கோயில் , என் அண்ணன் , குமரிக்கோட்டம் என்று பல படங்களுக்கு எழுதினார். 

 அசோகன் தயாரித்த நேற்று இன்று நாளை படத்தின்

வசனகர்த்தாவாக இவர் செயல் படும் போது தான் எம் ஜி ஆர் தி மு கவில் இருந்து வெளியேற்றப் பட்ட செய்தி பரவியது. அப்போது சத்யா ஸ்டுடியோவில் இருந்த சொர்ணத்தை எம் ஜி ஆர் பாதுகாப்பாக வெளியேற்றினார். நீங்கள் என்னுடன் பணியாற்றுவதில் எனக்கு எந்த மறுப்பும் இல்லை , ஆனால் அவர் (கருணாநிதி) அதை விரும்ப மாட்டார் என்று கூறி எம் ஜி ஆர் அவரை அனுப்பி வைத்தார். அதன் பின் சொர்ணம் எம் ஜி ஆரின் படஙளுக்கு எழுதும் வாய்ப்பை இழந்தார். ஆனால் விரைவில் பட இயக்குனரானார் . 

 அன்றைய சீசனில் எம் ஜி ஆரால் கழற்றி விடப் பட்டவர்களுக்கு அடைக்கலம் கொடுப்பவராக ஜெய்சங்கர் விளங்கினார். அதில் சொர்ணமும் சேர்ந்து கொண்டார். 

 ஜெய்சங்கர் நடிப்பில் உருவான நீ ஒரு மகாராணி படத்தில் சுஜாதா , ஸ்ரீப்ரியா இருவரும் கதாநாயகிகளாக நடித்தார்கள். எம் ஜி ஆர் படங்களுக்கு என்று ஒரு பார்முலாவை பின் பற்றி கதை வசனம் எழுதி வந்த சொர்ணம் இப்போது இயக்குனரானவுடன் அப் பாணியில் இருந்து சற்று விலகி மாறுபட்ட படங்களை இயக்கத் தொடங்கினார்.

மேலும் வாசிக்க

இலங்கைச் செய்திகள்

நிதி குற்றப் புலனாய்வுப் பிரிவில் ஆஜரானார் நாமல் ராஜபக்‌ஷ

யாழ். பல்கலைக்கழக துணைவேந்தரைச் சந்தித்தார் பிரித்தானிய உயர்ஸ்தானிகர்

வடக்கு, கிழக்கில் பாதுகாப்புப் படையினரால் கையகப்படுத்தப்பட்ட காணிகளில் விடுவிக்கப்படக் கூடிய காணிகளை உடனடியாக விடுவிக்க ஜனாதிபதி பணிப்பு 

நிதி குற்றப் புலனாய்வுப் பிரிவில் ஆஜரானார் நாமல் ராஜபக்‌ஷ 

21 Aug, 2026 | 10:34 AM

ஸ்ரீலங்கா பொதுஜன பெரமுனவின்  தேசிய அமைப்பாளரும் பாராளுமன்ற உறுப்பினருமான நாமல் ராஜபக்‌ஷ , நிதி குற்றப் புலனாய்வுப் பிரிவில்  இன்றைய தினம் வெள்ளிக்கிழமை  (21) காலை ஆஜராகியுள்ளார்.

நிதி குற்றப் புலனாய்வுப் பிரிவினரால் முன்னெடுக்கப்பட்டு வரும் விசாரணையொன்று தொடர்பாக வாக்குமூலம் அளிப்பதற்காக விடுக்கப்பட்ட அழைப்பாணைக்கு அமையவே அவர் அங்கு ஆஜராகியுள்ளார்.   நன்றி வீரகேசரி 

மேலும் வாசிக்க

உலகச் செய்திகள்

பாகிஸ்தான் முன்னாள் பிரதமர் இம்ரான் கான் வைத்தியசாலையில் அனுமதி

மீண்டும் பிரித்தானியா திரும்புகின்றனர் இளவரசர் ஹாரி - மேகன் தம்பதி

கெமராவை உடலில் பொருத்திக்கொண்டு சக மாணவர்கள் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்திய மாணவர் தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொண்டு உயிர்மாய்ப்பு 

பாகிஸ்தான் முன்னாள் பிரதமர் இம்ரான் கான் வைத்தியசாலையில் அனுமதி 

Published By: Digital Desk 3

21 Aug, 2026 | 11:04 AM

உடல்நலக் குறைவினால் சிறைச்சாலையில் அடைக்கப்பட்டுள்ள பாகிஸ்தானின் முன்னாள் பிரதமரும் கிரிக்கெட் அணியின் முன்னாள் தலைவருமான இம்ரான் கான் பலத்த பாதுகாப்புக்கு மத்தியில் இஸ்லாமாபாத்தில் உள்ள ஷிபா சர்வதேச வைத்தியசாலைக்கு மாற்றப்பட்டுள்ளார்.

பாகிஸ்தான் உயர் நீதிமன்றத்தின் மூன்று நீதிபதிகள் அடங்கிய அமர்வு அளித்த உத்தரவின் பேரிலேயே அதியுயர் பாதுகாப்பு நிறைந்த 'அடியாலா' சிறைச்சாலையில் இருந்து அவர் வைத்தியசாலைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டுள்ளார்.

2023 ஆம் ஆண்டு முதல் சிறைச்சாலையில் இருக்கும் இம்ரான் கானுக்குப் பார்வைத் திறன் குறைபாடு உட்படப் பல்வேறு உடல்நலக் கோளாறுகள் உள்ளதாகவும், சிறைச்சாலையில் அவருக்கு முறையான மருத்துவ உதவி கிடைக்கவில்லை எனவும் அவரது சட்டதரணிகள் குற்றம் சாட்டுக்களை முன்வைத்துள்ளனர்.

குறிப்பாக அவரது வலது கண்ணில் 15 சதவீதம் மாத்திரமே பார்வைத் திறன் எஞ்சியுள்ளதாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.

மேலும் வாசிக்க

நிபந்தனையற்ற அன்பே உண்மையான பக்தி

 

அன்பில் இறைவனைக் காண்போம்

நிபந்தனையற்ற அன்பு எவ்வாறு அனைத்து இதயங்களிலும் இறைவனின் இருப்பை வெளிப்படுத்துகிறது என்பதைப் பகவான் இன்று நமக்கு அழகாக விளக்குகிறார். மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படையே அன்பாகும். அந்த அன்பு எந்தவிதமான வேறுபாடுகளுக்கும் உட்பட்டதாக இல்லாமல், அனைவரிடமும் சமமாகப் பொழிய வேண்டும்.

அன்பை சாதி, மதம், பொருளாதார நிலை, கல்வி அல்லது அறிவாற்றல் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அளந்து வழங்கக்கூடாது. உண்மையான அன்பு பலனை எதிர்பார்க்காது; அது முழுமையாகவும், தடையின்றியும், தாராளமாகவும் பாய்ந்தோடும்.

அன்பின் இயல்பு

அன்பு செலுத்துவதே மனிதனின் இயல்பு. வறண்டு கிடக்கும் இதயங்களைத் தேடிச் சென்று, அவற்றை அன்பால் நனைத்து வளப்படுத்துவதிலேயே அன்பு மகிழ்ச்சி கொள்கிறது.

எந்த இதயத்திலும் வெறுமை காணப்பட்டாலும், அங்கே அன்பு பாய்ந்து சென்று அந்த வெறுமையை நிரப்புகிறது. உண்மையான அன்பு தன்னை ஒருபோதும் அடக்கிக் கொள்ளாது. அது வஞ்சகமோ, கபடமோ இன்றி தன்னைத் தாராளமாக வழங்குகிறது.

உண்மையான அன்பிற்கு பொய்மை, முகஸ்துதி, அச்சம் போன்றவை தேவையில்லை. அன்பு எந்த முகமூடியையும் அணிவதில்லை. அது உள்ளத்தில் இருப்பதை அப்படியே வெளிப்படுத்துகிறது.

ஒவ்வொரு இதயத்திலும் இறைவன்

அன்பின் கொடி இறைவனின் திருவடிகளைப் பற்றிப் படரவே விரும்புகிறது. ஏனெனில், இறைவன் தனது எல்லையற்ற மகிமையுடன் ஒவ்வொரு இதயத்திலும் வீற்றிருக்கிறான் என்பதை உண்மையான அன்பு உணர்கிறது.

எனவே, நம்மைச் சுற்றியுள்ள ஒவ்வொருவரின் உள்ளத்தையும் அன்புடனும் அமைதியுடனும் அணுக வேண்டும். அவர்களின் வெளிப்புறத் தோற்றம், நிலை, பதவி அல்லது வசதி ஆகியவற்றைப் பார்க்காமல், அவர்களின் உள்ளத்தில் உறையும் இறைவனைப் பார்க்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

ஒருவரிடம் அன்பு செலுத்தும்போது, உண்மையில் நாம் அவருக்குள் உறையும் இறைவனுக்கே அன்பு செலுத்துகிறோம் என்ற உணர்வு நமக்குள் மலர வேண்டும். இதுவே அன்பின் உயர்ந்த நிலையாகும்.

பக்தியா? புக்தியா?

அன்பின் கொடி இறைவனை நோக்கிப் படரும்போது அது பக்தியாகிறது. ஆனால் அதே அன்பு உலகியலான பொருள்கள், செல்வம், பதவி, புகழ் மற்றும் புலனின்பங்களை நோக்கிப் படரும்போது அது பக்தி அல்ல; அது ‘புக்தி’, அதாவது உலகியலான இன்பத்தை நாடும் மனநிலையாகும்.

எனவே, அன்பின் அளவைவிட அது எந்தத் திசையில் செலுத்தப்படுகிறது என்பதே மிகவும் முக்கியமானது.

நமது அன்பு உலகப் பொருள்களிலேயே சிக்கிக்கொள்ளாமல், அவற்றைக் கடந்து இறைவனை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும். அன்பு இறைவனை நோக்கிச் செல்லும்போது அது நம்மையும் உயர்த்துகிறது; நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களையும் அன்பாலும் அமைதியாலும் வளப்படுத்துகிறது.

அன்பே இறைவனின் வெளிப்பாடு

நிபந்தனையற்ற அன்பு இருக்கும் இடத்தில் இறைவனின் இருப்பு வெளிப்படுகிறது. எனவே, ஒவ்வொருவரிடமும் வேறுபாடின்றி அன்பு செலுத்துவோம். வறண்ட இதயங்களுக்கு அன்பை வழங்குவோம். துயரத்தில் இருப்பவர்களுக்கு ஆறுதலாக இருப்போம். நம்மைச் சுற்றியுள்ள ஒவ்வொரு மனிதரிலும் இறைவனைக் காண முயல்வோம்.

அன்பு செலுத்துவதே மனிதனின் இயல்பு; அன்பில் இறைவனைக் காண்பதே உண்மையான பக்தி.

நமது அன்பின் கொடியை உலகியலான ஆசைகளை நோக்கி அல்ல, இறைவனின் திருவடிகளை நோக்கிப் படரவிடுவோம். அப்போது நமது இதயமும் இறைவனின் அன்பால் மலரும்; நமது வாழ்க்கையும் உண்மையான பக்தியின் பாதையில் உயர்வடையும்.

உண்மையான லாபம் – இறைவனின் சந்நிதியை அடைதல்

 

வாழ்க்கையில் நாம் அடைய வேண்டிய உண்மையான பயன்

இவ்வாழ்க்கையில் நாம் தொடர்ந்து அடைய முயல வேண்டிய உண்மையான பயன் என்ன? பொருள், பதவி, புகழ் மற்றும் உலகியலான வெற்றிகளே வாழ்க்கையின் உண்மையான லாபமா? அல்லது இவற்றையெல்லாம் கடந்த ஒரு உயர்ந்த பயன் இருக்கிறதா? இதுகுறித்து ஆழ்ந்து சிந்திக்குமாறு பகவான் இன்று நம்மை அன்புடன் வழிநடத்துகிறார்.

“லாபம், லாபம்” என்பதே மனிதனின் ஒவ்வொரு செயலிலும் வாழ்க்கையிலும் ஒலிக்கும் மந்திரமாகத் தோன்றுகிறது. மனிதன் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் ஏதோ ஒரு பயன் அல்லது லாபத்தை எதிர்பார்க்கிறான். தானியத்தை அளக்கும்போதுகூட எண்ணிக்கையை “ஒன்று” என்று தொடங்காமல், “லாபம்” என்று சொல்லியே தொடங்கும் வழக்கம் உள்ளது.

ஆனால், உலகியலான இந்த லாபங்களை விட மிகவும் உயர்ந்ததும் விரும்பத்தக்கதுமான வேறொரு “லாபம்” இருப்பதாக ஞானியர் கூறுகின்றனர். அதுவே இறைவனின் சந்நிதியை அடைவதும், பரமானந்தமான இறைவனுடன் ஐக்கியமாவதும் ஆகும்.

அற்ப இன்பங்களிலிருந்து பேரின்பத்தை நோக்கி

மனிதன் பெரும்பாலும் தற்காலிகமான இன்பங்களையே தேடி ஓடுகிறான். செல்வம், புகழ், பதவி மற்றும் புலனின்பங்கள் சில காலத்திற்கு மகிழ்ச்சியை அளிக்கலாம். ஆனால் அவை நிலையானவை அல்ல. உண்மையான பேரின்பம், திவ்யானந்தம், இறைவனுடனான நெருக்கம் ஆகியவற்றிலேயே உள்ளது.

எனவே, நம்மை அந்தப் பரமானந்தமான நிலையை அடைவதிலிருந்து திசைதிருப்பும் அற்பமான ஆசைகளையும் இன்பங்களையும் உணர்ந்து, அவற்றின் மீது உள்ள அளவுக்கு மீறிய பற்றிலிருந்து விடுபட வேண்டும்.

உண்மையான லாபம் என்பது நாம் எவ்வளவு செல்வத்தைச் சேர்த்தோம் என்பதில் இல்லை; இறைவனிடம் எவ்வளவு நெருக்கமாக வளர்ந்தோம் என்பதிலேயே உள்ளது.

இறைவனுடைய குடும்பத்தினராக வாழ்வோம்

இறைவனுக்கு உற்றவர்களாகவும், அவனுடைய குடும்பத்தினராகவும் மாற வேண்டும். இறைவனுடைய திருமாளிகையில் கூலிக்காக வேலை செய்பவர்களாக இருக்க விரும்பக்கூடாது.

நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு நல்ல செயலுக்கும், சேவைக்கும், வழிபாட்டிற்கும் உடனடியாக ஒரு பலனை எதிர்பார்ப்பது உண்மையான பக்தி அல்ல. “நான் இதைச் செய்தேன்; அதற்கு எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?” என்று பேரம் பேசுவதும், கணக்குப் பார்ப்பதும் இறைவனுடனான உண்மையான உறவை வளர்க்காது.

அன்புடனும் பயபக்தியுடனும் செய்யப்படும் செயலில் காணப்படும் சிரத்தையும் மகிழ்ச்சியும், வெறும் கூலிக்காகச் செய்யப்படும் வேலையில் இருக்காது. இறைவனுக்காகச் செய்யப்படும் சேவை, எதிர்பார்ப்பின்றி அன்பின் வெளிப்பாடாக இருக்க வேண்டும்.

குடும்ப உறவின் அன்பும் நம்பிக்கையும்

ஒரு குடும்பத்தில் உள்ள சகோதரர்களோ அல்லது மகன்களோ, தாங்கள் செய்யும் ஒவ்வொரு வேலைக்கும், “இதற்காக நாள் ஒன்றுக்கு இவ்வளவு கூலி வேண்டும்” என்று உரிமையாகக் கேட்பதில்லை. அவர்கள் குடும்பத்தின் ஒரு பகுதியாக இருப்பதால், தங்கள் கடமைகளை அன்புடனும் பொறுப்புடனும் செய்கிறார்கள்.

அதேபோல், குடும்பத் தலைவரும் தனது குடும்ப உறுப்பினர்களை அன்புடனும் அக்கறையுடனும் கவனித்துக் கொள்கிறார். அவர்கள் கேட்டாலும் கேட்காவிட்டாலும், அவர்களுக்குத் தேவையானவற்றை வழங்குவது அவரது பொறுப்பாகும்.

இவ்வாறே, நாம் இறைவனுடைய குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்ற உணர்வுடன் வாழ வேண்டும். இறைவன் மீது முழு நம்பிக்கை வைத்து, நமது கடமைகளையும் சேவைகளையும் அன்புடன் செய்து வந்தால், நமக்குத் தேவையானதை அவர் அறிந்திருப்பார் என்ற உறுதியான நம்பிக்கை நமக்குள் இருக்க வேண்டும்.

உண்மையான லாபத்தை அடைவோம்

வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு செயலிலும் உலகியலான லாபத்தை மட்டும் தேடாமல், ஆன்மீக முன்னேற்றத்தையும் இறைநெருக்கத்தையும் நாட வேண்டும். நாம் செய்யும் வழிபாடு, சேவை மற்றும் நல்ல செயல்கள் அனைத்தும் எந்தப் பிரதிபலனையும் எதிர்பார்க்காமல் இறைவனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட வேண்டும்.

இறைவனுடைய அன்பிற்குரியவர்களாக வாழ்வதே உண்மையான செல்வம். அவனுடைய சந்நிதியை அடைவதே உயர்ந்த லாபம். அவனுடன் ஐக்கியமாவதே வாழ்க்கையின் இறுதியான பயனாகும்.

எனவே, அற்பமான உலகியலான லாபங்களுக்காக மட்டுமே வாழ்க்கையைச் செலவிடாமல், நிலையான பேரின்பத்தையும் இறைசந்நிதியையும் அடைவதையே நமது உயர்ந்த இலக்காகக் கொள்வோம். அன்புடனும் அர்ப்பணிப்புடனும், எந்தப் பலனையும் எதிர்பார்க்காமல் நமது கடமைகளைச் செய்வோம். அதுவே வாழ்க்கையில் நாம் தொடர்ந்து தேட வேண்டிய உண்மையான லாபமாகும்.

உண்மையான சரணாகதி – இறைவனிடம் முழுமையாக ஒப்படைத்தல்

 

சரணாகதி என்றால் என்ன?

உண்மையான சரணாகதி என்றால் என்ன? வெறும் வழிபாட்டை விட அது ஏன் மேலானது? பகவான் இதை அழகாக விளக்குவதோடு, இறைவனிடம் முழுமையாகச் சரணடையும் அந்த உன்னதமான பாதையை மேற்கொள்ளுமாறு நம்மை அன்புடன் ஊக்குவிக்கிறார்.

இறைவன் எல்லாம் வல்லவன்; எங்கும் நிறைந்தவன்; எல்லாம் அறிந்தவன். அத்தகைய மகத்தான மற்றும் எல்லையற்ற தத்துவத்தை வழிபடுவதற்காக, மனிதன் இருபத்து நான்கு மணி நேரத்தில் சில நிமிடங்களை மட்டும் ஒரு விக்கிரகத்தின், திருவுருவத்தின் அல்லது படத்தின் முன் செலவிடுகிறான். ஆனால் உண்மையான இறை வழிபாடு என்பது சில நிமிடங்களுக்கு மட்டும் வரையறுக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றல்ல.

நம்மிடம் மூச்சு இருக்கும் வரை, உணர்வு இருக்கும் வரை, இறைவனை நினைத்து வாழ வேண்டும். இறைவனைத் தவிர வேறு சிந்தனை வேண்டாம்; அவனது கட்டளையை அறிந்து கொள்வதைத் தவிர வேறு நோக்கம் வேண்டாம்; அவனது கட்டளையைச் செயல்படுத்துவதைத் தவிர வேறு செயல்பாடும் வேண்டாம். இதுவே உண்மையான சரணாகதி என்பதன் பொருளாகும்.

முழுமையான நம்பிக்கையுடன் ஒப்படைத்தல்

சரணாகதி என்பது வெறும் வழிபாடு செய்வதோ அல்லது உதடுகளால் பிரார்த்தனை செய்வதோ அல்ல. அது நம்மை முழுமையாக இறைவனிடம் ஒப்படைத்து, அவனது வழிகாட்டுதலில் நம்பிக்கையுடன் வாழ்வதாகும்.

இதனைப் புரிந்துகொள்ள ஒரு அழகான உதாரணத்தை எடுத்துக்கொள்ளலாம். நாம் ஒரு பயணத்தை மேற்கொள்ளும்போது, காரின் சாவியை ஓட்டுநரிடம் கொடுத்துவிட்டு, பின்புற இருக்கையில் நிம்மதியாகவும் பாதுகாப்பாகவும் அமர்கிறோம். வழியில் ஏற்படக்கூடிய ஒவ்வொரு சிரமத்தையும் பற்றி கவலைப்படுவதில்லை. ஏனெனில், வாகனத்தை பாதுகாப்பாக இயக்கும் திறமை ஓட்டுநருக்கு உள்ளது என்ற நம்பிக்கை நமக்குள் இருக்கிறது.

அதேபோல், நமது வாழ்க்கையையும் இறைவனுடைய அறிவு, விழிப்புணர்வு மற்றும் திறமை மீது முழு நம்பிக்கை வைத்து அவனது கைகளில் ஒப்படைக்க வேண்டும்.

அகந்தையே சரணாகதிக்குத் தடையாகும்

ஆனால் சிலர் தங்களை முழுமையாக இறைவனிடம் ஒப்படைப்பதில்லை. அதற்குக் காரணம் அவர்களுடைய அதீதமான அகந்தையாகும். அவர்கள் இறைவனை நம்புவதாகக் கூறினாலும், தங்கள் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் தாங்களே கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்று நினைக்கிறார்கள்.

காரில் பயணம் செய்பவர், ஒவ்வொரு நிமிடமும் ஓட்டுநருக்கு அறிவுரைகள் வழங்கி, எப்படிச் செல்ல வேண்டும் என்று கூறிக்கொண்டே இருந்தால், அந்தப் பயணம் எவ்வாறு அமைதியாக இருக்கும்? அடிக்கடி காரின் நிலை, சாலையின் நிலை மற்றும் பயணத்தின் திசை குறித்து சந்தேகங்களையும் கேள்விகளையும் எழுப்பி ஓட்டுநருக்கு இடையூறு செய்தால், அது முழுமையான நம்பிக்கை அல்ல.

அதேபோல, இறைவனிடம் சரணடைந்த பிறகும் ஒவ்வொரு நிகழ்வைப் பற்றியும் கவலைப்பட்டு, சந்தேகப்பட்டு, “என் விருப்பப்படியே அனைத்தும் நடக்க வேண்டும்” என்று வற்புறுத்துவது உண்மையான சரணாகதி அல்ல.

வாழ்க்கைப் பயணத்தின் சாரதி இறைவன்

வாழ்க்கையே ஒரு கார் போன்றது; நமது இதயமே அதன் சாவி; இறைவனே அதன் சாரதி. நாம் செய்ய வேண்டியது, அந்தச் சாவியை அவனிடம் நம்பிக்கையுடன் ஒப்படைப்பதே.

நிலையாக இருங்கள். நம்பிக்கையுடன் இருங்கள். இறைவனின் வழிகாட்டுதலில் உங்கள் வாழ்க்கைப் பயணத்தைத் தொடருங்கள். தேவையற்ற கவலைகள், அச்சங்கள் மற்றும் சந்தேகங்களிலிருந்து விடுபட்டு, அவனது அருளில் நம்பிக்கை வையுங்கள்.

உண்மையான சரணாகதி என்பது வாழ்க்கையை விட்டு விலகுவது அல்ல; மாறாக, வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு செயலையும் இறைவனுக்கு அர்ப்பணித்து, அவனது வழிகாட்டுதலின்படி வாழ்வதாகும்.

எனவே, அகந்தையை ஒதுக்கி, இதயத்தின் சாவியை இறைவனிடம் ஒப்படைப்போம். அவனை நம் வாழ்க்கையின் சாரதியாக ஏற்றுக்கொண்டு, நம்பிக்கையுடனும் அமைதியுடனும் பயணிப்போம். அப்போது வாழ்க்கைப் பயணத்தின் எல்லா ஏற்றத் தாழ்வுகளையும் கடந்து, பாதுகாப்பாகவும் மகிழ்ச்சியுடனும் நமது உயர்ந்த இலக்கை அடைய முடியும்.

நம்பிக்கையில் உறுதியாக இருப்போம்

 

இன்னல்களின் மத்தியிலும் இறைநம்பிக்கை

நம்பிக்கையின்மை, ஏளனம் மற்றும் பலவிதமான இன்னல்களை எதிர்கொள்ளும்போது நாம் ஏன் நமது நம்பிக்கையில் உறுதியாக இருக்க வேண்டும்? இதனை விளக்கும் மறக்க முடியாத உதாரணங்களுடன் பகவான் நமக்கு அன்புடன் நினைவூட்டுகிறார்.

இறைவன் மீதான நம்பிக்கையும் அர்ப்பணிப்பும் எங்கெல்லாம் காணப்படுகின்றனவோ, அங்கெல்லாம் அவற்றை ஏளனம் செய்யவும், அவற்றின் வலிமையைக் குறைக்கவும் முற்படும் சக்திகளும் காணப்படுகின்றன. ஓர் ஆத்திகன் இருக்கும் இடத்தில், நாத்திக எண்ணங்களும் தோன்றுவது இயல்பானதே.

ஆனால் இறைவன் மீதோ, பரம்பொருளின் சங்கல்பத்தின் மீதோ நம்பிக்கையின்மை என்பது சில சமயங்களில் தனிப்பட்ட பெருமையையோ அல்லது தன்னைப் பிரபலப்படுத்திக்கொள்வதையோ நோக்கமாகக் கொண்ட வெளிப்புற அணுகுமுறையாக இருக்கலாம். இருப்பினும், அது பகுத்தறிவின் மற்றும் உண்மையான அனுபவத்தின் ஒளியில் நிலைத்து நிற்க முடியாது.

தங்களை நாத்திகர்கள் என்று அழைத்துக் கொள்பவர்கள்கூட தங்கள் இதயத்தில் அன்பைக் கொண்டிருக்கிறார்கள்; சமூகத்துடன் பழகும்போது சத்தியத்தை மதிக்கிறார்கள்; மேலும் நீதி என்னும் நிலையான அடிப்படைக் கொள்கைகளையும் பின்பற்றி வாழ்கிறார்கள். இந்த உயர்ந்த பண்புகள் அனைத்தும் மனிதனுள் இருக்கும் தெய்வீகத் தன்மையையே வெளிப்படுத்துகின்றன. அந்த வகையில், அவர்களும் சத்-சித்-ஆனந்தம் என்னும் உயர்ந்த இறைத்தத்துவத்தின் அடிப்படை உண்மைகளோடு தொடர்புடையவர்களாகவே இருக்கிறார்கள்.

வாழ்க்கையின் மூலம் நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துவோம்

உண்மையான ஆன்மிகமும் இறைநம்பிக்கையும் மனிதனுக்கு தைரியம், மகிழ்ச்சி, மனவலிமை, தாராள மனப்பான்மை மற்றும் பணிவு ஆகிய உயர்ந்த குணங்களை அளிக்கின்றன. இக்குணங்கள் வெறும் வார்த்தைகளில் மட்டும் இருக்கக்கூடாது; அவை நமது வாழ்க்கையின் மூலம் வெளிப்பட வேண்டும்.

ஏமாற்றம், துயரம், தோல்வி, அவதூறு மற்றும் பிற இடர்களை எதிர்கொள்ளும்போது, இந்த நற்பண்புகளே ஒருவருக்கு மனவலிமையையும் தாங்கும் சக்தியையும் அளிக்கின்றன. வாழ்க்கையில் சோதனைகள் வரும்போது நம்பிக்கையை இழக்காமல், அவற்றை நம்மை மேலும் உயர்த்தும் வாய்ப்புகளாகக் கருத வேண்டும்.

சோதனைகள் நம்மை மேலும் பொலிவூட்டுகின்றன

தங்கம் உலைக்குள் உருக்கப்படும்போது அதன் தூய்மையும் மதிப்பும் அதிகரிக்கிறது. அதேபோல், ஒரு வைரம் பல முகங்களைக் கொண்ட அழகிய ரத்தினமாகப் பட்டை தீட்டப்படும்போது, அது மேலும் பொலிவையும் மதிப்பையும் பெறுகிறது. பட்டை தீட்டப்படாத ஒரு சாதாரணக் கல்லை யாரும் பெரிதாக விரும்புவதில்லை.

அதேபோல, மனித வாழ்க்கையில் ஏற்படும் துன்பங்களும் சோதனைகளும் நம்மை உடைத்துவிடுவதற்காக அல்ல; நம்முள் இருக்கும் தைரியத்தையும் நம்பிக்கையையும் மேலும் வெளிப்படுத்துவதற்காகவே வருகின்றன.

இதற்கு சிறந்த உதாரணம் பிரஹலாதன். இறைவன் மீது கொண்ட அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையின் காரணமாக, அவன் தனது தந்தையான ஹிரண்யகசிபுவால் பல்வேறு சித்திரவதைகளுக்கு ஆளாக்கப்பட்டான். ஆனால் எந்தத் துன்பமும் அவனுடைய இறைநம்பிக்கையைத் தளரச் செய்யவில்லை. மாறாக, ஒவ்வொரு சோதனையும் அவனுடைய பக்தியின் பொலிவை மேலும் அதிகரித்தது.

உறுதியான நம்பிக்கையே உண்மையான வலிமை

வாழ்க்கையில் ஏளனம், அவதூறு, தோல்வி மற்றும் துன்பங்கள் வரும்போது மனம் தளரக் கூடாது. தங்கம் நெருப்பில் உருகி மேலும் தூய்மையாவதைப் போலவும், வைரம் பட்டை தீட்டப்பட்டு மேலும் பிரகாசிப்பதைப் போலவும், நமது வாழ்க்கையின் சோதனைகளும் நம்மை மேலும் வலிமையாக்க வேண்டும்.

எனவே, எந்தச் சூழ்நிலையிலும் நம்பிக்கையை இழக்காமல், தைரியம், அன்பு, பணிவு மற்றும் இறைநம்பிக்கையுடன் வாழ்க்கைப் பயணத்தைத் தொடர்வோம். சோதனைகள் நம்மைத் தாழ்த்துவதற்காக அல்ல; நமது உள்ளார்ந்த ஒளியை உலகிற்கு வெளிப்படுத்துவதற்காகவே வருகின்றன என்பதை உணர்வோம்.

அகங்காரத்தை நீக்கி மனிதநேயத்தை வளர்ப்போம்

 

அகங்காரம் ஏன் நீக்கப்பட வேண்டும்?

நம் இதயத்திலிருந்து அகங்காரத்தை ஏன் நீக்க வேண்டும்? அதை எவ்வாறு நீக்கி, நல்ல குணங்களை வளர்த்துக்கொள்ளலாம்? மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான நோக்கத்தையும், அகங்காரத்தின் தீமையையும் பகவான் தெளிவாக விளக்குகிறார்.

இறைவன் எதையும் சகித்துக்கொள்ளக்கூடும்; ஆனால் கோபமும் அகந்தையும் நிறைந்த மனதை அவர் மெச்சுவதில்லை. எனவே, மனிதன் தனது உள்ளத்தை ஆராய்ந்து, “எனக்கு எதற்காக அகந்தை?” என்று தன்னைத்தானே கேள்வி கேட்க வேண்டும்.

அகந்தை என்பது உடல் அழகினாலா வருகிறது? மனத்தின் திறமையினாலா? புத்திசாலித்தனத்தினாலா? புலன்களின் வலிமையினாலா? அல்லது செல்வம் மற்றும் பதவியினாலா? இவற்றில் எதுவும் நிலையானவை அல்ல. அகந்தை என்பது மனிதனின் உள்ளத்தில் வேரூன்றும் ஒரு துர்க்குணமாகும். அது மனிதனை உண்மையான மனிதநேயத்திலிருந்து விலக்குகிறது.

மனிதனின் உண்மையான செல்வம்

இறைவன் மனிதனுக்கு சத்தியம், தர்மம், சாந்தி, ப்ரேமை, அகிம்சை ஆகிய ஐந்து புனிதமான மனித மதிப்புகளை அருளியுள்ளார். இவையே மனிதனின் உண்மையான செல்வங்களாகும். எனவே, இவற்றை நம் வாழ்வில் வளர்த்துக்கொண்டு நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.

ஆனால் அகந்தை, கோபம், பொறாமை, வெறுப்பு போன்றவை மனிதனைத் தாழ்த்தும் மிருக குணங்களாகும். இத்தகைய குணங்களுக்கு அடிமையாக இருப்பவன் எவ்வாறு உண்மையான மனிதனாக இருக்க முடியும்? “மானவன்” என்பவன் நல்ல குணங்களைக் கொண்டவனாக இருக்க வேண்டும்.

சத்தியத்தைப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள். “சத்தியமே இறைவன்.”

ப்ரேமையை வளர்த்துக்கொள்ளுங்கள். “ப்ரேமையே இறைவன்; ப்ரேமையிலேயே வாழுங்கள்.”

சத்தியமும் ப்ரேமையும் நிறைந்த வாழ்க்கையே இறைவனுக்கு உகந்த வாழ்க்கையாகும்.

மனித உடல் ஒரு இரும்புப் பெட்டி போன்றது

மனித தேகம் ஒரு இரும்புப் பெட்டியைப் போன்றதாகும். வெளிப்புறத்தில் அது சாதாரண இரும்புப் பெட்டியாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அதன் உள்ளே விலைமதிப்பற்ற வைரங்களும் நகைகளும் இருப்பின், நாம் அந்தப் பெட்டியின் வெளிப்புறத்திற்கு அல்ல, அதன் உள்ளே இருக்கும் பொக்கிஷங்களுக்கே மதிப்பளிப்போம்.

அதேபோல், மனித உடலுக்குள் சத்தியம், தர்மம், சாந்தி, ப்ரேமை, அகிம்சை போன்ற விலைமதிப்பற்ற தெய்வீக குணங்கள் புதைந்துள்ளன. ஆனால் மனிதன் அவற்றை வெளிப்படுத்தாமல், வெளிப்புற அழகு, செல்வம், பதவி மற்றும் புகழ் போன்ற நிலையற்றவற்றின் மீது பற்றுக் கொண்டு அகங்காரத்தை வளர்த்துக்கொள்கிறான்.

அகங்காரத்தை நீக்குவதற்கான வழி

அகங்காரத்தை நீக்குவதற்கான சிறந்த வழி, நமக்குள் இருக்கும் தெய்வீக குணங்களை உணர்ந்து வளர்ப்பதே ஆகும். பணிவு, அன்பு, கருணை, பொறுமை, சத்தியம் மற்றும் சேவை மனப்பான்மை ஆகியவற்றை வாழ்க்கையின் அடிப்படையாகக் கொள்ள வேண்டும்.

நாம் வெளிப்புறத் தோற்றத்திற்கும் பொருளாதாரச் செல்வத்திற்கும் அதிக மதிப்பு அளிப்பதை விட, நம் உள்ளத்தில் இருக்கும் நல்ல குணங்களை வளர்ப்பதற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும். அகந்தையை அகற்றி, அன்பை வளர்த்தால் மட்டுமே மனிதன் உண்மையான மனிதனாகவும், இறைவனுக்கு உகந்தவராகவும் உயர முடியும்.

எனவே, அகங்காரத்தை ஒதுக்கி, சத்தியம், தர்மம், சாந்தி, ப்ரேமை, அகிம்சை ஆகிய ஐந்து மனித மதிப்புகளை நம் வாழ்வில் மலரச் செய்வோம். அதுவே உண்மையான மனித வாழ்க்கைக்கும் ஆன்மீக உயர்வுக்கும் வழியாகும்.

சிட்னி துர்க்கை அம்மன் கோவிலில் ஆடிப்பூர தேர் உற்சவம் 2026

மேலும் வாசிக்க

நல்லூரான் கொடியேற்றம் பார்த்திடுவோம் வாருங்கள் !

 

மகாதேவ ஐயர் ஜெயராமசர்மா

மேனாள் தமிழ்மொழிக் கல்வி இயக்குநர்

மெல்பேண் .... அவுஸ்திரேலியா 

நல்லூரை நினைத்தால் நமக்கென்றும் பேரின்பம்

நல்லூரன் திருவடியை நாடிடுவார் தேறிடுவார்

பொல்லா வினைகள் சொல்லாமல் ஓடிவிடும்

எல்லாமே தந்திடுவான் நல்லைநகர் நாயகனே 

நல்லூரான் கொடியேற்றம் எல்லையில்லா ஆனந்தம்

கந்தனது கொடிபார்க்க வந்திடுவார் அடியார்கள்

வேதமொடு நாதம் மிகுசைவத் திருமுறைகள் 

விண்ணுலகம் கேட்டிடவே வேலவனின் கொடியேறும் 

அரோகரா எனுமொலியோ அவனையெலாம் ஒலிக்கும்

அடியார்கள் தமைமறந்து கொடியேற்றம் கண்டிடுவார்

கொடியேற்றம் காணாமல் தவிக்கின்ற அடியவர்க்குத்

தொலைக்காட்சி ஊடகம் சுகமாகக்  காட்டிவிடும் 

மேலும் வாசிக்க

இணையிலா ஞானியே இராம கிருஷ்ணராவார் !

 

மகாதேவ ஐயர் ஜெயராமசர்மா

மேனாள் தமிழ்மொழிக் கல்வி இயக்குநர்

மெல்பேண் .... அவுஸ்திரேலியா 



பள்ளிக்குச் சென்றார் படிப்பிலே நாட்டமில்லை

துள்ளி விளையாடினார் சோலைகளை நாடினார்

பாடினார் ஆடினார் பரவசத்தில் மூழ்கினார்

பக்குவத்தை நோக்கியே பயணத்தைத் தொடங்கினார் 

வித்தியாச விளையாட்டு வித்தியாசச் சிந்தனை

ஓவியத்தில் நாட்டம் உணர்வெல்லாம் இறையே

கழிமண்ணை எடுப்பார் கடவுளுரு ஆக்குவார்

கண்களை மூடுவார் காசினியை மறந்திடுவார்

அந்தணராய் பிறந்தார் ஆசையின்றி இருந்தார்

அர்ச்சகராய் அம்பாளை அனுதினமும் சேவித்தார்

காமமும் அறியார் கசடவர் மனமில்லை

காளியம்மா நினைப்புடனே ஆலயத்தில் இருந்தார்

மேலும் வாசிக்க

வாகரைவாணன் விண்ணேகினார்

 

கிழக்கிலங்கையின் மூத்த படைப்பாளி வாகரைவாணன் (சந்தியாப்பிள்ளை அரியரத்தினம்) தனது 85 ஆவது வயதில் ஆகஸ்ட் 10 ஆம் திகதி விண்ணேகினார்.

டிசெம்பர் 22, 1941 ஆம் ஆண்டில் பிறந்த இவர் புனித பத்திரிசியார் கல்லூரியில் (1982 – 1996) ஆசிரியராகச் சேவை அளித்தவர்.

தன்னுடைய 15 ஆவது வயதில் 1956 ஆம் ஆண்டு எழுதத் தொடங்கியவர் 42 நூல்களை ஆக்கியளித்துள்ளார்.

தமிழ், ஆங்கிலம், லத்தீன் ஆகிய மொழிகளில் புலமை கொண்டவர்.

கவிதை, நாடகம், ஆய்வுக் கட்டுரை, சிறுவர் இலக்கியம், சிறுகதை, மொழிபெயர்ப்பு என்று தன் இலக்கியப் பணியை விசாலமாக்கிக் கொண்டவர்.

இலங்கை அரசின் இலக்கிய விருது (சின்னச் சின்னப் பூக்கள்), யாழ் இலக்கியப் பேரவையின் விருதுகள் இரண்டு (அருளாளர் அந்தோனியார் மற்றும் பாலர் தமிழ்ப்பாட்டு ) எழுத்தாளர் ஊக்குவிப்பு மையம் மட்டக்களப்பு (கிழக்கிலங்கைத் தமிழகம்) உள்ளிட்ட விருதுகளைப் பெற்றவர்.

மேலும் வாசிக்க